III SA/Po 395/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędzia WSA Małgorzata Górecka Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 października 2022 r. sprawy ze skargi M.C. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] marca 2022r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów świadczeń opieki zdrowotnej będących świadczeniami gwarantowanymi oddala skargę UZASADNIENIE Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej: Prezes NFZ lub organ) decyzją z 11 stycznia 2022 r. (nr jak w rubrum wyroku) postanowił: 1. zwrócić M.C. kwotę 954,60 zł z tytułu kosztów zabiegu uretrocystoskopii i rozciągania (dystensji) pęcherza bez biopsji, udzielonego na terytorium Niemiec w dniu 18 września 2021 r. 2. odmówić M.C.: - zwrotu kwoty 923 zł z tytułu kosztów leczenia zachowawczego zaburzeń statyki narządu rodnego udzielonego na terytorium Niemiec w dniu 8 września 2021 r. - zwrotu kwoty 30,60 zł z tytułu kosztów porady specjalistycznej udzielonej w zakresie urologii 1-go typu, udzielonego na terytorium Niemiec w dniu 8 września 2021 r., - zwrotu kwoty 210 zł z tytułu kosztów transportu sanitarnego "dalekiego" na odległość (tam i z powrotem) 121-400 km zrealizowanego w dniu 8 września 2021 r. z m. W. do m. G. (Niemcy) i powrotem. Podstawę prawną decyzji stanowiły przepisy: - art. 42d ust. 1, art. 42b ust. 1 i 3, art. 42c ust. 1 pkt 1, ust. 3 i ust. 5 oraz art. 42d ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1285 ze zm., dalej: ustawa), - rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 22 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu leczenia szpitalnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 290 ze zm., dalej: rozp.), - zarządzenie nr 55/2021/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 31 marca 2021 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju leczenie szpitalne oraz leczenie szpitalne – świadczenia wysokospecjalistyczne (ze zm.), dalej: zarządzenie nr 55/2021/DSOZ, - art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: K.p.a.). W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że strona wnioskiem z 2 lutego 2022 r. zwróciła się o zwrot kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonej na terytorium państwa UE (Niemiec) na podstawie art. 42b ustawy. Do wniosku dołączono oryginały faktur z UP M’.C., [...], [...] G. na kwotę 2.213,60 zł wraz z potwierdzeniem zapłaty z 8.11.2021 r., kartę informacyjną leczenia z 8.09.2021 r. sporządzoną przez lekarza urologa M’.C. w ww. klinice, skierowanie do szpitala i skierowanie do poradni specjalistycznej urologicznej oraz zlecenie na transport - z 8.09.2021 r., wystawione przez specjalistę urologa M’.C. , a także pełnomocnictwo udzielone przez wnioskodawczynię H.J. z 8.09.2021 r. Organ ustalił, że 8.11.2021 r. na terenie Niemiec (w ww. klinice) udzielono stronie świadczenia opieki zdrowotnej – wykonano zabieg uretrocystoskopii i rozciągnięcia (dystensji) pęcherza bez biopsji, przeprowadzono leczenie zachowawcze zaburzeń statyki narządu rodnego, udzielono porady specjalistycznej urologicznej 1-go typu oraz zrealizowano na rzecz strony transport sanitarny "daleki" na odległość (ta i z powrotem) 121-400 km. Koszty wyceniono na 2213,60 zł. Strona posiadała skierowanie do poradni urologicznej i do szpitala na oddział urologiczny oraz zlecenie na transport sanitarny – z 8.09.2021 r. wystawione przez lekarza specjalistę urologa M’.C. . Strona była objęta ubezpieczeniem powszechnym. Chodziło o świadczenia gwarantowane. Ustalono, że wśród świadczeń udzielonych stronie znajdują się rozpoznania i procedury wskazane w wykazie określonym w części I. załącznika nr 1 do rozporządzenia, które można przyporządkować do rozpoznania zasadniczego wg Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10: N39.3 o nazwie: Nieotrzymanie moczu wysiłkowe, a także do procedur medycznych wg Międzynarodowej Klasyfikacji Procedur Medycznych ICD-9: 57.451 o nazwie: Uretrocystoskopia i rozciągnięcie (dystensja) pęcherza bez biopsji oraz 00.94 o nazwie: Zabieg wykonany techniką endoskopową/laparoskopową. Organ zważył, że ze względu na treść art. 42c ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy w zw. z zarządzeniem nr 55/2021/DSOZ za podstawę zwrotu kosztów przyjęto grupę zabiegów najwyżej wycenianą przez NFZ, czyli grupę L30 o nazwie: Małe zabiegi pęcherza moczowego. Odnośnie udzielonej stronie porady specjalistycznej urologicznej wskazano, że należy ją traktować – zgodnie z § 12 ust. 7 załącznika do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 września 2015 r. w sprawie ogólnych warunków umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 320 ze zm., dalej: r.o.w.u.) -jako konsultację konieczną do przeprowadzenia leczenia operacyjnego w szpitalu, która nie podlega wówczas odrębnemu finansowaniu. Powyższe wynika z okoliczności rozpoznania w skierowaniu na ambulatoryjne leczenie specjalistyczne i leczenie operacyjne jako tożsame, a termin realizacji świadczeń wskazuje, że świadczenia te stanowią element tego samego procesu diagnostyczno-terapeutycznego. Co do transportu sanitarnego organ kierując się przepisanymi art. 42b ust. 3-5 ustawy w zw. z § 8 ust. 2 i 3 r.o.w.u. uznał, że transport na zlecenie lekarza specjalisty urologa M’.C. nie podlega ono zwrotowi, bowiem nie zostało wystawione przez lekarza ubezpieczenia zdrowotnego. Nadto organ powołując się na § 28 ust. 2 zarządzenia nr 177/2019/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 30 grudnia 2019 r. w sprawie warunków zawierania i realizacji umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej w zakresie podstawowej opieki zdrowotnej stwierdził, że ów transport sanitarny nie może zostać uznany za transport sanitarny "daleki", bowiem transport sanitarny "daleki" realizowany jest w celu kontynuacji leczenia z miejsca zamieszkania pacjenta do najbliższego w kraju, ze względu na zakres udzielanych świadczeń, świadczeniodawcy specjalistycznej opieki ambulatoryjnej i z powrotem. Transport ten nie dotyczy zatem świadczeń udzielanych w warunkach szpitalnych w innym kraju Unii Europejskiej. W skardze do WSA w Poznaniu M.C. zarzuciła organowi naruszenie: - art. 42b ust. 1, art. 42c ust. 3 i art. 42c ust. 4 ustawy oraz § 26 pkt 1 zarządzenia Prezesa NFZ nr 55/2021/DSOZ poprzez błędną interpretację przepisu albowiem skarżącej należy się osobno zwrot za każde wykonane świadczenie medyczne, - art. 8 K.p.a. poprzez przyjęcie przez organ niekorzystnej dla obywatela interpretacji przepisów prawa – art. 42b ust. 1, art.42c ust. 1 i 3 ustawy oraz § 26 pkt 1 zarządzenia nr 55/2021/DSOZ, które to przepisy zdaniem skarżącej nie wskazują przesłanek, na podstawie których organ winien lub może odmówić zwrotu kosztów świadczeń w pełnej wysokości za każde z czterech świadczeń oraz transport sanitarny odrębnie. Wniesiono o uchylenie decyzji i zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi Prezes NFZ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Organ wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Pełnomocnik skarżącej zawiadomiony o wniosku organu o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że z uwagi na wniosek skarżącego oraz brak żądania organu przeprowadzenia rozprawy, Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym. W myśl bowiem art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej: P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wówczas, zgodnie z art. 120 P.p.s.a., w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku natomiast braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd, we wskazanym trybie i według wskazanych powyżej zasad, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że decyzja ta jest prawidłowa i nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. Bezsporne w sprawie jest, iż skarżąca 8.09.2021 r. uzyskała od lekarza specjalisty urologa M’.C. skierowania: 1) do poradni specjalistycznej urologicznej z nieotrzymanie moczu wysiłkowe N 39.3, 2) skierowanie do szpitala, oddział urologii z rozpoznaniem – nieotrzymanie moczu wysiłkowe – N 39.3, a także zlecenie na transport sanitarny skarżącej na trasie W. – G. – W. z tym samym jak wyżej rozpoznaniem. Tego samego dnia w ww. klinice urologicznej w miejscowości G. (Niemcy) udzielono skarżącej świadczeń zdrowotnych w warunkach szpitalnych (w trybie oddziału dziennego urologii), co wynika z dołączonej do wniosku karty informacyjnej leczenia. Z karty wynika również, że świadczenia te obejmowały: rozpoznanie wg kodu ICD10 Nietrzymanie wysiłkowe moczu N39.3, zastosowanie postępowania wg kodu ICD9 9CM Leczenie zachowawcze zaburzeń statyki narządu rodnego/N39 Nietrzymanie moczu wysiłkowe JGP M19, a także uretrocystoskopia i rozciągnięcie (dystensja) pęcherza bez biopsji JGP L30 ICD9 57.451, zabieg wykonany techniką endoskopową 00.94, porada specjalistyczna urologiczna JGP W11 typ 1, hospitalizacja jednego dnia w pozostałych przypadkach JGP Hd6. Wszystkie te świadczenia oraz transport sanitarny zostały ujęte w fakturze wystawionej przez klinikę w Niemczech na rzecz skarżącej na łączną kwotę 2.213,60 zł. Spór w sprawie sprowadza się do kwoty zwrotu kosztów za udzielone stronie świadczenia zdrowotne. Zdaniem skarżącej organ dopuścił błędnej wykładni przepisów prawa materialnego (art. 42b ust. 1,m art. 42c ust. 3 i 4 ustawy oraz § 26 pkt 1 zarządzenia Prezesa NFZ nr 55/2021/DSOZ) poprzez uznanie, że skarżącej nie jest należny zwrot kosztów świadczeń w pełnej wysokości i osobno za każde wykonane świadczenie (wraz z transportem sanitarnym), osobno za każdy z trzech zabiegów oraz transport, wyszczególnionych w fakturze nr [...] z 8.09.2021 r. Organ zaś uznał na gruncie wskazanych przepisów, że dopuszczalne było zwrócenie stronie kosztów najwyżej wycenianego świadczenia, przy braku podstaw do zwrotu kosztów zleconego transportu sanitarnego "dalekiego". Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły art. 42d ust. 1, art. 42b ust. 1 oraz art. 42c ust. 1 pkt 1pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1285 ze zm.), dalej "ustawa". Zgodnie z tym pierwszym przepisem decyzję administracyjną w sprawie zwrotu kosztów wydaje, na wniosek świadczeniobiorcy lub jego przedstawiciela ustawowego, zwany dalej "wnioskiem o zwrot kosztów", Prezes Funduszu. Z kolei zgodnie z art. 42b ust. 1 ustawy świadczeniobiorca jest uprawniony do otrzymania od Funduszu zwrotu kosztów świadczenia opieki zdrowotnej, będącego świadczeniem gwarantowanym, udzielonego na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego UE lub EOG, zwanego dalej "zwrotem kosztów". W myśl natomiast art. 42c ust. 1 pkt 1 ustawy Fundusz dokonuje zwrotu kosztów w wysokości odpowiadającej kwocie finansowania danego świadczenia gwarantowanego stosowanej w rozliczeniach między Funduszem a świadczeniodawcami z tytułu umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Ustęp 3 tego artykułu wskazuje, że w przypadku gdy wniosek o zwrot kosztów dotyczy co najmniej dwóch świadczeń, o których mowa w art. 42b ust. 1, które są rozliczane przez Fundusz w ramach jednego świadczenia gwarantowanego, za podstawę zwrotu kosztów przyjmuje się to świadczenie. Powyższe przepisy stanowią implementację do polskiego systemu prawnego art. 7 ust. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/24/UE z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie stosowania praw pacjentów w transgranicznej opiece zdrowotnej (Dz.Urz.UE.L 88/45), zgodnie z którym koszty transgranicznej opieki zdrowotnej są zwracane lub płacone bezpośrednio przez państwo członkowskie ubezpieczenia do poziomu, na którym koszty byłyby pokryte przez państwo członkowskie ubezpieczenia, gdyby ta sama opieka była świadczona na jego terytorium i w takiej wysokości, aby nie przekroczyć rzeczywistego kosztu otrzymanej opieki zdrowotnej. Oznacza to, iż w przypadku zwrotu kosztów transgranicznej opieki zdrowotnej - z takim przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie - Fundusz dokonuje takiego zwrotu na zasadach określonych w Rzeczypospolitej Polskiej, do wysokości kosztów finansowania danego świadczenia gwarantowanego w kraju. Obowiązek zwrotu kosztów transgranicznej opieki zdrowotnej powinien zatem być ograniczony jedynie do opieki, do której jest uprawniona osoba ubezpieczona zgodnie z przepisami państwa członkowskiego ubezpieczenia, zaś świadczenie jest przewidziane w koszyku świadczeń gwarantowanych państwa ubezpieczenia. Świadczenia gwarantowane i procedury medyczne zostały określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 22 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu leczenia szpitalnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 290, dalej: r.z.l.s.), w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 6 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu ambulatoryjnej opieki specjalistycznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 357 ze zm., dalej: r.a.o.s.) oraz w rozporządzeniu z dnia 24 września 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu podstawowa opieka zdrowotna (Dz. U. z 2019 r. poz. 736 ze zm., dalej: r.p.o.z.). W okolicznościach niniejszej sprawy Prezes NFZ prawidłowo ustalił, że świadczenia transgranicznej opieki zdrowotnej były udzielone stronie zarówno w grupie świadczeń w rodzaju leczenie szpitalne jak i w rodzaju ambulatoryjna opieka specjalistyczna. Właściwie ocenił dokumentację i wyjaśnienia strony przedstawione w toku postępowania prowadzonego z wniosku o zwrot kosztów udzielonych świadczeń transgranicznej opieki zdrowotnej. Zasady rozliczeń między Funduszem a świadczeniobiorcami w chwili udzielenia skarżącej świadczenia na terytorium Niemiec (m. G.) określone były – jak prawidłowo stwierdził organ - w zarządzeniu Prezesa NFZ nr 55/2021/DSOZ z dnia 31 marca 2021 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju leczenie szpitalne oraz leczenie szpitalne - świadczenia wysokospecjalistyczne. Zgodnie z § 26 pkt 1 ww. zarządzenia w przypadku udzielenia więcej niż jednego świadczenia w czasie pobytu świadczeniobiorcy w szpitalu, do rozliczenia należy wykazywać wyłącznie jedną grupę z katalogu grup, określonego w załączniku nr 1a do zarządzenia albo produkt z katalogu produktów odrębnych, określonego w załączniku nr 1 b do zarządzenia lub produkty z katalogu radioterapii, określonego w załączniku 1 d do zarządzenia, z zastrzeżeniem pkt 2-4. Jak wyżej wskazano skarżąca z związku z rozpoznaniem medycznym: N 39.3 Nietrzymanie moczu wysiłkowe została w dniu 08.09.2021 r. na podstawie skierowań lekarza specjalisty urologa M’.C. skierowana do poradni specjalistycznej urologicznej z rozpoznaniem: nieotrzymanie moczu wysiłkowe (N 39.3) oraz z takim samym rozpoznaniem skierowana do szpitala na oddział urologii z rozpoznaniem. Równocześnie tego samego dnia, ten sam lekarz, z tożsamym rozpoznaniem, wystawił stronie zlecenie na transport sanitarny z m. W. – G. – W., a więc na transport transgraniczny (z miejscowości w Polsce do miejscowości położonej na terenie Niemiec). Równie 8.09.2021 r. w ww. placówce medycznej w m. G. (Niemcy) udzielono stronie świadczeń zdrowotnych w warunkach szpitalnych (w trybie oddziału dziennego urologii), które obejmowały: rozpoznanie wg kodu ICD10 Nietrzymanie wysiłkowe moczu N39.3, zastosowanie postępowania wg kodu ICD9 9CM Leczenie zachowawcze zaburzeń statyki narządu rodnego/N39 Nietrzymanie moczu wysiłkowe JGP M19, a także uretrocystoskopia i rozciągnięcie (dystensja) pęcherza bez biopsji JGP L30 ICD9 57.451, zabieg wykonany techniką endoskopową, porada specjalistyczna urologiczna 1-go typu, hospitalizacja jednego dnia w pozostałych przypadkach. W ocenie Sądu w świetle przywołanych przepisów dyrektywy 2011/24 oraz ustawy i szczegółowych zasad rozliczania świadczeń gwarantowanych w kraju ubezpieczenia (RP) organ prawidłowo i jednocześnie na korzyść strony uznał, że koszty ww. świadczeń udzielonych w ramach jednego pobytu w szpitalu, wskazanych w załączniku nr 1a do zarządzenia nr 55/2021/DSOZ, należy rozliczyć wg świadczenia o najwyższej wycenie, tj. JGP L30 Małe zabiegi pęcherza moczowego. Wartość tego świadczenia została określona - w Ip. 401 załącznika nr 1a do zarządzenia nr 55/2021/DSOZ na 1004 punkty w odniesieniu do "leczenie jednego dnia". Prezes NFZ uprawniony był więc orzec o zwrocie kosztów skarżącej jedynie za grupę najwyżej wycenianą przez NFZ t.j. za grupę L30. Nie zachodziły zaś przewidziane w zarządzeniu Prezesa NFZ nr 55/2021/DSOZ odstępstwa od rozliczania tylko jednej grupy z katalogu grup świadczeń przewidzianych w załączniku nr 1a do tego zarządzania. Ponadto za odmiennym stanowiskiem nie przemawiają powołane w skardze art. 42c ust. 3 i 4 ustawy, które regulują zasady zwrotu kosztów co najmniej dwóch świadczeń, które na podstawie umów zawartych przez Fundusz ze świadczeniodawcami rozliczane są w ramach jednego świadczenia gwarantowanego; podstawę zwrotu kosztów stanowi wówczas takie kompleksowe świadczenie. Stąd też niedopuszczalna jest sytuacja, w której świadczeniobiorca składa oddzielne wnioski dla poszczególnych co najmniej dwóch świadczeń, które zgodnie z obowiązującym modelem rozliczeń z Funduszem rozliczane są w ramach jednej pozycji - ujętej jako produkt kontraktu z Funduszem (por. A. Pietraszewska-Macheta, U.ś.o.z Komentarz, WKP 2018, t. 5 do art. 42c). Odnośnie kosztów porady specjalistycznej urologicznej, to również rację ma organ powołując przepis § 12 ust. 7 r.o.w.u., zgodnie z którym w przypadku skierowania pacjenta do szpitala, w szczególności do planowego leczenia operacyjnego, szpital wykonuje konieczne dla leczenia w szpitalu badania diagnostyczne i konsultacje. Skarżąca przedłożyła skierowanie do szpitala na oddział urologii z rozpoznaniem Nieotrzymanie moczu wysiłkowe N39.9 (ICD10) i szpital, w którym zabieg się odbył wystawił skarżącej rachunek za poradę urologiczną wykonaną w tym szpitalu w dniu zabiegu. Zasadnie zdaniem Sądu, uznano, że udzieloną poradę należy traktować jako konsultację konieczną do przeprowadzenia leczenia operacyjnego w szpitalu i nie podlega ona wówczas odrębnemu finansowaniu. W ocenie Sądu uzasadniona jest również ocena organu co do braku podstaw zwrotu kosztów transportu sanitarnego w wys. 210 zł. Zgodnie z art. 42b ust. 3 ustaw warunkiem otrzymania zwrotu kosztów jest uzyskanie przez świadczeniobiorcę, przed skorzystaniem ze świadczenia, o którym mowa w ust. 1, podlegającego zwrotowi kosztów, odpowiedniego skierowania lub zlecenia na przejazd środkami transportu sanitarnego, zgodnie z art. 32, art. 33 ust. 1, art. 33a ust. 1, art. 41 lub art. 57-59 oraz przepisami wydanymi na podstawie art. 31d. Transport sanitarny reguluje art. 41 ustawy. Zgodnie z tym przepisem na podstawie zlecenia lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub felczera ubezpieczenia zdrowotnego przysługuje bezpłatny przejazd środkami transportu sanitarnego, w tym lotniczego, do najbliższego podmiotu leczniczego, o którym mowa w przepisach o działalności leczniczej, udzielającego świadczeń we właściwym zakresie, i z powrotem w przypadkach: 1) konieczności podjęcia natychmiastowego leczenia w podmiocie leczniczym; 2) wynikających z potrzeby zachowania ciągłości leczenia (ust. 1). Podkreślenia wymaga, że transport sanitarny nie jest świadczeniem zdrowotnym, natomiast stanowi świadczenie opieki zdrowotnej gwarantowane, czyli finansowane ze środków publicznych w różnym stopniu. Zgodnie z przyjętą w prawie krajowym formułą finansowania takich świadczeń zasadniczo transport sanitarny jest tzw. świadczeniem towarzyszącym, o którym mowa w art. 5 pkt 38) ustawy. Wyjątek dotyczy transportu sanitarnego w ramach udzielania świadczeń podstawowej opieki zdrowotnej, co potwierdza treść § 8 ust. 2 załącznika do r.o.w.u. Stanowi on, że świadczeniodawca, w przypadkach określonych w ustawie oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 31d ustawy, zapewnia transport sanitarny w ramach kwoty zobowiązania określonej w umowie, z wyjątkiem świadczeniodawców udzielających świadczeń z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej, jeżeli nie zawarli oni odrębnej umowy. Z przytoczonych przepisów wynika, że koszt transportu sanitarnego jako świadczenie towarzyszące jest wliczony w koszt danego świadczenia zdrowotnego (oprócz świadczeń podstawowej opieki zdrowotnej) i nie podlega odrębnemu rozliczeniu. W niniejszej sprawie transport sanitarny został zlecony i wykonany w dniu realizacji wszystkich świadczeń zdrowotnych, tj. 8.09.2021 r. i obejmował trasę tam i powrotem z m. W. – G. – W.. Transport sanitarny skarżącej nie spełniał warunków wskazanych w § 28 ust. 2 pkt 3 zarządzenia nr 177/2019/DSOZ. Zgodnie z tym przepisem przedmiot umowy o udzielanie świadczeń transportu sanitarnego w POZ obejmuje również świadczenia transportu sanitarnego "dalekiego", które obejmują przewozy w celu zapewnienia ciągłości sprawowanej opieki specjalistycznej realizowane z miejsca zamieszkania świadczeniobiorcy do najbliższego, właściwego ze względu na zakres udzielanych świadczeń, świadczeniodawcy specjalistycznej opieki ambulatoryjnej i z powrotem, w przypadku, gdy z przyczyn uzasadnionych wskazaniami medycznymi, świadczeniobiorca winien pozostawać pod stałą opieką danego świadczeniodawcy i odległość między miejscem zamieszkania świadczeniobiorcy, a tym świadczeniodawcą przekracza łącznie tam i z powrotem 120 km. Organ – przez fakt wystawienia skierowania do poradni specjalistycznej - uznał prawidłowo, że poniesione przez stronę koszty transportu sanitarnego winny być ocenione tak jak rozliczenie transportu sanitarnego "dalekiego" w POZ. Strona nie przedstawiła dowodów, że podmiot leczniczy w Niemczech jest najbliższy jej miejscu zamieszkania oraz właściwy ze względu na zakres świadczonych usług. Z tych względów kwota 210 zł tytułem poniesionego kosztu transportu sanitarnego nie mogła zostać uwzględniona w kwocie zwrotu kosztów leczenia. Za niezasadny należało uznać też zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 8 K.p.a.. Postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji zostało przeprowadzone w sposób gwarantujący stronie dochowanie praw procesowych. Należy podkreślić, że postępowanie w sprawie zwrotu kosztów transgranicznej opieki zdrowotnej jest postępowaniem wnioskowym, zatem to na stronie spoczywa wykazanie spełnienia warunków takiego zwrotu. Prawa procesowe strony zostały w sprawie w pełni dochowane. Prezes NFZ, wbrew zarzutowi skargi, zastosował odpowiednie przepisy prawa do ustalonego stanu faktycznego i prawidłowo je zinterpretował. Za podstawę wyroku Sąd przyjął stan faktyczny ustalony przez organ (por. wyroki: WSA we Wrocławiu z 7 września 2022 r., sygn. akt III SA/Wr 295/21, WSA w Gorzowie Wlkp. z 25 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Go 177/22, dostępne pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując, zarzuty skargi okazały się chybione. Dodać należy, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji organ sporządził rzetelnie, w stopniu umożliwiającym jego kontrolę przy uwzględnieniu dowodów znajdującą w aktach. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie stwierdził również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonej decyzji. Z tych względów Sąd oddalił skargę w całości na podstawie art. 151 P.p.s.a.