II FZ 1844/14

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jacek Brolik, , , po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 2243/14 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 12 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 2243/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek M. K. (dalej: skarżący, strona) o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 12 maja 2014 r., w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z drugim członkiem zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych. W uzasadnieniu postanowienia Sąd przywołał treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej "p.p.s.a") i stwierdził, że bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi znaczną szkodę, lub spowoduje dla niego trudne do odwrócenia skutki. Podniósł jedynie, że wykonanie decyzji pozbawi go środków niezbędnych do egzystencji. Stwierdzenie to nie zostało jednak poparte żadnymi uzasadniającymi je argumentami. Sąd podkreślił, że kwestia wysokości zobowiązania przeniesionego na skarżącego jako byłego członka zarządu zaskarżoną w sprawie decyzją nie może być sama w sobie przesłanką do wstrzymania zaskarżonego aktu. Wyegzekwowanie należności pieniężnej z samej swej istoty nie może być bowiem uznane za okoliczność powodującą trudne do odwrócenia skutki. W przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji wyegzekwowana należność zostanie bowiem zwrócona Skarżącemu. Jednocześnie wskazano, że oceniając zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie może oceniać zasadności skargi. W zażaleniu skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zarzucił naruszenie art. 61 § 3 w zw. z art. 106 § 4 p.p.s.a., przez błędną ocenę przez Sąd stanu faktycznego i nieuwzględnieniu okoliczności, które nie wymagały przeprowadzenia dowodów w pełnym zakresie, i tym samym uznanie, iż skarżący nie wykazał przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy z uwagi na wysokość zaległości podatkowych w łącznej wysokości 1.888,60 zł, nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, iż wszczęcie postępowania egzekucyjnego spowoduje wyrządzenie znacznej szkody po stronie skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. mający zastosowanie w tej sprawie, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Podkreślenia wymaga, że ostateczne decyzje administracyjne co do zasady podlegają wykonaniu (por. art. 61 § 1 p.p.s.a.). Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, prowadzące do wyjątku od tej zasady, jest inicjowane wnioskiem strony. Z uwagi na powyższe, na wnioskodawcy ciąży obowiązek choćby uprawdopodobnienia, iż jego wniosek zasługuje na uwzględnienie. Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która – co należy jeszcze raz podkreślić – jest wyjątkiem od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a. Art. 61 § 3 p.p.s.a. wskazuje na dwie przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu administracyjnego nie może stanowić podstawy uzasadniającej pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonalności. Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. Orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji jest orzeczeniem o prawach konkretnego podmiotu, dotyczy też konkretnej należności; dlatego też informacje, na podstawie których Sąd decyduje w tym zakresie, muszą dotyczyć konkretnego podmiotu. To w interesie skarżącego leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Również w jego interesie leży poparcie tychże twierdzeń stosownymi dokumentami; sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji oraz mieć możliwość zweryfikowania tejże wiedzy. Uprawdopodobnienie okoliczności nie oznacza gołosłownego stwierdzenia przez podmiot na nią się powołujący, że okoliczność ta istnieje. Okoliczności, które skarżący powinien przedstawić we wniosku o wstrzymania wykonania nie są faktami powszechnie znanym i to na skarżącym ciążył ciężar ich przedstawienia Sądowi. Tymczasem skarżący w niniejszej sprawie ograniczył się do powoływania ogólników, które nie odnoszą się rzeczowo do jego indywidualnej sytuacji materialnej: że egzekucja wysokiej kwoty należności doprowadzi do utraty środków niezbędnych do egzystencji czy do ustania płynności finansowej, że dojdzie do ogłoszenia upadłości jego firmy. W takiej sytuacji Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że nie wystąpiły w sprawie okoliczności, które wyczerpywałyby wystąpienie przesłanki: niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił.