II OSK 1192/11

SENTENCJA Dnia 31 października 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Włodzimierz Ryms sędzia NSA Jacek Chlebny sędzia del. WSA Grzegorz Czerwiński /spr./ Protokolant Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 31 października 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1816/10 w sprawie ze skargi E. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 1 marca 2011 roku, sygn. akt II SA/Wa 1816/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2010 roku, nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] lipca 2010 roku Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach, działając na podstawie art. 20 oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji (tekst jedn. z 2004 roku Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.), cofnął E. G. pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu podał, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w C. Wydział Karny sygn. akt [...] skarżący został uznany za winnego popełnienia czynu polegającego na tym, że w dniu [...] grudnia 2009 roku w C. na drodze publicznej, kierował samochodem marki [...] o nr rej. [...] w stanie nietrzeźwości. W dalszej części wskazał, że posiada on pozytywną opinię z Koła Łowieckiego [...] w J. oraz z miejsca zamieszkania, jednakże fakt uznania skarżącego winnym popełnienia wskazanego już wyżej przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji świadczy o braku poszanowania dla ustalonego porządku prawnego, co w konsekwencji dyskwalifikuje go do dalszego posiadania broni i to niezależnie od pozytywnej opinii środowiskowej. Następnie, powołując się na treść art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy stwierdził, że przy wydawaniu decyzji wzięto pod uwagę wysoki stopień szkodliwości tego przestępstwa, stanowiącego wręcz plagę społeczną i jego ewentualne zagrożenie dla życia i zdrowia nie tylko samego sprawcy, lecz także innych uczestników ruchu drogowego, zaś sam skarżący, zasiadając za kierownicą pojazdu bezpośrednio po spożyciu alkoholu, miał pełną świadomość popełnienia przestępstwa i jego ewentualnych skutków w postaci np. śmierci lub kalectwa ludzi lub też uszkodzenia mienia. Ponadto nie może ujść uwadze, że każde świadome naruszenie przepisów prawa – zdaniem organu administracji – powoduje utratę zaufania do osoby posiadającej pozwolenie na broń, gdyż skarżący nie daje gwarancji użycia jej zgodnie z obwiązującymi w tym zakresie regulacjami i z tego powodu interes skarżącego w posiadaniu broni winien ustąpić na rzecz interesu społecznego przejawiającego się w fakcie posiadania pozwolenia na broń przez osoby przestrzegające ustalonego porządku prawnego. Innymi słowy mówiąc, wobec skarżącego istnieje uzasadniona obawa, co do użycia broni niezgodnie z celem, dla którego przyznano to pozwolenie, a zatem niezgodnie z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Reasumując, skarżący utracił wiarygodność, co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni, bowiem taka osoba powinna spełniać nie tylko podstawowe wymogi w zakresie określonym ustawą, lecz także posiadać nieskazitelną opinię. W odwołaniu do Komendanta Głównego Policji skarżący wniósł o uchylenie ww. decyzji. Zarzucił organowi I instancji błędną wykładnię art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Podkreślił, że zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym nie można powoływać się tylko na fakt skazania, lecz niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym czynem, za który już został skazany, a cechami jego charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, które stwarzałoby uzasadnione obawy użycia przez niego broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Powołał się na pozytywną opinię w miejscu zamieszkania i kole łowieckim. Decyzją z dnia [...] września 2010 roku, nr [...] Komendant Główny Policji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Policji stwierdził, że art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy ma charakter obligatoryjny w sytuacji, gdy istnieje uzasadniona obawa, co do użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego, a katalog okoliczności, w tym przestępstw, których popełnienie lub o których oskarżenie może wzbudzić obawy niezgodnego z prawem użycia broni palnej, jest otwarty. Wystarczy zatem domniemanie organu na podstawie innych okoliczności, co do użycia broni przez jej posiadacza w sposób niezgodny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ponadto skarżący niewątpliwie stwarzał pośrednio zagrożenie nie tyle dla ogólnie pojętego bezpieczeństwa w komunikacji, co dla życia i zdrowia innych uczestników ruchu drogowego i miał pełną świadomość, jak każdy przeciętnie rozsądny człowiek, niekorzystnego wpływu nawet niewielkiej ilości alkoholu w organizmie na zdolności psychomotoryczne, zaś dysponowanie bronią jest swoistym przywilejem, stąd też pozwolenie na jej używanie ma charakter reglamentacyjny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący E. G. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 oraz z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i naruszenie prawa procesowego, tj., art. 6 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., wnosząc o uchylenie zaskarżonej i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi – powołując się na argumenty zawarte już w odwołaniu – skarżący podkreślił, że samo skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo z art. 178a § 1 K.k. nie wystarcza do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń ponieważ dyspozycja przepisu wyraźnie wskazuje na obowiązek wykazania związku pomiędzy skazaniem za wymienione rodzaje przestępstwa a zaistnieniem uzasadnionej obawy, że osoba może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wyrokiem z dnia 1 marca 2011 roku, sygn. akt II SA/Wa 1816/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2010 roku, nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6. Zgodnie zaś z treścią art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W ocenie Sądu, niewątpliwie ostatni ze wskazanych przepisów nie wymienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., które ustawodawca zaliczył do przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a nie przestępstw przeciwko zdrowiu, życiu czy mieniu. Jednakże zauważyć należy, że użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym" oznacza, że katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty. A zatem organ administracji, dokonując oceny istnienia uzasadnionej obawy, co do użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, może stwierdzić, że fakt popełnienia innych przestępstw, nieznajdujących się w powyższym katalogu, daje podstawy do przyjęcia, iż taka obawa zachodzi. Sąd stwierdził, że prawo do broni stanowi szczególne uprawnienie, przysługujące osobom, które spełniają określone ustawą warunki. Prawo to pozostaje w ścisłym związku z ochroną bezpieczeństwa i porządku publicznego, co z kolei warunkuje, że osoba uzyskująca pozwolenie na broń musi pozostawać poza wszelkim podejrzeniem, co do prawdopodobieństwa popełnienia przez nią czynu mogącego naruszyć bezpieczeństwo i porządek publiczny. W związku z powyższym ustawodawca wykluczył możliwość posiadania prawa do broni przez osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Natomiast pojęcie uzasadnionej obawy, jako pojęcie niedookreślone, pozostawia organowi administracji miejsce na dokonanie prognozy przyszłych zachowań posiadacza broni w świetle zgromadzonego materiału dowodowego. W rozpoznawanej sprawie, Komendant Główny Policji dokonał wyczerpujących ustaleń i prawidłowo ocenił, że w przypadku skarżącego zachodzi uzasadniona obawa, iż może on użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przesłanką cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską był fakt skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem za czyn z art. 178a § 1 K.k., Fakt skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo z art. 178a § 1 K.k. nie tylko oznacza, że skarżący dopuścił się zachowania niezgodnego z obowiązującym prawem, ale świadczy o nieodpowiedzialności, lekkomyślności i braku wyobraźni sprawcy takiego czynu, co do następstw własnego zachowania. Prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości stwarza, w ocenie Sądu, realne zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym i naraża na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia pozostałych uczestników ruchu drogowego, a także osoby trzecie. Na poparcie swojego stanowiska Sąd przytoczył pogląd zaprezentowany w wyroku NSA z dnia 21 sierpnia 2008 roku, sygn. akt II OSK 938/07, iż: "prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości naraża życie i zdrowie innych uczestników ruchu drogowego. Zatem uznać należy, że skarżący siadając za kierownicą w stanie nietrzeźwym zachował się lekkomyślnie, bezpodstawnie zakładając, że nie spowoduje wypadku, którego ofiara mogłaby doznać uszkodzenia ciała, a nawet utracić życie." Spełnienie przesłanki zaliczenia skarżącego do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, musiało zatem skutkować, zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, cofnięciem pozwolenia na broń przez właściwy organ, bowiem obowiązek taki nakłada na organ przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy. W okolicznościach sprawy podnoszony przez skarżącego dotychczasowy nienaganny tryb życia, w tym pozytywne opinie nie mogły mieć wpływu na decyzje organów administracji. Wyrok, jaki zapadł w stosunku do skarżącego, pozwolił organowi na uznanie, że jest on osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 K.k. było bowiem przesłanką do oceny osoby skarżącego w kontekście okoliczności składających się na bezpieczne posiadanie i korzystanie z broni. Prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości, potwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu, dało podstawę, jak słusznie wskazał organ, by powziąć obawę, że skarżący w podobnym stanie może zachować się równie nieodpowiedzialnie i sięgnąć po broń. Zachowanie takie z całą pewnością nie gwarantuje prawidłowego i bezpiecznego korzystania z broni. Sąd stwierdził, że należy dodatkowo wskazać, że jakkolwiek cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń oznaczać będzie ograniczenie jego uczestnictwa w życiu łowieckim, to jednak nie wyklucza to, poza możliwością odstrzału, innej aktywności w kole łowieckim, gdyż polowanie stanowi zaledwie jedną z licznych czynności prowadzonych w ramach działalności myśliwskiej. Za niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia przepisów postępowania poprzez niedokonanie wszechstronnej i całościowej oceny dowodów. Organy Policji, oparły się na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym i dokonały jego wszechstronnej oceny nie naruszając art. 7 oraz art. 77 K.p.a. Okoliczności popełnionego przez oskarżonego przestępstwa zostały ustalone prawomocnym wyrokiem karnym. Pozytywne opinie o skarżącym zarówno w miejscu zamieszkania, a także z koła łowieckiego zostały wzięte przez organ pod uwagę, jednakże nie niweczą one obawy wynikającej z okoliczności popełnionego przestępstwa. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniósł E. G., podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 marca 1999 roku o broni i amunicji, polegającą na przyjęciu, że dla istnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa bądź porządku publicznego wystarczający jest fakt skazania za przestępstwo z art. 178a § 1 K.k., przy braku jakichkolwiek innych podstaw uzasadniających taką obawę. Nadto skarżący kasacyjnie podniósł zarzut niewłaściwego zastosowania art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 marca 1999 roku o broni i amunicji przez uznanie, że skarżący należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy. Zdaniem skarżącego kasacyjnie w przypadku skazania za przestępstwo z art. 178a § 1 K.k. konieczne jest wyjaśnienie, czy fakt ten uzasadnia obawę, że skazany za to przestępstwo posiadacz broni użyje jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W ocenie skarżącego kasacyjnie nie można zaaprobować stanowiska Sądu I instancji, że skoro skarżący w stanie nietrzeźwości prowadził samochód, to istnieje obawa, że w takim samym lub podobnym stanie może korzystać z posiadanej broni. Skarżący kasacyjnie wskazał, że Sąd I instancji nie wziął pod uwagę, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji nie tylko użycie, ale również przenoszenie przez osobę w stanie nietrzeźwości broni stanowi podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń. Popełnienie przestępstwa może ujawniać cechy osobowe posiadacza broni, które mogą wywołać uzasadnioną obawę, że użyje on jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wymaga to jednak oceny stanu faktycznego w szerszym kontekście, uwzględniającym przede wszystkim zachowanie posiadacza broni w związku popełnieniem przestępstwa. Sąd I instancji wziął pod uwagę jedynie sam fakt wydania wyroku skazującego. Pominął natomiast postawę skarżącego kasacyjnie, dotychczas niekaranego sądownie, w toku procesu oraz fakt, że dobrowolnie poddał się on karze w trybie art. 335 K.p.k. Sąd I instancji pominął również fakt dotychczasowego prawidłowego korzystania z pozwolenia na broń, pozytywne opinie zakładu pracy, koła łowieckiego oraz dzielnicowego funkcjonariusza Policji. Nadto w toku postępowania administracyjnego oraz sądowoadministracyjnego nie wykazano istnienia żadnych przesłanek, które mogłyby uzasadniać użycie przez skarżącego kasacyjnie broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z materiału dowodowego nie wynika, by skarżący kasacyjnie wykazywał skłonność do nadużywania alkoholu, awantur lub nadmierną porywczość. Zdarzenie, za które skarżący kasacyjnie został skazany miało charakter incydentalny i nie uzasadnia cofnięcia mu pozwolenia na posiadanie broni palnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.) – dalej P.p.s.a., z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Skarga kasacyjna wniesiona przez E. G. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, za niezasadny uznać należy podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 roku poz. 576 – tekst jednolity) w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że ocena prawidłowości wykładni oraz zastosowania tego przepisu dokonana została w niniejszej sprawie w brzmieniu tego przepisu obwiązującym w dniu orzekania przez organy administracji i Sąd I instancji, to jest w brzmieniu sprzed zmiany dokonanej ustawą z dnia 5 stycznia 2011 roku (Dz. U. Nr 38, poz. 195 ze zm.), która weszła w życie z dniem 10 marca 2011 roku. Z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji wynika, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie to wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku wynika natomiast, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W aktualnym brzmieniu wymieniony przepis wprowadza zamknięty katalog okoliczności uzasadniających cofnięcie pozwolenia na broń. W dacie wydawania decyzji przepis ten zawierał natomiast otwarty katalog przyczyn cofnięcia pozwolenia na broń. Jak to zostało wyżej wskazane z katalogu tego wynikało, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego mogła wynikać więc nie tylko z faktu skazania prawomocnym wyrokiem za określonego rodzaju przestępstwo, ale również z zaistnienia innego rodzaju okoliczności. W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni tego przepisu oraz prawidłowo go zastosował. Ustalony przez organy administracji i zaakceptowany przez Sąd stan faktyczny wskazuje, iż istniały wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji przesłanki cofnięcia wnoszącemu skargę kasacyjną pozwolenia na broń, to jest uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zasadnie Sąd I instancji wskazał w uzasadnieniu wyroku, że skazanie skarżącego kasacyjnie za przestępstwo z art. 178a § 1 K.k. świadczy o nieodpowiedzialności, lekkomyślności i braku wyobraźni, co do następstw takiego zachowania. Istotny jest przy tym nie sam fakt skazania za przestępstwo z art. 178a § 1 K.k., tylko fakt kierowania przez skarżącego kasacyjnie pojazdem mechanicznym w sytuacji, gdy skarżący kasacyjnie znajdował się w stanie nietrzeźwości. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy w pełni podzielić stanowisko Sądu I instancji, że zachowanie wnoszącego skargę kasacyjną polegające na popełnieniu przypisanego mu przestępstwa w ustalonych w toku postępowania administracyjnego okolicznościach sprawy rodziło uzasadnioną obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku. Zachowanie to samo w sobie stanowiło podstawę do sformułowania twierdzenia, że wnoszący skargę kasacyjną tak jak zlekceważył obowiązujące zasady dotyczące bezpiecznego poruszania się w ruchu drogowym, mógłby się z podobnym lekceważeniem odnosić się do zasad zawiązanych z użyciem broni i użyć jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Okoliczność, że skarżący kasacyjnie zgodził się na wydanie wyroku bez przeprowadzania rozprawy, to jest w trybie art. 335 § 1 K.p.k. nie świadczy o tym, że nie istnieje obawa użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Jak wynika z protokołu przesłuchania skarżącego kasacyjnie w postępowaniu przygotowawczym skarżący kasacyjnie przyznał się do popełnienia zarzucanego czynu. Wydanie wyroku w trybie art. 335 § 1 K.p.k. pozwala uniknąć oskarżonemu konieczności uczestnictwa w rozprawie i umożliwia szybsze zakończenie postępowania karnego. Także okoliczność, że wnoszący skargę kasacyjną posiada wiele opinii pozytywnych, co do własnej osoby nie dowodzi, iż nie istnieje obawa użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podzielić należy pogląd Sądu I instancji, że posiadanie tych opinii w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie jest wystarczają podstawą wykluczenia istnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Opinie te są subiektywną oceną osoby wnoszącego skargę kasacyjną przez osoby formułujące te opinie. To, że wnoszący skargę kasacyjną, znajdując się w stanie nietrzeźwości, kierował samochodem, poruszając się po drodze publicznej, jest zaś obiektywnym faktem. Zasadnie więc Sąd I instancji oparł swoje rozumowanie na obiektywnie istniejącym fakcie, nie zaś na subiektywnych ocenach osoby wnoszącego skargę kasacyjną, formułowanych przez autorów tych ocen. To, że ustawodawca w art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji przewidział możliwość cofnięcia pozwolenia na broń osobie, która przemieszcza się z rozładowaną bronią albo nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego nie świadczy o dokonaniu przez organy administracji i Sąd I instancji błędnej wykładni art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy. Zaistnienie przesłanek wskazanych w art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji skutkuje automatycznie koniecznością cofnięcia pozwolenia na broń. Cofnięcie pozwolenia na broń na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy o Policji uzależnione jest natomiast od wykazania, że zaistniały okoliczności uzasadniające obawę, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń użyje tej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Kierowanie przez tę osobą pojazdem w sytuacji, gdy osoba ta znajduje się pod wpływem alkoholu, jest tylko jedną z takich okoliczności. Zazwyczaj kierowanie pojazdem przez osobę znajdującą się w stanie nietrzeźwości jest okolicznością wystarczającą do przyjęcia, że tego rodzaju obawa istnieje. Jest to bowiem ostentacyjne lekceważenie prawa oraz wyraz braku szacunku dla zdrowia, a nawet życia innych uczestników ruchu drogowego i zasady doświadczenia życiowego nakazują przyjąć, że osoba taka nie daje gwarancji, że będzie posługiwała się bronią palną w sposób nienaruszający bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nie można oczywiście wykluczyć sytuacji, że kierowanie przez osobę posiadającą pozwolenie na broń pojazdem w sytuacji, gdy osoba ta znajduje się pod wpływem alkoholu nie będzie wystarczającą przesłanką odebrania tego pozwolenia. Może to mieć miejsce np. wówczas, gdy kierowanie pojazdem wynikało ze stanu wyższej konieczności. Tego rodzaju sytuacja w przedmiotowej sprawie nie miała jednak miejsca. Z powyższych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.