II SAB/Wa 805/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Szmydt po rozpoznaniu w dniu 30 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE K. J. pismem z dnia 28 października 2019 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Komendanta w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...][...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o odmowie przyznania jednorazowego odszkodowania przysługującego funkcjonariuszowi zwolnionemu ze służby z tytułu doznanego uszczerbku na zdrowiu wskutek choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami łub właściwościami służby. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że została ona wniesiona w postępowaniu, które dotyczy jednorazowego odszkodowania przysługującego funkcjonariuszowi Policji w razie wypadku lub choroby rozstającej w związku ze służbą, a więc w sprawie, w której kontrolę sprawują sądy powszechne - tj. sąd pracy i ubezpieczeń społecznych. Podniósł ponadto, że decyzja nr [...][...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] została skontrolowana przez Sąd Rejonowy dla [...] w [...], Wydział [...], który wyrokiem z dnia [...] listopada 2018 r. orzekł o przyznaniu prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu uszczerbku na zdrowiu wskutek choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby w wysokości odpowiadającej 20 % (sygn. akt: [...]). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że skarga K. J. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Przystępując do rozpoznawania skargi sąd administracyjny jest zobowiązany w pierwszej kolejności zbadać, czy dana sprawa znajduje się w ogóle w kognicji sądów administracyjnych. Wynika to z celowościowej i systemowej wykładni art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."). Zakres kognicji sądów administracyjnych został wyznaczony przez normy z art. 3 § 1 - § 2 p.p.s.a. i obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Przepis art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Z treści powołanego wyżej przepisu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wynika jednoznacznie, że kontroli sądu administracyjnego podlegają wyłącznie sprawy mające charakter sprawy administracyjnej, za którą zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie uznaje się zespół okoliczności faktycznych i prawnych, w których organ administracji stosuje normę prawa materialnego celem ustalenia sytuacji prawnej określonego podmiotu poprzez udzielenie (lub odmowę udzielenia) żądanego uprawnienia albo w postaci nałożenia z urzędu określonego obowiązku. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny, przedmiotem postępowania administracyjnego jest więc sprawa kreowana przed dwa elementy, a mianowicie określony stan faktyczny oraz normę prawa materialnego, ze względu na którą, w stosunku do pomiotu związanego stanem faktycznym, można orzec o jego obowiązkach lub (i) uprawnieniach. Na sprawę administracyjną składają się więc elementy podmiotowe i przedmiotowe, co powoduje, że przy ustalaniu tożsamości sprawy należy uwzględniać te właśnie elementy, których tożsamość, w odniesieniu do elementów podmiotowych wyraża się w tożsamości podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, w odniesieniu zaś do tożsamości przedmiotowej, do tożsamości treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2018 r., sygn. akt I GSK 1662/18). Jak trafnie wskazał organ w odpowiedzi na skargę, skoro decyzja nr [...][...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] podlegała kontroli w toku postępowania cywilnego przed Sądem Rejonowym dla [...] w [...], to sąd administracyjny nie posiada kognicji w tej sprawie, bowiem właściwym dla tego typu spraw był i jest sąd powszechny. Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej stanowisko, należy uznać, że wniesiona przez K. J. skarga, jako wykraczająca poza kognicję sądu administracyjnego, jest niedopuszczalna. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.