V SAB/Wa 9/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Tomasz Zawiślak po rozpoznaniu w dniu 23 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych w sprawie podpisania umowy o dofinansowanie postanawia odrzucić skargę UZASADNIENIE Skarżąca złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pn. "[...]" realizowanego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2014-2020. Wniosek skarżącej został oceniony pozytywnie. Mazowiecka Jednostka Wdrażania Programów Unijnych wezwała skarżącą do przekazania dokumentów niezbędnych do zawarcia umowy. Pismem z 28 sierpnia 2019 r. skarżąca wystosowała do organu wezwanie w związku z niepodpisaniem umowy o dofinansowanie i wezwała organ do podpisania umowy. Następnie skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych w sprawie podpisania umowy o dofinansowanie projektu. W odpowiedzi na skargę MJWPU zwróciła się o odrzucenie skargi, z uwagi na jej niedopuszczalność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako złożona w sprawie wyłączonej spod właściwości sądów administracyjnych. Merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Podstawowym warunkiem dopuszczalności skargi jest to, aby sprawa podlegała właściwości sądu administracyjnego. Stwierdzenie, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego uniemożliwia jej merytoryczne rozpoznanie i powoduje konieczność odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."). Zgodnie bowiem z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Poddanie wykonywania administracji publicznej kontroli sądu administracyjnego nie oznacza jednak, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2, wymieniającym formy działania administracji publicznej, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Odnosząc powyższe rozważania do skargi wniesionej przez skarżącą, stwierdzić należy, że skarga ta nie dotyczy bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. O bezczynności organu administracji publicznej można bowiem mówić, gdy organ jest do tego zobowiązany, a mimo tego nie wydaje decyzji, postanowienia albo też nie wydaje aktu lub nie dokonuje czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Natomiast nie każde działanie podejmowane przez organ administracji publicznej może być zakwalifikowane jako decyzja, postanowienie lub też czynność materialno – techniczna w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Jeżeli zaś załatwienie konkretnego wniosku przez organ administracji nie przybiera formy decyzji, postanowienia lub też aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., to w takiej sprawie nie przysługuje skarga na bezczynność. Wynika to z treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Zawierane przez MJWPU umowy o udzielenie pomocy finansowej są umowami cywilnoprawnymi, o których mowa w art. 52 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 818, dalej "ustawa wdrożeniowa"). Stosownie do treści art. 50 ustawy wdrożeniowej do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu i sposobu obliczania terminów, chyba że ustawa stanowi inaczej. W sprawach związanych z otrzymywaniem dofinansowania ustawodawca przewidział możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego tylko w przypadku określonym w art. 61 ustawy wdrożeniowej, to jest odnośnie etapu obejmującego ocenę projektu. Ustawodawca nie przewidział natomiast kognicji sądów administracyjnych w zakresie samego procesu zawarcia umowy o dofinansowanie. W doktrynie wskazuje się, że "umowa o dofinansowanie stanowi dwustronną czynność cywilnoprawną, mimo że jej postanowienia są uregulowane w art. 206 ust. 2 ustawy o finansach publicznych, a jej przedmiot dotyczy realizacji przedsięwzięć dofinansowanych ze środków publicznych. Uregulowanie elementów umowy cywilnoprawnej w przepisach prawa publicznego nie powoduje utraty przez nią cywilnoprawnego charakteru. Umowa o dofinansowanie jest dwustronną czynnością prawną, gdyż do jej zawarcia niezbędne jest zgodne oświadczenie woli dwóch stron, czyli właściwej instytucji i beneficjenta. Zgodnie zaś z tezą nr 2 wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2018 r. sygn. akt. I GSK 159/19: "Skoro definitywne przyznanie dofinansowania następuje w drodze zawarcia umowy o dofinansowanie lub wydania decyzji o dofinansowanie projektu, to (zatwierdzonej) liście projektów wybranych do dofinansowania - czyli innymi słowy wyborowi projektów – można nadać jedynie walor deklaratoryjny, podobnie jak i samej informacji o pozytywnej ocenie projektu. Umieszczenie projektu na liście projektów wybranych do dofinansowania nie stanowi wiążącego przyrzeczenia (zobowiązania) zawarcia umowy o dofinansowanie. Tylko wówczas można by przyjąć, że umieszczenie na liście jest równoznaczne z rozdysponowaniem kwoty przeznaczonej na dofinansowanie". Z przytoczonych powodów skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jako wniesiona w sprawie nie należącej do właściwości sądów administracyjnych.