I SA/Ke 347/17

SENTENCJA Dnia 28 grudnia 2017 roku Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Agnieszka Karyś-Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn postanawia: przyznać od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata D.P. kwotę 147,60 (sto czterdzieści siedem 60/100) złotych, w tym 27,60 (dwadzieścia siedem 60/100) złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 31 sierpnia 2017 r. oddalił skargę J. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn. Pełnomocnik skarżącej ustanowiony w ramach prawa pomocy postanowieniem starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 11 lipca 2017 r. sygn. akt I SA/Ke 347/17 - adwokat D.P. złożył 18 października 2017 r. (data nadania) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku. Jednocześnie pełnomocnik wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, iż koszty te nie zostały w żadnej części przez stronę uiszczone. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 poz. 1714) powoływane dalej jako rozporządzenie. W myśl § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia, stawka przed sądem administracyjnym za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50 % opłaty określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Zgodnie zaś z § 4 ust. 3 rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłatę zasądzaną na rzecz adwokata sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Niniejsza sprawa dotyczy zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn, a wartość przedmiotu sporu stanowi kwotę 236 zł, zatem stawka w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, obliczana jest na podstawie § 21 ust. 1 pkt 1 lit. "a" w zw. z § 8 pkt 1. Pełnomocnik ustanowiony z urzędu przystąpił do sprawy na etapie postępowania w pierwszej instancji, sporządził i przedłożył Sądowi opinię prawną o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku. Nadto, zgodnie z wymogiem ustanowionym przez § 3 rozporządzenia, w opinii zawarł wniosek o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm przepisanych oświadczając, iż koszty te nie zostały w żadnej części przez stronę uiszczone. Kwota wynagrodzenia określona na podstawie wyżej cytowanych § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia wyniosła 120 zł. Wynagrodzenie to po podwyższeniu o 23% podatku VAT, czyli o kwotę 27,60 zł, należało ustalić na kwotę 147,60 zł. Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.