II SAB/Bd 48/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędziowie: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie przywrócenia terminu i stwierdzenia nieważności decyzji postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE A. K. w piśmie z dnia [...] skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Starosty Ż., która postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie , sygn. akt II SAB/Wa 91/09 została przekazana wg właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Z treści skargi wynika, że dotyczy ona bezczynności Starosty Ż. w sprawie dwóch podań skarżącego: zażalenia z dnia [...] oraz wniosku z dnia [...] zaadresowanego do Wojewody [...]. Rozpoznawana sprawa dotyczy bezczynności związanej z wnioskiem skarżącego z dnia [...] skierowanym do Wojewody [...], który wpłynął do siedziby tego organu w dniu [...]. W treści podania z dnia [...] skarżący zażądał stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Ż. z dnia [...], z uwagi na stan zdrowia wniósł o ustanowienie pełnomocnika. Na podstawie art. 58 § 1 lub art. 161 § 1 i 2 wniósł o przywrócenie terminu do zachowania ciągłości rejestracji w Urzędzie Pracy od dnia [...] zmieniając status z osoby bezrobotnej na poszukującą pracy. W zakresie żądania stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...]. Dyrektor Powiatowego Urzędu w Ż. wyjaśnił skarżącemu w piśmie z dnia [...] w związku z jego podaniem z dnia [...], że stanowisko o odmowie przyznania pożyczki z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych nie jest decyzją administracyjną rozpatrywaną w trybie przepisów Kpa. Dodał również, że wydana decyzja w stosunku do skarżącego o utracie statusu osoby bezrobotnej jest ostateczna i zachowuje swoją moc. Organ w powyższym piśmie dodał również, że do czasu ewentualnej zmiany statusu skarżącego, tzn. uznania za osobę bezrobotna lub poszukującą pracy wszelkie rozstrzygnięcia zachowują moc i nie ma podstaw prawnych do ich zmiany. Skarżący złożoną skargę do Sądu administracyjnego poprzedził zażaleniem na bezczynność skierowanym do Wojewody [...] z dnia [...] oraz zażaleniami z dnia [...] i z dnia [...] na bezczynność Wojewody, skierowanymi do Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Powyższe środki zaskarżenia skarżący wskazał w związku z wezwaniem Sądu z dnia [...] ( k- 34 akt sądowych). W treści skargi skarżący podniósł, że Starosta Ż. " do dzisiaj przetrzymuje" wniosek z dnia [...]. W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że wniosek zawarty w piśmie z dnia [...] ponownie jest przedmiotem rozpatrywania w związku z postanowieniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...][...] pomimo, iż w tej sprawie skarżącemu udzielono wyczerpujących odpowiedzi w piśmie z dnia [...]. Sąd wezwał organ o uzupełnienie akt administracyjnych sprawy o pismo Starosty Ż. z dnia [...], o korespondencję przekazującą podanie skarżącego z dnia [...] zgodnie z właściwością oraz postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...][...] o przekazaniu wniosku skarżącego (w części dotyczącej przywrócenia terminu do " zachowania ciągłości rejestracji w Urzędzie Pracy od dnia [...] zmieniając status z osoby bezrobotnej na poszukująca pracy) z dnia [...] zgodnie z właściwością Staroście Ż. Dokumenty zgodnie z wezwaniem Sądu zostały uzupełnione, z tym, że z treści korespondencji pomiędzy [...] Urzędem Wojewódzkim, a Zarządem Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w Warszawie nie wynika, aby podanie z dnia [...] zostało zgodnie z właściwością przekazane do Starosty Ż. W piśmie Wojewody [...] z dnia [...] jest mowa o podaniu skarżącego z dnia [...]. w przedmiocie zawieszenia postępowania, natomiast w piśmie Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w Warszawie z dnia [...] jest mowa o odesłaniu do Starosty bezzasadnie przekazanych przez [...] Urząd Wojewódzki w B dokumentów dotyczących wniosku skarżącego o udzielenie pożyczki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż właściwość sądu administracyjnego w zakresie bezczynności organu administracji wynika z przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) - zwanej dalej: "p.p.s.a", zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego paragrafu. Zatem sąd rozpatruje skargi na bezczynność organu w sprawach dotyczących wydania decyzji administracyjnej, postanowienia wydawanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia wydawanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, czy też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W przypadku skarg na bezczynność organów kontrola sprawowana przez sądy administracyjne ogranicza się do zbadania, czy postępowanie organu zaskarżane jako bezczynność nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zagadnienie bezczynności organu administracji publicznej wypływa ze sformułowanej w art. 12 k.p.a. zasady szybkości działania. Jako uszczegółowienia tej zasady i celem wzmocnienia sytuacji strony postępowania administracyjnego wprowadzono maksymalne terminy załatwiania spraw (art. 35 § 3 i § 4 k.p.a.) oraz instytucję zawiadamiania stron o przypadkach niezałatwienia spraw w terminie z podaniem przyczyny zwłoki i wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy. Ponadto ustawodawca umożliwił stronom postępowania administracyjnego uruchomienie czynności nadzorczych organów wyższego stopnia nad opieszałymi organami poprzez złożenie przez stronę zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie (art. 37 § 1 k.p.a.). Tylko jeżeli strona złoży takie zażalenie do organu wyższego stopnia, będzie mogła złożyć skargę na bezczynność organu do sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skarga do sądu administracyjnego może być wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, gdy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Do środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a. należy zaliczyć również zażalenie do organu wyższego stopnia uregulowane w art. 37 § 1 k.p.a. Takie też stanowisko prezentowane jest w doktrynie (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2008, 9 wydanie, str. 835), jak i w orzecznictwie (wyrok WSA w Opolu z dnia 7.11.2005 r., sygn. II SAB/Op 13/05, publ. ONSAiWSA 2006, Nr 4, poz. 104). Z akt sprawy wynika, że skarżący złożył zażalenie na bezczynność Starosty Ż. do Wojewody [...], który w świetle obowiązujących przepisów prawa jest organem wyższego stopnia w stosunku do starosty w rozumieniu art. 37 Kpa w sprawach z zakresu ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (j.t. Dz.U. 2008, Nr 69,poz. 415). Sprawy związane z przyznaniem statusu osoby bezrobotnej lub osoby poszukującej pracy, na podstawie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy rozpoznawane są w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań wynikających z ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z art. 10 ust. 7 tej ustawy w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań wynikających z ustawy jeżeli ustawa nie stanowi inaczej: 1) organem właściwym jest starosta; 2) organem wyższego stopnia jest wojewoda. Powyższa analiza przepisów prawa oraz stanu faktycznego prowadzi do wniosku, że skarżący wyczerpał tryb wniesienia skargi na bezczynność do sądu administracyjnego. Powyższa analiza przepisów prawa oraz stanu faktycznego prowadzi do wniosku, że skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną. Z dokumentów sprawy nie wynika, aby wniosek skarżącego z dnia [...] został skierowany w części przywrócenia terminu do Starosty. Sam skarżący wniosek zaadresował do Wojewody i do tego organu podanie to wpłynęło o czym świadczą naniesione pieczęcie wpływu przez ten organ. Z żadnej korespondencji nie wynika, że nastąpiło przekazanie podania do Starosty . Korespondencja, która jest w aktach sprawy nie wskazuje w swojej treści na przekazanie właśnie tego podania. W pismach procesowych jest mowa o dokumentach dotyczących udzielenia pożyczki oraz o podaniu z dnia [...]. Formalne przekazanie sprawy związanej z nierozpatrzonym wnioskiem skarżącego z dnia [...] nastąpiło w postanowieniu z dnia [...] Ministra Pracy i Polityki Społecznej na podstawie art. 65 § 1 Kpa, który stanowi, że jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Postanowienie to wpłynęło do siedziby Starosty Ż. w dniu [...]. Oznacza to, że od tej daty starosta był związany załatwieniem sprawy w terminach przewidzianych w Kpa. zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a., załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu jednego miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej, nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Jeżeli natomiast organ nie załatwi sprawy w powyższych terminach, obowiązany jest zawiadomić strony z podaniem przyczyn zwłoki i wskazaniem nowego terminu załatwienia sprawy (art 36 § 1). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. Z akt sprawy natomiast wynika, że skarga na bezczynność w rozpoznawanej sprawie został wniesiona do Sądu administracyjnego za pośrednictwem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu [...] ( pieczęć na skardze). Oznacza to, że skarga oraz zażalenie do organu wyższego stopnia były przedwczesne. Nie ma wpływu na wydanie niniejszego orzeczenia Sądu również doręczone do Sądu za pismem skarżącego z dnia [...]. Postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] uznające za uzasadnione zażalenie strony z dnia [...] na niezałatwienie sprawy w terminie przez Starostę Ż. W postanowieniu tym wyznaczono w/wym. organowi termin 7 dni od otrzymania postanowienia celem załatwienia pisma strony z dnia [...] o tytule "Wniosek" w trybie określonym w ar. 132 lub 133 kpa. Skarga bowiem do WSA w Warszawie została wniesiona przed zażaleniem z dnia [...], o którym mowa jest w powyższym postanowieniu Wojewody z dnia [...] , a więc była i w tym przypadku przedwczesna. Z mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu.