VI Ka 78/24

Sądy powszechne2024-03-20

Sygnatura

VI Ka 78/24

Data orzeczenia

2024-03-20

Rodzaj

SENTENCE

Sędziowie

Andrzej Tekieli (PRESIDING_JUDGE)Daniel StrzeleckiKarin Kot

Podstawa prawna

art. 279 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk

Treść orzeczenia

Sygn. akt VI Ka 78/24 <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> Dnia 20 marca 2024 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:  Przewodniczący – Sędzia Andrzej Tekieli (spr.)  Sędzia Karin Kot  Sędzia Daniel Strzelecki Protokolant Agnieszka Telega przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Jeleniej Górze del. do Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Marcina Piekarskiego po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2024r. sprawy P. K. ur. (...) w Z. s. J., D. z domu Ś. oraz P. R. ur. (...) w B. s. H. i W. z domu K. oskarżonych z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 279;art. 279 § 1)">art. 279 § 1 kk</a> i in. z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonych od wyroku Sądu Rejonowego w Bolesławcu z dnia 17 listopada 2023 r. sygn. akt II K 1135/22 I. zmienia zaskarżony wyrok wobec oskarżonych P. K. i P. R. w ten sposób, że: 1. w opisach czynów z pkt. I i IV części dyspozytywnej przyjmuje, że wartość skradzionego pojazdu marki I. (...) nr rej. (...) wynosiła 189.508,16 złotych, eliminuje ustalenie, że oskarżeni dokonali kradzieży dowodu rejestracyjnego nr (...) i potwierdzenia zawarcia umowy ubezpieczenia oraz przyjmuje, że ogólna wartość skradzionego mienia na szkodę pokrzywdzonych wynosiła 192.000 euro i 194.258,16 złotych; 2. w pkt. II i V części dyspozytywnej obniża orzeczone wobec każdego z oskarżonych kary grzywny do 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 200 (dwustu) złotych; II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy wobec oskarżonych P. K. i P. R.; III. zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w części tj. od P. K.w kwocie 410 złotych w tym wymierza mu opłatę w części dotyczącej kary pozbawienia wolności w kwocie 400 złotych za II instancję i od P. R. w kwocie 310 złotych w tym wymierza mu opłatę w części dotyczącej kary pozbawienia wolności w kwocie 300 złotych za II instancję, zaś w pozostałej części zwalnia obydwu oskarżonych od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. <table> <colgroup> <col width="38"/> <col width="6"/> <col width="8"/> <col width="2"/> <col width="11"/> <col width="44"/> <col width="21"/> <col width="66"/> <col width="120"/> <col width="11"/> <col width="7"/> <col width="36"/> <col width="12"/> <col width="21"/> <col width="96"/> <col width="23"/> <col width="11"/> <col width="10"/> <col width="22"/> <col width="61"/> <col width="93"/> </colgroup> <tr> <td colspan="21"> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> </div> </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> Formularz UK 2 </td> <td colspan="2"> Sygnatura akt </td> <td colspan="5"> VI Ka 78/24 </td> </tr> <tr> <td colspan="19"> Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: </td> <td colspan="2"> 1 </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Wyrok Sądu Rejonowego w Bolesławcu z dnia 17 listopada 2023 r. sygn. akt II K 1135/22 </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 0.11.2. Podmiot wnoszący apelację </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> ☐ oskarżyciel posiłkowy </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> ☐ oskarżyciel prywatny </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> ☒ obrońca </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> ☐ inny </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 0.11.3. Granice zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="8"> ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść </td> <td colspan="13"> ☒ w całości </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="2"> ☐ w części </td> <td colspan="2"> ☐ </td> <td colspan="9"> co do winy </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> ☐ </td> <td colspan="9"> co do kary </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> ☐ </td> <td colspan="9"> co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 0.11.3.2. Podniesione zarzuty </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> ☒ </td> <td colspan="19"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> ☐ </td> <td colspan="19"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> ☒ </td> <td colspan="19"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> ☒ </td> <td colspan="19"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a>  – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> ☒ </td> <td colspan="19"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> ☐ </td> <td colspan="19"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> ☐ </td> <td colspan="19"> brak zarzutów </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 0.11.4. Wnioski </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> ☐ </td> <td colspan="9"> uchylenie </td> <td colspan="2"> ☒ </td> <td colspan="8"> zmiana </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 0.12.1. Ustalenie faktów </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Lp. </td> <td colspan="3"> Oskarżony </td> <td colspan="9"> Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi </td> <td colspan="3"> Dowód </td> <td> Numer karty </td> </tr> <tr> <td> 1. </td> <td colspan="4"> </td> <td colspan="3"> P. K., P. R. </td> <td colspan="9"> Naprawienie w części szkody przez oskarżonych, regularne spłacanie rat zgodnie z ustaleniami z pokrzywdzonym. </td> <td colspan="3"> Kserokopie przelewów bankowych </td> <td> k. 790 - 798 </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Lp. </td> <td colspan="3"> Oskarżony </td> <td colspan="9"> Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi </td> <td colspan="3"> Dowód </td> <td> Numer karty </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> </td> <td colspan="3"> ---------------------- </td> <td colspan="9"> -------------------------------------------------------------- </td> <td colspan="3"> -------------- </td> <td> -------------- </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 0.12.2. Ocena dowodów </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> Lp. faktu z pkt 2.1.1 </td> <td colspan="3"> Dowód </td> <td colspan="12"> Zwięźle o powodach uznania dowodu </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> 1. </td> <td colspan="3"> Kserokopie przelewów bankowych. </td> <td colspan="12"> Dowody z dokumentów przedłożone przez obrońcę oskarżonych, nie budzące jednak wątpliwości co do wiarygodności. </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 </td> <td colspan="3"> Dowód </td> <td colspan="12"> Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> </td> <td colspan="3"> ------------------------------------ </td> <td colspan="12"> --------------------------------------------------------------------------- </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> Lp. </td> <td colspan="17"> Zarzut </td> </tr> <tr> <td rowspan="11" colspan="4"> </td> <td colspan="14"> 1.obraza przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> która polegała na zastosowaniu tych przepisów i uznaniu obu oskarżonych za winnych popełnienia tego fragmentu zarzucanego im działania, które miało polegać na zaborze w celu przywłaszczenia rzeczy w postaci prekursorów do produkcji farmaceutyków o wartości 192.000,00 Euro stanowiących ładunek pojazdu, którego zaboru w celu przywłaszczenia się dopuścili, a także rzeczy znajdujących się w pojeździe w postaci dokumentów, w tym dowodu osobistego i innych ruchomości stanowiących własność kierowcy skradzionego pojazdu; podczas gdy zebrany materiał dowodowy w zakresie fragmentu tego czynu nie pozwala na obronienie tezy oskarżenia o tym że moi mocodawcy posiadali co do tego fragmentu swego zachowania wymagany normą <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> oraz normą przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 276)">art. 276 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 275;art. 275 § 1)">art. 275 § 1 k.k.</a>- zamiar bezpośredni kierunkowy – dolus directus coloratus, czyli zamiar o szczególnym zabarwieniu, a dla popełnienia czynu kradzieży nie wystarcza aby sprawca tylko godził się na możliwość jego popełnienia, albowiem w takim wypadku całość znamion strony podmiotowej nie jest objęta jego wolą, a tym samym nie można przypisać mu takiego przestępstwa; </td> <td colspan="3"> ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> 2.obraza <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> polegająca na dokonaniu dowolnej i wybiórczej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu, z naruszeniem wskazań wiedzy, reguł logiki i doświadczenia życiowego w tym: wyjaśnień obu oskarżonych w zakresie w jakim Sąd na ich podstawie oraz podstawie doświadczenia życiowego ustalił, że skoro oskarżeni prowadzą działalność transportową to musieli wiedzieć że primo pojazd przewozi ładunek, secundo ładunek ten jest określonego i znanego im rodzaju, gatunku a okoliczność to utwierdza to fakt, że jechali za nim swoim pojazdem przed jego zaborem ( co nie miało miejsca w rzeczywistości ), co w konsekwencji doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych i co w ostateczności doprowadziło do niedopuszczalnego skazania obu oskarżonych za cały zarzucany im przez oskarżyciela czyn; </td> <td colspan="3"> ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> 3.błąd w ustaleniach faktycznych który miał wpływ na treść orzeczenia a sprowadzał się do zbudowania niesłusznej wiedzy o tym, iż oskarżeni doskonale wiedzieli co jest przedmiotem przestępstwa, to jest jaki ładunek kradną, albowiem typując pojazd do kradzieży posiadali wiedzę o tym jaki ładunek ten pojazd przewozi i czy w ogóle jakiś ładunek znajduje się w tym samochodzie, podczas gdy ze wszystkich dowodów taki stan rzeczy nie wynika, albowiem bezsprzeczne jest, iż na podstawie ich wyjaśnień ( przy braku innych dowodów w tym zakresie ), a zwłaszcza okoliczności natury obiektywnej można ustalić iż takiej wiedzy nie mieli ergo nie obejmowali swoją świadomością i wolą zamiaru jego zaboru i przywłaszczenia albowiem pojazd nie został skradziony z ładunkiem z terenu firmy, która produkuje takie rzeczy, ani nie nosił żadnych oznaczeń firmy je produkującej czy też transportującej, a także brak jest jakichkolwiek depozycji, że wiedzę o tym ładunku oskarżeni mogli posiadać, co jest logiczne albowiem oskarżeni nie jechali z inną nieustaloną osobą za tym pojazdem przed kradzieżą i tym samym nie typowali go do tego czynu ani tym bardziej nie jechali oni za nim od miejsca jego załadunku ( w Niemczech ), a w tego typu pojazdach z chłodziarką przemysłową przewozi się nie tylko lekarstwa ale przede wszystkim żywność albo mogą jechać one puste po rozładunku czy przed załadunkiem; </td> <td colspan="3"> ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> 4.rażąca niewspółmierność kar pozbawienia wolności oraz kar grzywny orzeczonych wobec obu oskarżonych, podczas gdy prawidłowa ocena okoliczności dotyczących ich wymiaru i zakresu ich przestępczego działania uzasadnia orzeczenie jej z warunkowym jej zawieszeniem wobec P. R. w wymiarze 1 roku, a wobec P. K. w wymiarze 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, co było skutkiem niedostrzeżenia przez Sąd  a quo wszystkich okoliczności łagodzących albo nienadania im właściwej wagi, albowiem oskarżeni przyznali się do popełnienia swego czynu w toku rozprawy sądowej i szczerze wyjaśnili wszystkie znane im okoliczności zdarzenia, naprawili szkodę kierowcy A. B. w całości, spłacili pokrzywdzonemu (...) ponad 40.536,00 zł. ( na czas wydania wyroku ) uzgadniając sposób naprawienia szkody poprzez zawarcie ugody i zobowiązując się do spłaty po 5.134,00 zł. każdy miesięcznie i nadal realizując jej warunki, a także samodzielnie zgłosili się na policję przed ich wykryciem. </td> <td colspan="3"> ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> Ad 1, 2 i 3 Zarzuty powyższe, aczkolwiek wskazywane jako trzy różne podstawy odwoławcze z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1;art. 438 pkt. 2;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 1, 2 i 3 k.p.k.</a> dotyczą w istocie tej samej kwestii tj. wartości i rodzaju mienia zabranego przez oskarżonych w celu przywłaszczenia, ze wskazaniem przez skarżącego, że można przypisać im jedynie zabór samochodu marki I. nr rej. (...) bez ładunku i mienia stanowiącego własność kierowcy samochodu. Z tego względu wszystkie 3 zarzuty rozpoznane zostaną łącznie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarżący obrońca oczywiście niezasadnie zarzuca obrazę <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a>, skoro Sąd I instancji nie zakwalifikował czynów oskarżonych z tych przepisów, lecz z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 279;art. 279 § 1)">art. 279 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 276)">art. 276 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> ( nota bene skazanie przez Sąd Rejonowy oskarżonych za przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 278;art. 278 § 1)">art. 278 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 294;art. 294 § 1)">art. 294 § 1 k.k.</a> skutkowałoby zaistnieniem bezwzględnej przyczyny odwoławczej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439;art. 439 § 1;art. 439 § 1 pkt. 4)">art. 439 § 1 pkt 4 k.p.k.</a>, jako że jest to właściwość rzeczowa Sądu Okręgowego w I instancji – <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 25;art. 25 § 1;art. 25 § 1 pkt. 2)">art. 25 § 1 pkt 2 k.p.k.</a>). Przyjęta kwalifikacja prawna czynów oskarżonych z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 279;art. 279 § 1)">art. 279 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 276)">art. 276 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> jest prawidłowa, jako że z materiału dowodowego wynika w sposób jednoznaczny, że oskarżeni i trzeci nieustalony sprawca dostali się do kabiny samochodu poprzez wybicie w niej szyby i następnie tym samochodem trzeci sprawca odjechał a współdziałający z nim oskarżeni pojechali za nim swoim autem ( wyjaśnienia P. K. k. 132 – 133, k. 617 i P. R. k. 618 ) oraz że wśród zabranych rzeczy były dokumenty w postaci dowodu rejestracyjnego oraz umowy zawarcia ubezpieczenia, o czym będzie jeszcze mowa poniżej. Zarzut ad.1 był uzasadniony w niewielkiej części, a to odnośnie przypisania oskarżonym kradzieży wyżej wymienionych dokumentów ( tak wynika z opisów czynów z pkt I i IV części dyspozytywnej ), które jako rzeczy nie przedstawiające wartości materialnej nie mogą być przedmiotem przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 279;art. 279 § 1)">art. 279 § 1 k.k.</a> Rzeczy będące przedmiotem czynności wykonawczej kradzieży muszą mieć wartość majątkową wyrażoną w pieniądzu, nie są nimi dokumenty nie posiadające takiej wartości tj. inne niż wymienione w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 115;art. 115 § 9)">art. 115 § 9 k.k.</a> ( zob. M. Mozgawa, Kodek karny, komentarz aktualizowany, teza 3, LEX/el 2024; W. Wróbel, A. Zoll, Kodeks karny, część szczególna ,tom III teza 50, WKP 2022 ). Natomiast w związku z wypełnieniem znamienia „usunięcia dokumentu” spod władztwa jego dysponenta – kierowcy pojazdu, słusznie Sąd I instancji przypisał oskarżonym w zbiegu przepisów ustawy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 276)">art. 276 k.k.</a> Co do zasady wszystkie trzy powyższe zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie. Oczywistym jest, że o wartości zabranego w celu przywłaszczenia mienia decyduje tylko wartość tego mienia które zostało zgodnie z zamiarem sprawcy wyłączone ze sfery mienia należącego do pokrzywdzonego i przejęte w posiadanie sprawcy ( zob. uchwała SN ( 7 ) z 28.08.1974 r. VI KPZ 19/74 OSNKW 1974 nr 12 ). Nie ulega także wątpliwości że stroną podmiotową każdego typu przestępstwa kradzieży, także kradzieży z włamaniem jest umyślność w postaci zamiaru bezpośredniego kierunkowego. W doktrynie przyjmuje się, że z punktu widzenia strony intelektualnej zamiaru bezpośredniego może ona wystąpić w dwojakiej postaci: albo jako świadomość sprawcy istnienia stanu rzeczy, który może doprowadzić, przy podjęciu decyzji o wypełnieniu zachowania, do popełnienia czynu zabronionego, albo jako świadomość stanu rzeczy prowadzącego w sposób konieczny do popełnienia czynu zabronionego. W pierwszym przypadku ma miejsce tzw. świadomość możliwości popełnienia czynu zabronionego, w drugim tzw. świadomość konieczności popełnienia czynu zabronionego. W pierwszym przypadku w świadomości sprawcy musi znaleźć odzwierciedlenie fakt, że podejmowane przez niego zachowanie może doprowadzić do zaboru cudzej rzeczy, w drugim musi mieć on pewność, że podejmowane przez niego działanie doprowadzi do zaboru cudzej rzeczy. W odniesieniu do znamion statycznych niezbędna jest pełna świadomość sprawcy, w odniesieniu do znamion dynamicznych wystarczające jest uświadomienie sobie możliwości ich zrealizowania w ustalonym stanie faktycznym. Innymi słowy u sprawcy kradzieży musi występować tzw. pełna świadomość co do faktu, że stanowiąca przedmiot zamachu rzecz jest cudza, natomiast w odniesieniu do zaboru wystarczająca jest już świadomość możliwości nastąpienia tego stanu ( zob. W. Wróbel, A. Zoll Kodeks karny, część szczególna ,tom III tezy 82 i 86, WKP 2022 ). Przechodząc w realia niniejszej sprawy wskazać należy, że znamiona strony podmiotowej przypisanego każdemu z oskarżonych przestępstwa ustalone zostały na podstawie ich wyjaśnień w połączeniu z innymi dowodami przeprowadzonymi w sprawie. Oskarżony P. K. dwukrotnie złożył wyjaśnienia w sprawie: w postępowaniu przygotowawczym i na rozprawie, oskarżony P. R. w zasadzie wyjaśniał tylko na rozprawie ( w postępowaniu przygotowawczym co do zasady odmówił złożenia wyjaśnień potwierdzając jedynie, że kierował samochodem B. w trakcie zdarzenia – k. 146 ). Zgodnie z wersją wydarzeń przedstawioną przez P. K. w postępowaniu przygotowawczym przyjechał on samochodem marki B. na parking koło stacji benzynowej w miejscowości O. wraz z P. R. i inną osobą której danych personalnych oskarżony nie chciał wskazać. Znaleźć tam mieli się przypadkowo. Na parkingu tym stał samochód – bus marki I. którym – co wynika z innych dowodów – przyjechał kierowca A. B. spożywający w tym czasie posiłek w restauracji na stacji benzynowej. P. K. wybił szybę w szoferce tego samochodu, trzecia nieustalona osoba weszła do środka i odjechał samochodem I., oskarżeni pojechali za nim samochodem B., jednak po drodze uszkodzili opony w dwóch prawych kołach w swoim samochodzie, nie mogli kontynuować jazdy, pozostawili samochód B. na jednej z posesji za zgodą przebywającej tam kobiety, po czym tzw. „stopem” odjechali do miejscowości S.. Zgodnie z tą wersją oskarżony nie wiedział co stało się z samochodem I. którym odjechał trzeci mężczyzna, którego danych personalnych P. K.nie chciał podać ( k. 132 – 133 ). Na rozprawie przed Sądem wersja ta w wyjaśnieniach oskarżonych uległa istotnym zmianom. Zgodnie z tą wersją, trzeci, nieustalony z nazwiska mężczyzna miał „wynająć” oskarżonych do kradzieży samochodu, jechali oni we trzech samochodem B. za busem I. aż do parkingu. Na parkingu zdarzenie przebiegało tak jak w poprzednich wyjaśnieniach P. K., po zaborze I. i uszkodzeniu opon w samochodzie B. kierujący I. trzeci mężczyzna wrócił po P. K. i P. R., w trakcie jazdy skradzionym samochodem doszło do sprzeczki, samochód I. został podpalony w pobliżu lasu przy czym, zdaniem oskarżonych, uczynił to trzeci z mężczyzn nakazując oskarżonym najpierw wysiąść z samochodu i grożąc im konsekwencjami jak ktoś się dowie o zdarzeniu ( k. 617 – 619 ). Dokonując oceny powyższych dowodów Sąd Rejonowy władny był dać wiarę co do zasady wyjaśnieniom oskarżonych P. K. i P. R. złożonym przed Sądem oraz tym złożonym w postępowaniu przygotowawczym w części w której nie były sprzeczne z wyjaśnieniami z rozprawy. Jednocześnie Sąd ten nie bez racji argumentował, że oskarżeni dostosowywali treść swoich wyjaśnień do zgromadzonego materiału dowodowego i gdy jasne było, że trzeci sprawca kradzieży nie został ustalony, obciążyli go znaczną częścią odpowiedzialności. Tak dokonana i argumentowana w pisemnym uzasadnieniu wyroku ocena nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów. Nie sposób zgodzić się z tezami zawartymi w apelacji obrońcy zgodnie z którymi przypisać oskarżonym można jedynie kradzież samochodu, że nie obejmowali zamiarem bezpośrednim kradzieży ładunku oraz rzeczy stanowiących własność kierowcy samochodu. Sąd I instancji argumentował dlaczego ustalił iż oskarżeni dokonali zaboru całości mienia wskazanego w opisie przypisanych im czynów i argumentacja ta jest przekonywująca, także w kontekście wskazywanych wyżej poglądów doktryny i orzecznictwa Sądu Najwyższego. Skradziony przez oskarżonych i trzecią, nieustaloną osobę pojazd marki I. był samochodem – chłodnią, przewożony był w nim ładunek w postaci prekursorów do farmaceutyków o nazwie wskazanej w opisach czynów, niemałej wartości, bo wynoszącej 192.000 euro. W sprawie istotnie brak jest dowodów świadczących, że oskarżeni i trzeci sprawca otwierali chłodnię, czy też aby jechali za tym samochodem od miejsca załadunku w Niemczech, niemniej zasady prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego przemawiają za przyjęciem, że co najmniej wiedzieli, że samochód nie jedzie bez ładunku. Nie bez znaczenia jest fakt, że obaj oskarżeni są z zawodu mechanikami samochodowymi, każdy z nich prowadzi działalność gospodarczą związaną z motoryzacją, m.in. dotyczącą wynajmu aut, są więc w tym zakresie fachowcami. Oskarżeni i trzeci mężczyzna wybrali jako przedmiot kradzieży nie przypadkowe auto, lecz samochód – chłodnię za którym – wbrew temu co podnosi skarżący obrońca w zarzutach apelacji - jechali, typowali go więc do kradzieży, był to całkowicie świadomy wybór dotyczący właśnie tego auta. O tym że samochód nie jest „pusty”, bez ładunku, ostatecznie przesądzał fakt, że kierowca A. B. pozostawił go wprawdzie z zamkniętymi na klucz drzwiami ale z włączonym silnikiem i drugim kluczykiem w stacyjce, tak aby zasilana z agregatu chłodnia pracowała ( k. 663 ). Zdarzenie miało miejsce w czerwcu, z pewnością przy ciepłej pogodzie, ładunek wymagał utrzymywania stałej niskiej temperatury. Dla fachowców w zakresie motoryzacji jakim są oskarżeni wymowa tych faktów musiała być jednoznaczna. Oskarżeni obejmowali zamiarem bezpośrednim kierunkowym kradzież samochodu z ładunkiem, fakt iż nie ujawniono dowodów wskazujących , iż mieli świadomość, że ładunkiem tym są prekursory do farmaceutyków o wyżej wymienionej wartości nie przesądza, że nie można im przepisać kradzieży tego mienia. Jest to analogiczna sytuacja z przykładowym casusem dotyczącym kradzieży przez sprawcę pokrzywdzonemu portfela na ulicy, o którym wie że znajdują się w nim pieniądze, nie ma jednak świadomości czy jest to 10 zł. czy 1.000 zł. W każdym wypadku dokonuje kradzieży portfela z zawartością pieniędzy. Co zaś się tyczy rzeczy stanowiących własność kierowcy A. B.: nawigacji, lodówki przenośnej, tabletu, ładowarki, przetwornicy, także telefonu komórkowego stanowiącego własność firmy do której należał samochód – rzeczy te znajdowały się w szoferce samochodu I., mężczyzna kierujący autem musiał je widzieć, współdziałał zaś z oskarżonymi w dokonaniu kradzieży całości mienia, w tym tego znajdującego się w aucie. O tym że oskarżeni nie są ludźmi przypadkowymi w procederze kradzieży aut świadczy spalenie samochodu po spodziewanej dekonspiracji ich wizerunku w związku z pozostawieniem nie nadającego się do jazdy B. na posesji dozorowanej przez świadka M. F. ( k. 36 – 37 ). W ocenie Sądu Okręgowego w taki sposób nie postępują sprawcy przypadkowi, nie związani z wyżej wymienionym procederem. </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> Ad. 4 Zarzut niezasadny w części dotyczącej rażącej niewspółmierności orzeczonych wobec oskarżonych kar pozbawienia wolności. Eksponowane przez skarżącego obrońcę okoliczności łagodzące nie uzasadniają złagodzenia kar nie tylko do wnioskowanych rozmiarów, ale w ogóle. Oskarżeni przyznali się do popełnienia zarzucanego im czynu, ale tylko „częściowo”, kwestionując rodzaj i wartość skradzionego mienia, nie sposób uznać, że szczerze wyjaśnili wszystkie znane im okoliczności zdarzenia skoro nie ujawnili danych personalnych trzeciego sprawcy mimo że co najmniej z wyjaśnień P. K. z postępowania przygotowawczego wynika, że były one im znane. Z akt sprawy wynika, że istotnie oskarżeni P. K. i P. R. sami zgłosili się do KPP w B. ( notatka urzędowa k. 103 ), jednak po pierwsze było to w sytuacji gdy mogli spodziewać się ustalenia ich danych personalnych w związku z pozostawieniem samochodu B. na posesji dozorowanej przez świadka M. F., która ich widziała, po drugie przedstawili wtedy całkowicie wymyśloną wersję zdarzenia, jakoby do kradzieży zmusili ich dwaj nieustaleni z nazwiska U. których zabrali „na stopa”, co wynika z wyżej wymienionej notatki. Docenić należy, że oskarżeni naprawili szkodę kierowcy A. B. w całości, oraz spłacili ubezpieczycielowi - pokrzywdzonemu (...) S.A. część szkody, zawarli ugody w tym zakresie i kontynuują spłaty co wynika z dokumentów przedstawionych na rozprawie odwoławczej, także że P. K. w ramach prowadzonej firmy udziela się społecznie ( k. 721 – 722 ). Z drugiej strony nie sposób nie dostrzec okoliczności dotyczących samego czynu - zaplanowanego i konsekwentnie realizowanego, następnie zniszczenia mienia gdy zaistniała groźba dekonspiracji, jak również wartości skradzionego mienia. Ponadto oskarżony P. K. był wcześniej wielokrotnie karany, w tym także za udział w zorganizowanej grupie przestępczej polegającej na kradzieżach z włamaniem samochodów różnych marek ( k. 304 – 306 , k. 426 – 484 ). Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności kary 3 lat pozbawienia wolności dla P. K. i 2 lat pozbawienia wolności dla P. R. mieszczące się w dolnej granicy ustawowego zagrożenia za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 279;art. 279 § 1)">art. 279 § 1 k.k.</a> nie są rażąco surowe. Sąd Okręgowy uznał natomiast w części za zasadny zarzut dotyczący rażącej niewspółmierności kar grzywny, co wiąże się z przyjęciem mniejszej niż w zaskarżonym wyroku wartości skradzionego samochodu. Zdaniem Sądu Okręgowego, rozstrzygając wątpliwości w tym zakresie na korzyść oskarżonych, wartość skradzionego i spalonego następnie busa – chłodni (...) należało ustalić na podstawie wyceny przez ubezpieczyciela (...) S.A. tj. na kwotę 189.508,16 zł. ( k. 627 ), o co wnioskował skarżący obrońca. Powyższe, jak i wskazywane wyżej okoliczności łagodzące dla oskarżonych były podstawą do uznania wymierzonych kar grzywny za rażąco surowe i obniżenie ich wysokości w sposób wskazany poniżej. </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> Wniosek </td> </tr> <tr> <td colspan="14"> o zmianę wyroku poprzez uznanie, iż obaj oskarżeni przełamali zabezpieczenia pojazdu marki I. o nr rej. (...) i zabrali go w celu przywłaszczenia, a pojazd przedstawiał wartość wskazaną przez ubezpieczyciela w wysokości 189.508,16 zł. to jest czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 279;art. 279 § 1)">art. 279 § 1 k.k.</a> i wymierzenie im następujących kar: P. R. kary 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby i zobowiązanie go do informowania kuratora o przebiegu okresu próby, kary grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 50 zł., zaś P. K. kary 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności i kary grzywny w wysokości 150 stawek dziennych po 50 zł. stawka, orzeczenie o obowiązku naprawienia szkody wobec (...) w zakresie w jakim jej dotychczas nie uiścili. </td> <td colspan="3"> ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> Mając na uwadze całą argumentację przedstawioną powyżej, wniosek okazał się zasadny w części, a to odnośnie zmiany zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie wartości skradzionego samochodu w kwocie 189.508,16 zł. oraz obniżenia wysokości kar grzywny, choć nie do kwot wskazywanych we wniosku lecz do 150 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 200 zł. W pozostałej części wniosek był niezasadny, w szczególności co do rodzaju mienia skradzionego przez oskarżonych i jego wartości, a także wysokości kar pozbawienia wolności. </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="4"> 1. </td> <td colspan="17"> ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="4"> 0.11. </td> <td colspan="17"> Przedmiot utrzymania w mocy </td> </tr> <tr> <td colspan="17">  0.1 Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonych P. K. i P. R. w znacznej części, wyłączywszy jego zmianę w sposób wskazany poniżej. Utrzymanie wyroku w mocy dotyczyło w szczególności sprawstwa i winy oskarżonych odnośnie przypisanych im czynów oraz wymiaru kary pozbawienia wolności i orzeczonego środka kompensacyjnego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> Zwięźle o powodach utrzymania w mocy </td> </tr> <tr> <td colspan="17">  Mając na uwadze całą argumentację przedstawioną powyżej, w wyżej wymienionym zakresie zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy. Podkreślenia wymaga, że wysokość kwoty środka kompensacyjnego ustalana być powinna na chwilę orzekania przez Sąd I instancji, a wpłacanie kolejnych rat przez oskarżonych na rzecz pokrzywdzonego oceniać należy jako realizację tego środka. </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="4"> 0.0.11. </td> <td colspan="17"> Przedmiot i zakres zmiany </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> 0.0.1 Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób że w opisach czynów z pkt I i IV części dyspozytywnej przyjął iż wartość skradzionego pojazdu marki I. IglooCar nr rej. (...) wynosiła 189.508,16 zł., wyeliminował ustalenie, że oskarżeni dokonali kradzieży dowodu rejestracyjnego nr (...) i potwierdzenia zawarcia umowy ubezpieczenia oraz przyjął że ogólna wartość skradzionego mienia wynosiła 192.000 euro i 194.258,16 zł., a także w pkt II i V części dyspozytywnej obniżył orzeczone wobec każdego z oskarżonych kary grzywny do 150 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 200 złotych. </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> Zwięźle o powodach zmiany </td> </tr> <tr> <td colspan="17"> Mając na uwadze całą argumentację przedstawioną powyżej należało dokonać zmiany zaskarżonego wyroku w sposób wyżej opisany. Przyjęta wartość skradzionego mienia w kwocie 194.258,16 zł. stanowi sumę wartości samochodu i wartości przedmiotów znajdujących się w kabinie auta, wymienionych w opisach czynów, należących do kierowcy i pokrzywdzonej firmy transportowej. </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="3"> 1.1. </td> <td colspan="12"> Bezwzględna przyczyna odwoławcza </td> <td colspan="6"> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> Zwięźle o powodach uchylenia </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="3"> 2.1. </td> <td colspan="12"> Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości </td> <td colspan="6"> ☒ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> Zwięźle o powodach uchylenia </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="3"> 3.1. </td> <td colspan="12"> Uchylenie i umorzenie postępowania </td> <td colspan="6"> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="3"> 4.1. </td> <td colspan="12"> Zasada ne peius </td> <td colspan="6"> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 454;art. 454 § 1)">art. 454 § 1 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> Zwięźle o powodach uchylenia </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="14"> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> ---------------------- </td> <td colspan="14"> --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 6. Koszty Procesu </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="14"> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> III </td> <td colspan="14"> Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 634)">art. 634 k.p.k.</a> Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w części od P. K. w kwocie 410 zł., w tym wymierzył mu opłatę w części dotyczącej kary pozbawienia wolności w kwocie 400 zł. za II instancję ( kwota uzupełniona o 10 zł. tytułem ½ ryczałtu za doręczenia ), od P. R. w kwocie 310 zł., w tym wymierzył mu opłatę w części dotyczącej kary pozbawienia wolności w kwocie 300 zł. za II instancję ( kwota uzupełniona o 10 zł. tytułem ½ ryczałtu za doręczenia ), zaś w pozostałej części zwolnił obydwu oskarżonych od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Wskazać należy Sądowi Rejonowemu, że w pkt IX zaskarżonego wyroku wymierzył oskarżonym opłaty za orzeczone kary pozbawienia wolności, z nieznanych Sądowi Okręgowemu powodów nie orzekając ich od wymierzonych kar grzywny ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 3;art. 3 ust. 1)">art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> ), ani nie zwalniając w tym zakresie oskarżonych od kosztów sądowych. Sąd Okręgowy obniżając wysokość kar grzywny powinien orzec wobec każdego z oskarżonych jedną opłatę za obie instancje według kar przez siebie orzeczonych ( art. 10 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy ), co byłoby jednak rozstrzygnięciem na niekorzyść oskarżonych, w sytuacji braku apelacji na niekorzyść. W tym stanie rzeczy kierując się zasadami słuszności Sąd Okręgowy w części dotyczącej opłat od kar grzywny zwolnił oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych. --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> 7. PODPIS </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="66"/> <col width="153"/> <col width="131"/> <col width="7"/> <col width="37"/> <col width="11"/> <col width="340"/> </colgroup> <tr> <td colspan="7"> 0.11.3. Granice zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> Kolejny numer załącznika </td> <td> 1 </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> Podmiot wnoszący apelację </td> <td> Obrońca oskarżonych </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja </td> <td> Rozstrzygnięcie co do kwalifikacji prawnej, wartości przedmiotu przestępstwa, wymiaru kar pozbawienia wolności i grzywny. </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="2"> ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść </td> <td colspan="5"> ☒ w całości </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> ☐ w części </td> <td colspan="2"> ☐ </td> <td colspan="2"> co do winy </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> ☐ </td> <td colspan="2"> co do kary </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> ☐ </td> <td colspan="2"> co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> 0.11.3.2. Podniesione zarzuty </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="6"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="6"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="6"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="6"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a> – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="6"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="6"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="6"> brak zarzutów </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> 0.11.4. Wnioski </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="3"> uchylenie </td> <td colspan="2"> ☒ </td> <td> zmiana </td> </tr> </table> </div>