I SA/Wr 286/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 23 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o niedopuszczalności zarzutu nieistnienia obowiązku oraz uznania za nieuzasadniony zarzutu brak uprzedniego doręczenia upomnienia zobowiązanemu postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 13 marca 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. (dalej: organ II instancji) uchylił zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów nieistnienia obowiązku oraz braku uprzedniego doręczenia Stronie upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. na podstawie tytułów wykonawczych z 23 sierpnia 2019 r. wystawionych przez Wierzyciela w części dotyczącej uznania za nieuzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku i orzekł o niedopuszczalności zarzutu nieistnienia obowiązku – w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Skarżąca - mimo prawidłowego pouczenia zawartego w ww. postanowieniu organu II instancji, że prawo wniesienia skargi nie przysługuje - postanowienie to zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pismem z 24 kwietnia 2020 r., wniesionym w dniu 27 kwietnia 2020 r. (data stempla pocztowego). W odpowiedzi na skargę, organ II instancji wniósł o odrzucenie jej odrzucenie jako złożona w sprawie wyłączonej spod właściwości sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 tj., dalej – "p.p.s.a."). Jednocześnie odnosząc się do pierwszego zarzutu tj. wynikającego z treści art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2020 r. poz. 1427, dalej: u.p.e.a) podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, że jego przyczyną może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Wskazał, że decyzja która była przyczyną wszczęcia wobec Strony postępowania w sprawie solidarnej odpowiedzialności podatkowej była badana przez organ I instancji w odrębnym postępowaniu w wyniku którego organ II instancji utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] kwietnia 2019 r. nr [...]. W odniesieniu do drugiego zarzutu, organ odwoławczy nie stwierdził nieprawidłowości powodujących konieczność uchylenia i zmiany przedmiotowego postanowienia tym samym w tej części utrzymał go w mocy. Reasumując organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu oraz wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zwarzył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Z treści przywołanego przepisu wynika, że m.in. na postanowienie, którego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, środek zaskarżenia do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie przysługuje. Natomiast, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Akta niniejszej sprawy wskazują, że Skarżąca pismem z dnia 27 kwietnia 2020 r. (data stempla pocztowego) zaskarżyła postanowienie organu administracji publicznej dotyczące niedopuszczalności zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Uwzględniając tę okoliczność faktyczną w świetle przywołanej treści przepisu art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. stwierdzić zatem należało, że zaskarżone postanowienie nie podlega kontroli Sądu. Wobec tego, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji