II SAB/Go 252/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 listopada 2020 r. sprawy ze skargi R.M. na bezczynność Kierownika Nadzoru Wodnego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Kierownika Nadzoru Wodnego do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] r. o udostępnienie informacji publicznej, II. stwierdza, że Kierownik Nadzoru Wodnego dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Kierownika Nadzoru Wodnego na rzecz skarżącego – R.M. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2020 r., powołując się na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (DZ.U. 2016 poz. 1764, dalej określana w skrócie - u.d.i.p.) R.M. zwrócił się do Państwowego Gospodarstw Wodnego Wody Polskie o udostępnienie informacji na temat sposobu załatwienia sprawy związanej z wnioskiem Stowarzyszenia [...], którym Stowarzyszenie to zwróciło się o uzyskanie prawa do dysponowania gruntem przyległym do wody jeziora [...] dz. nr ewid. [...] oraz plaży i pomostu od strony działki nr ewid. [...]. Wnioskodawca zwrócił się o udostępnienie kserokopii dokumentów wytworzonych w odpowiedzi na wniosek Stowarzyszenia. W odpowiedzi na powyższy wniosek pismem z dnia [...] września 2020 r. Dyrektor Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni poinformował R.M., że Stowarzyszenie [...] zawarło z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie umowę użytkowania z dnia [...] czerwca 2020 r. na użytkowanie części działki nr ewid. [...] stanowiącej jezioro [...]. Wraz z pismem przesłano kserokopię umowy użytkowania. Pismem z dnia [...] września 2020 r. (data wpływu do organu – 8 września 2020 r.) R.M. wniósł skargę na bezczynność Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Nadzór Wodny w udostępnieniu informacji publicznej. W skardze skarżący zawarł wniosek o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia [...] sierpnia 2020 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Skarżący podniósł, że pomimo upływu 14 – dniowego terminu jego wniosek nie został załatwiony. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni poinformował, że informacja publiczna została skarżącemu przesłana pismem z dnia [...] września 2020 r., dlatego skarga jest bezpodstawna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. W myśl art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. 2019 poz. 2325, dalej - p.p.s.a.) sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2.); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3.). Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei § 1b tego przepisu stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Na podstawie art.149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w tej ustawie lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej również w tejże ustawie. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy podmiot zobowiązany nie udzielił zainteresowanej jednostce żądanej przez nią informacji publicznej, stosownie do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Otwarty katalog desygnatów odnośnego pojęcia zawiera art. 6 u.d.i.p. Określając pojęcie informacji publicznej ustawodawca odwołał się do kategorii sprawy publicznej. Niewątpliwie sprawy publiczne są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. Z taką wykładnią koresponduje treść ar. 4 ust. 1 u.d.i.p. eksponująca element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie (por. wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., sygn. I OSK 851/10, LEX nr 737513). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić przyjdzie, że treść wniosku skarżącego z dnia [...] sierpnia 2020 r. dotyczyła udzielenia informacji o charakterze informacji publicznej - w rozumieniu art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 4a oraz pkt 5 u.d.i.p., nadto adresatem wniosku był podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej - w myśl art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Wobec powyższych, bezspornych ustaleń przyjąć należało, że w sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W analizowanej sprawie wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, który wpłynął do organu w dniu 12 sierpnia 2020 r., załatwiony został pismem organu z dnia [...] września 2020 r., doręczonym skarżącemu w dniu 14 września 2020 r. Z przedstawionej chronologii zdarzeń wynika zatem, że rozpoznanie wniosku nastąpiło z uchybieniem terminu wynikającego z art. 13 u.d.i.p. Nadto, stosownie do wymogu wynikającego z art. 13 ust. 2 organ nie informował wnioskodawcy o przyczynie opóźnienia w załatwieniu wniosku. Powyższe dowodzi, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego z dnia [...] sierpnia 2020 r. Zauważyć w tym miejscu należy, że udzielenie żądanej informacji publicznej nastąpiło po wniesieniu do Sądu skargi na bezczynność. Okoliczność załatwienia wniosku o udzielenie informacji publicznej po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność czyni bezprzedmiotowym przewidziany w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wymóg zobowiązania organu do wydania w zakreślonym terminie określonego aktu. W takiej sytuacji, wobec faktycznego załatwienia wniosku, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. postępowanie sądowe w tym zakresie podlega umorzeniu. Orzeczenie w tym przedmiocie zawarto w punkcie I sentencji wyroku. W tym miejscu podnieść należy, że rozważając zagadnienie organu właściwego do załatwienia wniosku w danej sprawie, w ocenie Sądu, należało kierować się treścią art. 14 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (DZ.U. 2020 poz. 310). Zgodnie z art. 14 ust. 6 tej ustawy w sprawach należących do zakresu działania Wód Polskich organem właściwym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego jest: 1)dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej Wód Polskich - w sprawach decyzji, o których mowa w art. 76 ust. 2, art. 77 ust. 3, 8, 11 i 14, art. 166 ust. 5, art. 175 ust. 1, art. 176 ust. 4 i 9, art. 182 ust. 1, art. 199 ust. 4, art. 201 ust. 1, art. 202 ust. 1, art. 206 oraz w art. 343 ust. 2, 3 i 6; 2)dyrektor zarządu zlewni Wód Polskich - w sprawach decyzji, o których mowa w art. 80, art. 132, art. 135 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 226 ust. 4, art. 271 ust. 7, art. 272 ust. 19, art. 273 ust. 6, art. 275 ust. 15 i 19, art. 281 ust. 7, art. 310 ust. 7 oraz w art. 311 ust. 6; 3)kierownik nadzoru wodnego Wód Polskich - w sprawach decyzji, o których mowa w art. 232 ust. 4, art. 394 ust. 2 oraz w art. 424 ust. 1. W badanej sprawie wniosek o udostępnienie informacji publicznej skierowany został do Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Nadzór Wodny, natomiast udostępnienie żądanej informacji nastąpiło przez Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Rozważając w niniejszej sprawie zagadnienie właściwości organu w załatwieniu wniosku – w ramach struktury organizacyjnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie - Sąd stanął na stanowisku, że sposób procedowania oraz załatwienia wniosku o udostepnienie informacji publicznej pozostaje kwestią wewnątrzorganizacyjną podmiotu, który jest w posiadaniu żądanej informacji publicznej. W ocenie Sądu stwierdzona w sprawie bezczynność nie miała charakteru rażącego. Bezczynność organu będzie miała charakter rażący, gdy odpowiednio brak działania lub poważne opóźnienia w podejmowanych przez organ czynnościach oczywiście pozbawione są jakiegokolwiek racjonalnego usprawiedliwienia. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Na dokonaną w niniejszej sprawie ocenę stanu bezczynności, jako nie noszącą znamion rażącego naruszenia prawa, zasadniczy wpływ miał stosunkowo krótki okres bezczynności organu w załatwieniu wniosku. W badanej sprawie stan bezczynności obejmował okres niespełna dwóch tygodni, co wprawdzie stanowi naruszenie prawa, ale nie w kategoriach rażącego naruszenia prawa. Ponadto po wpływie skargi organ od razu przystąpił do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Powyższe okoliczności, w ocenie Sądu, wskazują że bezczynność nie była wynikiem lekceważącego stosunku do sprawy oraz obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Orzeczenie w tym przedmiocie zawarto w punkcie II sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.