II SA/Rz 1028/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Maciej Kobak WSA Ewa Partyka /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 września 2020 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty dodatkowej za rażące naruszenie warunków określonych w koncesji na wydobywanie kopalin i ustalenia opłaty podwyższonej I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty z dnia [...] maja 2019 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej M. M. kwotę 11 557 zł /słownie: jedenaście tysięcy pięćset pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] czerwca 24 czerwca 2019 r., nr [...]w sprawie ustalenia M. M. (dalej: "skarżąca") opłaty dodatkowej za rażące naruszenie warunków określonych w koncesji na wydobycie kopaliny ze złoża "S. 1" oraz opłaty podwyższonej za wydobycie kopaliny ze złoża "S. 1" oraz opłaty podwyższonej za wydobycie kopaliny bez wymaganej koncesji. W podstawie prawnej decyzji powołano między innymi art.138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "k.p.a.") w związku z art.139 ust.1 i ust.3 pkt 3, art.140 ust.1 i ust.3 pkt 3 oraz art. 222 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r., Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2019 r., poz. 898; dalej: "P.g ig.") Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych wynika, że Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego pismem znak [...] z dnia [...] sierpnia 2014r. poinformował Starostę o naruszeniu przez skarżącą warunków koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "S. - 1". Starosta w wyniku postępowania administracyjnego decyzją z dnia [...].09.2014r. znak [...]nakazał skarżącej dokonanie obmiaru wyrobiska powstałego w wyniku eksploatacji złoża "S. - 1" oraz przedłożenie Staroście operatu ewidencyjnego złoża "S. - 1" w terminie do dnia 31 października 2014r. W wyznaczonym terminie nie zostały dostarczone do Starosty ww dokumenty. W związku z powyższym Starosta zawiadomieniem znak [...] z dnia 03.12.2014r. poinformował o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia skarżącej opłaty dodatkowej za rażące naruszenie warunków koncesji dla złoża "S. - 1", oraz opłaty podwyższonej za wydobywanie kopaliny bez koncesji na działce ewidencyjnej nr 619/1 w S., gm. [...]. W dniu 17.12.2014r. skarżąca przedłożyła Staroście mapę sytuacyjno-wysokościową wyrobiska górniczego datowaną na 06.12.2014r. W dniu 31.12.2014r. do Starosty wpłynęło pismo skarżącej, w którym poinformowała, że informacja o zasobach złoża zostanie złożona do dnia 31.01.2015r. We wskazanym terminie żadne informacje nie zostały dostarczone. Starosta zlecił uprawnionemu geodecie wykonanie ekspertyzy, który dokonał obliczenia ilości kopaliny wydobytej w obrębie obszaru i terenu górniczego "S. - 1" oraz poza obszarem i terenem górniczym "S. - 1". Geodeta ustalił, że łączna kubatura urobku pozyskana w obrębie złoża "S. - 1" wyniosła 121 209 m3. Jak ustalił organ decyzja koncesyjna Starosty znak [...] z dnia 19.08.2011 r. dopuszczała łączne roczne wydobycie kopaliny nie przekraczające 20 000 m3. W przesyłanych do Starosty informacjach o wydobytej kopalinie skarżąca wykazała wydobycie ze złoża łącznie 39 500 m3 (19 500 m3 w roku 2013 i 20 000 m3 w roku 2014). Na tej podstawie organ stwierdził, że przekroczono zakładane wydobycie o 81 709 m3 i ocenił je jako rażące naruszenie warunków koncesji. W związku z powyższym w oparciu o art. 139 ust. 1 oraz ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011r. P.g.ig. ustalił opłatę dodatkową za rażące naruszenie warunków koncesji w wysokości pięciokrotnej stawki opłaty eksploatacyjnej. Na podstawie obwieszczenia Ministra Środowiska z dnia 7 sierpnia 2013 r. w sprawie stawek opłat na rok 2014 ustalono, że stawka opłaty eksploatacyjnej dla piasku i żwiru wynosiła 0,55 zł za tonę. Do ustalenia opłaty, zgodnie z "Dokumentacją geologiczną złoża kruszywa naturalnego "S. - 1" w kategorii CI" przyjęto gęstość kopaliny - 1,78 Mg/m3. Następnie obliczono, że wydobyte 81. 709 m3 kruszywa stanowi 145 442,02 ton. Pięciokrotna stawka opłaty eksploatacyjnej dla tej ilości kopaliny wyniosła w zaokrągleniu do pełnych dziesiątek groszy: 399 965,60 zł. Jak wskazał organ I instancji, biegły wyliczył ponadto, że poza granicami terenu górniczego złoża "S. - 1" zostało wydobyte 19. 297 m3 kopaliny. Zgodnie art. 140 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 P.g.ig. działalność wykonywana bez wymaganej koncesji podlega opłacie podwyższonej w wysokości czterdziestokrotnej stawki opłat) eksploatacyjnej dla danego rodzaju kopaliny, pomnożonej przez ilość wydobytej bez koncesji kopaliny. Na podstawie "Dokumentacji geologicznej złoża kruszywa naturalnego "S. - 1" w kategorii Cl" obliczono, że wydobyte bez koncesji 19 297 m3 kopaliny stanowi 34. 348,66 ton. Czterdziestokrotna stawka opłaty eksploatacyjnej w zaokrągleniu do pełnych dziesiątek groszy wynosi: 755.670,50 zł. Wskazana wysokość naliczonych ww opłat została ustalona decyzją Starosty znak [...] z dnia [...].06.2015r. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].07.2015r., nr [...]. Wyrokiem z dnia 22 grudnia 2016r. sygn. akt II SA/Rz 1236/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty . W uzasadnieniu do wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł, że w aktach sprawy nie było koncesji, co uniemożliwiało skontrolowanie stanowiska organów w zakresie rażącego naruszenia przez skarżącą warunków określonych w koncesji, a więc skali przekroczenia ustalonych w niej rocznych limitów wydobycia kopaliny i skonfrontowanie tegoż stanowiska z odmiennym w tym zakresie stanowiskiem skarżącej. Ponadto brak było pisma Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego z dnia [...] sierpnia 2014 r. informującego Starostę o naruszeniu przez skarżącą warunków koncesji na wydobycie kruszywa naturalnego ze złoża "S. — 1", na które powoływały się organy obu instancji i które zainicjowało wszczęcie postępowania. Jak zaznaczył tut. WSA w uzasadnieniu ww wyroku, jako podstawę rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej organy przyjęły dane wynikające z dokumentacji technicznej – Obliczenie ilości wydobytej kopaliny w obrębie oraz poza obszarem górniczym "S. – 1" na działce ewidencyjnej nr 619/1 w miejscowości S., sporządzonej przez geodetę uprawnionego inż. Z. A. Według Sądu w świetle art. 75 § 1 k.p.a. dokumentacja sporządzona przez uprawnionego geodetę na zlecenie organu I instancji co do zasady mogłaby być zaliczona w poczet środków dowodowych jako dowód z opinii biegłego. O tym bowiem, które ze środków dowodowych uzyskują status dowodu w prowadzonym postępowaniu administracyjnym decyduje organ wydając stosowne postanowienie dotyczące przeprowadzenia dowodu a jednym ze środków dowodowych może być opinia biegłego, co wynika z art. 75 § 1 k.p.a. i art. 84 § 1 k.p.a. Sąd podkreślił, że przepisy k.p.a. nie wprowadzają żadnych wymagań co do formy i koniecznych elementów opinii biegłego. Z racji jednak szczególnego charakteru tego środka dowodowego należy przyjąć, że opinia biegłego powinna zawierać uzasadnienie, gdyż brak fachowego uzasadnienia wniosków końcowych uniemożliwia prawidłową ocenę jej mocy dowodowej. Uzasadnienie zaś pozwoliłoby dokonać analizy logiczności i poprawności wniosków bez wkraczania w sferę wiedzy specjalistycznej. Tymczasem w świetle art. 80 k.p.a. dany dowód nie ma mocy wiążącej, nie ma jej również opinia wydana w myśl art. 84 § 1 k.p.a. Opinia biegłego podlega bowiem ocenie przez organ administracji i dlatego tak istotne jest uzasadnienie zawarte w opinii. Jak zaznaczył Sąd, kontrolowane poprzednio rozstrzygnięcie oparte zostało na dokumentacji technicznej wykonanej w 2015 r. przez uprawnionego geodetę, potraktowanej jako opinia biegłego w sytuacji, gdy – jak trafnie zauważyła skarżąca – brak było postanowienia o dopuszczeniu takiego dowodu. Nadto dokumentacja ta nie zawierała uzasadnienia, co nie dawało możliwości jej oceny. Powyższe uchybienia stanowiły naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd wskazał, że kwestionując wysokość ustalonej opłaty dodatkowej (zdaniem skarżącej powinna być o połowę niższa), a także ustalenia organów dotyczące wydobycia kopaliny bez wymaganej koncesji, skarżąca powoływała się na opinię sporządzoną przez biegłego sądowego mgr inż. J. W. i wyrok nakazowy Sądu Rejonowego z dnia [...] lutego 2015 r., sygn. akt [...], który wraz z wnioskiem o ukaranie dołączyła do odwołania, zaś do skargi – w/w opinię. Z tego wniosku m.in. wynikało, że wspomniany biegły sporządził opinię i został przesłuchany. Sąd zarzucił, że okoliczności te pozostały jednak poza zainteresowaniem organu odwoławczego. Tymczasem opinia ta, w przekonaniu Sądu, powinna zostać również oceniona przez organy orzekające w sprawie, które zgodnie z regułą wyrażoną w art. 7 k.p.a. powinny dążyć do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy i dołączeniu poświadczonej kserokopii opinii mgr inż. J. W. opracowanej na potrzeby postępowania karnego oraz odpisu ww wyroku WSA, organ I instancji w dniu [...] maja 2019 r. wydał decyzję tej samej treści, którą ustalił skarżącej opłatę dodatkową w kwocie: 399 965,60 zł oraz opłatę podwyższoną w kwocie: 755 670,50 zł. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zarzuciła: -błędne przyjęcie rażącego naruszenia warunków określonych w koncesji na wydobycie kopaliny ze złoża "S. - 1", skutkującego ustaleniem opłaty dodatkowej oraz błędne przyjęcie dokonania wydobycia kopaliny bez wymaganej koncesji na działce ewidencyjnej nr 619/1 w S.ch powodującego ustalenie opłaty podwyższonej. -naruszenie przepisów postępowania oraz nieuwzględnienie wskazań wynikających z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22.11.2016 r., sygn. akt II SA/Rz 1236/15, poprzez brak uzupełnienia akt sprawy o: wydaną koncesję, postanowienie o dopuszczeniu dowodu z opinii technicznej wykonanej w 2015 r. przez uprawnionego geodetę, potraktowanej jako opinia biegłego; jak również brak dołączenia do akt uzasadnienia tej ekspertyzy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją utrzymało decyzję Starosty w mocy, podtrzymując w zasadzie ustalenia, jak i wnioski organu I instancji. Powołując się na art. 139 ust. 1 P.g i g. wskazało, że działalność wykonywana z rażącym naruszeniem warunków określonych w koncesji lub zatwierdzonym projekcie robót geologicznych podlega opłacie dodatkowej. Wyjaśniło, że opłata dodatkowa jest niezależna od pozostałych opłat regulowanych stosownym działem. Jak wskazano dla ustalenia, czy w konkretnym przypadku nastąpiły okoliczności objęte hipotezą przepisu, istotne znaczenia mają postanowienia koncesji. W decyzji Starosty z dnia [...].08.2011 r., nr [...] udzielającej koncesji, określono roczny limit wydobycia, a skoro tak, to zdaniem Kolegium, trzeba przypisać stronie naruszenie warunków koncesji w zakresie rocznych limitów wydobycia. Zaznaczono przy tym, że bez znaczenia pozostaje treść wniosku o udzielenie koncesji. Jako niedopuszczalne oceniono wszelkie próby rozszerzającej interpretacji, w tym powoływanie się na łączny a nie roczny limit wydobycia piasku. W świetle powyższego uznano, że wydobycie przez stronę kopaliny w 2014 r. w ilości 9 500 m3 stanowiło rażące naruszenia warunków koncesji, uzasadniające ustalenie opłaty dodatkowej w wysokości ustalonej przez organ I instancji. Z kolei wydobycie kruszywa poza miejscem określonym w koncesji skutkować musiało ustaleniem opłaty podwyższonej. Jednocześnie organ II instancji za prawidłowy uznał zebrany przez organ I instancji materiał dowodowy oraz dokonane na jego podstawie ustalenia i wyliczenia. W skardze do Sądu skarżąca zarzuciła : 1. naruszenie art. 80 k.p.a., statuującego zasadę swobodnej oceny dowodów, poprzez uznanie za wiarygodną dokumentacji technicznej, sporządzonej przez geodetę na zlecenie Starosty mimo, że istniały poważne wątpliwości co do jej wyników. Podniosła, że w sprawie w zakresie wydobycia kopalin wydany został prawomocny wyrok karny nakazowy z 17 lutego 2015 roku, w sprawie II W 673/15, w którym Sąd Rejonowy w [....] skazał M. M. za ten sam czyn, którego dotyczyła skarżona decyzja, to jest za przekroczenie koncesji w zakresie wydobycia 81. 555 ton kruszywa. Sąd karny w wyroku ustalił przekroczenie wydobycia według koncesji o połowę mniejsze, niż ustalił Starosta dla kary administracyjnej z art. 139 P.g.i.g., nie stwierdził natomiast wydobycia poza terenem górniczym. Podkreśliła również, że biegły sądowy J.W. na potrzeby sprawy karnej II W [....] stwierdził, że masa kopaliny wydobytej poza koncesją wynosi 81.555 ton i przyjął stawkę za tonę inną, niż rzeczoznawca dla Starostwa (0,51 zł/tonę, a nie 0,55 zł/tonę) obliczył kwotę opłaty dodatkowej jaka powinna być ustalona przez Starostę na podstawie art. 139 ust. 1 P.g. ig. na kwotę 208 986 zł, a nie na 399.965,60 zł. Zwróciła uwagę na to, że biegły sądowy powołany do sprawy karnej dysponował szerszym materiałem dowodowym, niż geodeta wyznaczony przez Starostę, ponieważ biegły sądowy J.W. oparł się na piśmie Dyrektora Urzędu Górniczego i załączonym do niego protokole kontroli Urzędu Górniczego, stanowiącym podstawę wszczęcia postępowania przez Starostę, a także na orzeczeniu o jakości gruntu, wniosku o zatwierdzeniu materiału i decyzji koncesyjnej Starosty. Zaznaczyła również, że biegły sądowy był na terenie kopalni osobiście i dokonał jej oględzin; 2. naruszenie art. 7, 75, 77, 80 k.p.a poprzez brak wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych; 3. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji z uwagi na niedostateczne ustalenie faktów oraz ich znaczenia według obowiązujących przepisów prawa, brak oceny przeprowadzonych dowodów pod kątem ich wiarygodności, zgodności z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a także ich spójności z pozostałym zgromadzonym materiałem dowodowym. 4. naruszenie art. 139 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 P.g.ig. w związku z nienależnym wyliczeniem opłat na podstawie opinii rażąco sprzecznej ze stanem faktycznym, 5. naruszenie art. 140 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 P.g.ig. poprzez wymierzenie opłaty w sytuacji, gdy nie doszło do żadnego wydobycia poza granicami terenu górniczego złoża "S.-1", co wynika z prawomocnego wyroku nakazowego, w którym stwierdzono przekroczenie wydobycia (139 P.g.ig.), ale nie stwierdzono wydobycia bez wymaganej koncesji (art. 140 P.g.ig.). 6. naruszenie przepisów postępowania przez nieuwzględnienie wskazań wynikających z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22.11.2016 r., sygn. akt II SA/Rz 1236/15, poprzez brak uzupełnienia akt sprawy o: wydaną koncesję; brak postanowienia o dopuszczeniu dowodu z opinii technicznej wykonanej w 2015 r. przez uprawnionego geodetę, jak również brak jej uzasadnienia. Na tych podstawach wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zwrócenie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia; 2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; 3. zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z zapytaniem "Czy przepisy art. 130 ust. 1 i 3 ust. 3 pkt 3 i art. 140 ust. 1 ust. 3 pkt 3 P.g.ig. w zakresie, w jakim dopuszczają stosowanie wobec tej samej osoby fizycznej, za ten sam czyn kary pieniężnej i odpowiedzialności za wykroczenie skarbowe z art. 177 pkt 2 P.g.ig. są zgodne z art. 2, art. 30 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, że wydobywanie kopalin bez wymaganej koncesji stanowi zarówno delikt administracyjny, będący podstawą ustalenia opłaty podwyższonej, zgodnie z art. 140 ust. 3 pkt 3 P.g.ig. z 2011 r. oraz wykroczenie albo przestępstwo, o którym mowa w przepisach Działu XI tej ustawy. Zasadnicze wątpliwości budzi bowiem zbieg odpowiedzialności administracyjnej oraz karnej tej samej osoby za ten sam czyn, a także proporcjonalność opłaty podwyższonej. " 4. na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów w postaci opinii technicznej wykonanej w 2015 r. przez uprawnionego geodetę powołanego przez organ I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Do powyższego dodać jeszcze należy, że zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, na które została ona skierowana Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 14 maja 2020r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa... (...) (Dz.U. z 2020 r., poz. 875) z uwagi na niemożność przeprowadzenia rozprawy za pośrednictwem urządzeń umożliwiających przekazywanie obrazu i dźwięku na odległość, pogarszającą się sytuację epidemiologiczną i zagrożenie dla zdrowia osób, które miałyby uczestniczyć w takiej rozprawie. Zaznaczyć jednak należy, że stronom umożliwiono przedstawienie przed posiedzeniem niejawnym swoich ewentualnych dodatkowych argumentów i dowodów. Zakres i sposób kontroli przeprowadzonej przez Sąd na posiedzeniu niejawnym nie różni się od tego, który byłby przeprowadzony na rozprawie. Jedyną różnicą jest brak udziału stron w takim posiedzeniu. Publiczne udostępnienie wyroku nastąpiło w Sekretariacie Wydziału Informacji Sądowej tut. Sądu. Wbrew temu, co stwierdziły organy, wiążące wskazania Sądu nie zostały w pełni wykonane. Po pierwsze, mimo wyraźnego zapisu w uzasadnieniu wyroku WSA z dnia 22 listopada 2016 r., w toku postępowania nadal nie wydano postanowienia dopuszczającego dowód z opinii biegłego, a mimo tego decyzje oparto wprost na tej samej ekspertyzie. Co istotne, ekspertyza ta nie została też uzupełniona o uzasadnienie pozwalające na jej właściwą kontrolę i ocenę. Pomimo dołączenia do akt sprawy opinii biegłego wykorzystanej na potrzeby postępowania karnego i wydanego wyroku nakazowego sądu powszechnego, nie została ona w ogóle oceniona, co także uchybia wyraźnemu wskazaniu tut. Sądu w wyroku w sprawie II SA/Rz 1236/15. Na dobrą sprawę w uzasadnieniu decyzji tak I jak i II instancji próżno szukać też jakiejkolwiek oceny wiarygodności ekspertyzy wykonanej na zlecenie Starosty. Skoro zaś nie została ona ani dopuszczona postanowieniem jako dowód, a do tego nadal nie poddaje się kontroli wobec braku bardziej szczegółowego jej uzasadnienia, to trudno dociec na jakiej podstawie organy oparły się właśnie na niej a nie na opinii wydanej na potrzeby postępowania karnego. Ponadto organy nie zajęły się w żaden sposób kwestią czy prawomocny wyrok sądu skazującego skarżącą za określone przestępstwo ma dla nich jakiekolwiek znaczenie przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy. Sąd zauważa również, że część dowodów, których brak mimo ich powołania przez organy, wytknął WSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 listopada 2016 r., została dołączona do akt już po wydaniu decyzji przez organ I instancji. Wszystko powyższe wskazuje na ewidentne naruszenie przez organy art. 153 P.p.s.a., a w konsekwencji także wskazywanych w uzasadnieniu poprzedniego wyroku Sądu przepisów postępowania a to: art. 80, art. 84 § 1, art. 7, art. 75 § 1 k.p.a. W decyzjach także brak oceny wiarygodności zgromadzonych dowodów, co uchybia art. 107 § 3 k.p.a. Z tych względów Sąd uchylił decyzje organów obydwu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134, art. 135 i art. 153 P.p.s.a. Wobec stwierdzonych uchybień o charakterze procesowym, Sąd nie mógł się odnieść do kwestii czy prawo materialne zostało prawidłowo zastosowane bo byłoby to przedwczesne. Zbędne i przedwczesne było też w tej sytuacji rozstrzygnięcie, czy istnieje potrzeba skierowania pytania do Trybunału Konstytucyjnego, skoro nie został jeszcze prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy. Sąd nie mógł również wyręczyć organów zakresie dopuszczenia dowodów z ekspertyzy technicznej w ramach art. 106 § 3 P.p.s.a., skoro i tak nie doprowadziło by to do innej niż wcześniej przedstawiona konkluzji w zakresie wpływu naruszenia przez organy przepisów procedury administracyjnej na treść decyzji. W ponownym postępowaniu organ powinien dopuścić dowód z opinii biegłego geodety (jeżeli zamierza na niej oprzeć decyzję) uzupełnić tę opinię o uzasadnienie, które pozwoliłoby dokonać analizy logiczności i poprawności wniosków biegłego, o czym mowa w wyroku WSA z dnia 22 listopada2016 r., dopuścić dowód z opinii wykonanej na potrzeby postępowania karnego, ocenić dopuszczone dowody wskazując przy tym dlaczego jednym daje wiarę a innym ewentualnie odmawia wiarygodności i dać temu wyraz także w uzasadnieniu decyzji. Organ powinien także odnieść się do zarzutów stawianych przez skarżącą. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej kwotę poniesionego przez nią wpisu od skargi, stosownego do wartości przedmiotu zaskarżenia. Skarżąca przed Sądem nie była reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, stąd brak podstaw do uwzględnienia wniosku o zasądzenie na jej rzecz kosztów zastępstwa procesowego.