IV Ka 684/18

<p>Sygn. akt IV Ka 684/18</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 30 listopada 2018 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:</strong> </p> <table> <colgroup> <col width="208"/> <col width="361"/> </colgroup> <tr> <td> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący:</strong> </p> </td> <td> <p> <strong> <!-- -->SSO Mariusz Górski</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p> <strong> <!-- -->Protokolant:</strong> </p> </td> <td> <p> <strong> <!-- --> Marcelina Żoch </strong> </p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2018 r.</p> <p> <strong> <!-- -->sprawy <span class="anon-block">K. B.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->syna <span class="anon-block">C.</span> i <span class="anon-block">M. z domu G.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">urodzonego (...)</span> w <span class="anon-block">T.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->obwinionego z art. 86 § 1 kw, art. 92 § 1 kw</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Rejonowego w Świdnicy</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 22 czerwca 2018 r. sygnatura akt II W 660/15</strong> </p> <p>I.  <strong> <!-- -->uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 1 pkt. 4)">art. 5 § 1 pkt 4 kpw</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 45;art. 45 § 1)">art. 45 § 1</a> kw postępowanie wobec <span class="anon-block">K. B.</span> o zarzucone obwinionemu, a następnie przypisane wykroczenia umarza; </strong> </p> <p>II.  <strong> <!-- -->kosztami procesu w sprawie obciąża Skarb Państwa. </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt IV Ka 684/18</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">K. B.</span> obwiniony został o to, że:</p> <p>I.  w dniu 24 października 2015 roku około godziny 13:30 w <span class="anon-block">Ś.</span> woj. <span class="anon-block"> (...)</span> na drodze <span class="anon-block">(...)</span> kierując pojazdem marki <span class="anon-block">M.</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span> wykonując manewr zawracania w miejscu niedozwolonym doprowadził do kolizji z prawidłowo jadącym w kierunku m. <span class="anon-block">W.</span> pojazdem marki <span class="anon-block">H.</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span>, czym spowodował zagrożenie w ruchu drogowym, tj. o wykroczenie z art. 86§1 kw,</p> <p>II.  w tym samym miejscu i czasie kierując pojazdem marki <span class="anon-block">M.</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span> nie dostosował się do znaku poziomego/ pojedyncza linia ciągła/, tj. o wykroczenie z art. 92§1 kw.</p> <p>III.  w tym samym miejscu i czasie kierując pojazdem marki <span class="anon-block">M.</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span> nie dostosował się do znaku poziomego /strzałka kierunkowa na wprost/, tj. o wykroczenie z art. 92§1 kw,</p> <p>IV.  w tym samym miejscu i czasie kierując pojazdem marki <span class="anon-block">M.</span> o <span class="anon-block">numerze rejestracyjnym (...)</span> nie dostosował się do znaku poziomego /powierzchnia wyłączona z ruchu pojazdów/, tj. o wykroczenie z art. 92§1 kw.</p> <p>Zaskarżonym wyrokiem <span class="anon-block">K. B.</span> uznano za winnego popełnienia wskazanych wyżej wykroczeń i na podstawie art.86§1 kw w zw. z art. 9§2 kw wymierzono obwinionemu karę 2000 zł. grzywny.</p> <p>Wyrok powyższy zaskarżyła obrońca <span class="anon-block">K. B.</span> zarzucając:</p> <p>1)  obrazę przepisów postepowania, mającą wpływ na treść wyroku, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 pkt. 2;art. 170 pkt. 5)">art.170 pkt 2 i 5 kpk</a> w zw. z aty. 39<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (§ 2)">§2 kpw</a> poprzez:</p> <p>- nieuwzględnienie wniosków dowodowych obwinionego złożonych na rozprawie w dniu 18 czerwca 2018 r. w przedmiocie złożenia zastrzeżeń do opinii biegłego sądowego z zakresu rekonstrukcji wypadków, przesłuchania w charakterze świadka <span class="anon-block">M. B.</span> oraz o przeprowadzenie konfrontacji pomiędzy <span class="anon-block">J. P.</span>, a świadkiem <span class="anon-block">Z. S.</span>, a także zwrócenia się przez sąd meriti do Pogotowia Ratunkowego celem ustalenia, kto zawiadomił o zdarzeniu i przesłuchanie tej osoby w charakterze świadka, w sytuacji gdy przeprowadzenie ww. dowodów było konieczne, aby ustalić przebieg zdarzenia z dnia 24 października 2015 r.,</p> <p>2) obrazę przepisów postepowania, mającą wpływ na treść wyroku, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5§2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 kpw</a> poprzez:</p> <p>jednostronną i nieuwzględniającą zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego ocenę wyjaśnień obwinionego <span class="anon-block">K. B.</span> oraz treści zeznań świadka <span class="anon-block">M. G.</span> oraz <span class="anon-block">J. P.</span>, a także prywatnej <span class="anon-block">opinii nr (...)</span> z dnia 29 stycznia 2018 r. jako niewiarygodnych i nie mających poparcia w całokształcie okoliczności sprawy, w zakresie, w jakim odnoszą się one do przebiegu zdarzenia z dnia 24 października 2015 r.</p> <p>2)  błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na stwierdzeniu:</p> <p>- iż obwiniony poruszał się prawym pasem, w sytuacji gdy <span class="anon-block">K. B.</span> poruszał się lewym pasem do kierunku jazdy wprost - do <span class="anon-block">W.</span>;</p> <p>- iż pokrzywdzony poruszał się® z prędkością 60 km/h, w sytuacji gdy <span class="anon-block">Z. S.</span> poruszał się z prędkością zdecydowanie większą,</p> <p>- iż pojazd obwinionego - <span class="anon-block">M. (...)</span> <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> skręcił w lewo i zajechał drogę pojazdowi pokrzywdzonego, w sytuacji gdy obwiniony poruszał się lewym pasem,</p> <p>- iż obwiniony <span class="anon-block">K. B.</span> w dniu 24 października 2015 r. chciał wykonać manewr zawracania, w sytuacji gdy obwiniony wyjaśnił, iż wykonywał „manewr ratujący” przed zderzeniem z pojazdem pokrzywdzonego, który jechał z nadmierną prędkością za pojazdem <span class="anon-block">K. B.</span>,</p> <p>- iż obwiniony wykonał manewr skrętu w lewo w miejscu oznaczonym znakami pozioma linią ciągła, nakazem jazdy wprost oraz obszar wyłączony z ruchu, w sytuacji gdy obwiniony wykonał „manewr ratujący”,</p> <p>- iż pojazd należący do obwinionego <span class="anon-block">K. B.</span> miał uszkodzenia w postaci lewego przedniego koła, w sytuacji gdy brak było takich uszkodzeń w ww. pojeździe.</p> <p>Tym samym apelująca wniosła o:</p> <p>1)  zmianę zaskarżonego rozstrzygnięcia poprzez uniewinnienie obwinionego od zarzuconych mu we wniosku o ukaranie czynów;</p> <p>2)  zasądzenie na rzecz obwinionego kosztów zastępstwa procesowego przed sądem I i II instancji według norm przepisanych;</p> <p>a ewentualnie uchylenie przez tut. Sąd zaskarżonego rozstrzygnięcia do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji.</p> <p>Nadto w sytuacji gdyby Sąd nie podzielił zaprezentowanego w apelacji stanowiska skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego rozstrzygnięcia poprzez zastosowanie wobec obwinionego art.39§1 kw oraz o odstąpienie od wymierzenia kary, a ewentualnie zastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia kary wobec obwinionego.</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył:</span> </strong> </p> <p>Odnoszenie się do apelacji obrońcy należy uznać za niecelowe.</p> <p>Powyższe stanowisko wynika z faktu, iż już w momencie wyrokowania przez Sąd I instancji nastąpiło przedawnienie karalności zarzucanych a następnie przypisanych obwinionemu wykroczeń.</p> <p>I tak, zdarzenie drogowe jakiego miał dopuścić się <span class="anon-block">K. B.</span> miało miejsce 24.10.2015 r., zaś postepowanie w tej sprawie wszczęto 09.11.2015 r. W tym czasie obwiązywał § 1 art.45 w brzmieniu stanowiącym, iż przedawnienie karalności następuje z upływem lat 2 od chwili popełnienia wykroczenia jeżeli przed upływem roku od zdarzenia wszczęto postępowanie.</p> <p>Z kolei 23 marca 2017 r. zaczął obowiązywać wskazany wyżej przepis w zmienionej treści, stanowiący, że karalność wykroczenia ustaje jeżeli od czasu popełnienia wykroczenia upłynął rok, zaś jeżeli w tym czasie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od zakończenia tego okresu.</p> <p>Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że w chwili wejścia w życie znowelizowanego art.45§1 kw nie nastąpiło jeszcze przedawnienie karalności omawianych wykroczeń w oparciu o „stary” przepis, a zatem należy stosować ów przepis w brzmieniu obecnie obowiązującym.</p> <p>W konsekwencji przedawnienie karalności wykroczeń zarzucanych i przypisanych obwinionemu nastąpiło po upływie 2 lat od chwili wszczęcia postepowania czyli 09.11.2017 r. i już po tej dacie Sąd I instancji winien umorzyć postepowanie, zważywszy na treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 1 pkt. 4)">art. 5§1 pkt 4 kpk</a> (por. wyrok SN z 11.04.2018 r. w sprawie II KK 362/17).</p> <p>Skoro tego nie uczynił - to Sąd II instancji zmuszony był orzec jak w wyroku.</p> <p>Jedynie na marginesie należy zauważyć, iż w wyroku z 12.04.2018 r. ( II KK 412/17) Sąd Najwyższy zawarł zdecydowanie odmienną interpretację omawianego zagadnienia, odnosząc się wówczas co prawda nie do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45;art. 45 § 1)">art. 45§1</a> kw lecz do analogicznie brzmiącego <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 102)">art. 102 kk</a> Gdyby zatem tę zasadę zastosować w omawianej sprawie to i tak Sąd II instancji zmuszony byłby umorzyć postępowanie albowiem według niej do przedawnienia karalności omawianych wykroczeń doszło w 3 lata po ich popełnieniu, a zatem 24.10.2018 r., czyli zaledwie kilka dni po przekazaniu sprawy do tutejszego Sadu Okręgowego (19.10.2018 r.).</p> </div>