I GSK 2052/15

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej sprawy o sprostowanie z urzędu oczywistej omyłki w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2017 r., sygn. akt I GSK 2052/15 w sprawie ze skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 czerwca 2015 r. sygn. akt I SA/Kr 610/15 w sprawie ze skargi R. P. Spółki z o.o. w K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego postanawia: sprostować oczywistą omyłkę w punkcie trzecim sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2017 r., sygn. akt I GSK 2052/15 w ten sposób, że w miejsce słów "na rzecz Ministra Finansów" wpisać "na rzecz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej". UZASADNIENIE Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W myśl art. 156 § 2 p.p.s.a. o sprostowaniu sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. Sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji orzeczenia (np. niewłaściwe, niedokładne określenie sądu, określenie żądania, itp.), jak i w uzasadnieniu orzeczenia. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć na przykład oznaczenia stron, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność (por. wyrok NSA z dnia 26 października 2017 r., sygn. akt II GSK 1562/15, CBOSA). W rozpoznawanej sprawie, na skutek oczywistej omyłki w punkcie trzecim sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 listopada 2017 r., sygn. akt I GSK 2025/15 mylnie wskazano nazwę organu, na rzecz którego skarżący kasacyjnie powinien dokonać zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Z akt sądowych wynika, że po stronie organu administracji publicznej w sprawie występował Minister Finansów. W związku z utworzeniem Krajowej Administracji Skarbowej 1 marca 2017 r. weszły w życie regulacje, które spowodowały przekształcenia w strukturze organów administracji skarbowej, w tym skutkujące zmianą nazw organów, ich kompetencji oraz właściwości (na podstawie ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej; Dz.U. poz. 1947 oraz ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. poz. 1948). Zgodnie z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1948 ze zm.), w postępowaniach sądowych w sprawach związanych z wydawaniem interpretacji indywidualnych, w których stroną jest lub mógłby być na podstawie przepisów dotychczasowych minister właściwy do spraw finansów publicznych, prawa i obowiązki strony przejmuje Szef Krajowej Administracji Skarbowej, jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej. Mając na uwadze treść przytoczonego przepisu nie może budzić wątpliwości, że organem na rzecz którego należało zasądzić od strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego był Szef Krajowej Administracji Skarbowej nie zaś jak błędnie wskazano Minister Finansów. Oczywistość tej omyłki potwierdza to, że zawiadomienie o terminie rozprawy zostało dokonane wobec prawidłowo wskazanego organu – Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.