I OSK 331/15

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wiśniewska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Błaszczyk po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2016r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Skarbu Państwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 1112/14 w sprawie ze skargi L. B. na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1112/14, po rozpoznaniu skargi L. B. (dalej zwanego "skarżącym"), uchylił zaskarżone postanowienie Ministra Skarbu Państwa (dalej zwanego "Ministrem") z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], nr [...] (dalej postanowienie z dnia [...] lutego 2014 r.) oraz poprzedzające je postanowienie Wojewody O. (dalej zwanego "Wojewodą") z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] (dalej postanowienie z dnia [...] stycznia 2014 r.) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. W uzasadnieniu powyższego wyroku zawarto następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną: Wojewoda decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] (dalej decyzja z dnia [...] sierpnia 2013 r.), na podstawie art. 5 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 169, poz. 14180), stwierdził, że E. B.-M. w 1/6 części, L. B., J. B., Z. B., H. D., J. K. po 1/30 części posiadają prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości przez K. B. w miejscowości D., pow. b., woj. T., obecnie Ukraina. Powyższa decyzja została doręczona L. B. w dniu 23 sierpnia 2013 r. Dnia 25 sierpnia 2013 r., korzystając z poczty elektronicznej, L. B. wniósł o zmianę decyzji, wskazując, że jest ona nieprawidłowa w zakresie wielkości udziałów przysługujących osobom uprawnionym. Wojewoda pismem z dnia 18 września 2013 r., na podstawie art. 64 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm., dalej "kpa") wezwał skarżącego o uzupełnienie podania, przez jego podpisanie oraz o wskazanie trybu, w jakim ma zostać ono załatwione. W piśmie z dnia 9 października 2013 r. (nadanym w dniu 10 października 2013 r.), skarżący wskazał, że jego intencją jest zmiana decyzji, "a następnym krokiem może być odwołanie do Ministra Skarbu". Podniósł, że decyzja wydana w przedmiocie rekompensaty pozbawia jego rodzinę 4/6 wartości tej rekompensaty. Wyjaśnił, że w toku postępowania złożył dokumenty wskazujące, że cztery córki K. B. zrzekły się swoich praw do spadku na rzecz braci, A. i M., po równej części. Wojewoda pismem z dnia 29 października 2013 r. zawiadomił skarżącego o pozostawieniu podania z dnia 25 sierpnia 2013 r., przekazanego drogą elektroniczną, bez rozpoznania, z uwagi na nieuzupełnienie jego braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Odrębnym pismem z tej samej daty, organ zwrócił się do skarżącego o doprecyzowanie żądania zawartego w piśmie z dnia 9 października 2013 r., pouczając jednocześnie, że zmiana decyzji może nastąpić jedynie w trybie art. 145 lub art. 155 kpa. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, skarżący w piśmie z dnia 30 października 2013 r. wskazał, że żąda zmiany decyzji "w oparciu o przesłankę zawartą w pkt 1 Pani pisma". Podał przy tym, że żądanie podziału rekompensaty wyłącznie pomiędzy spadkobierców po M. i A. B. wynika "ze zrzeczenia się praw do Karty Majątkowej pozostałych czterech spadkobierców po K. B.". Podział powinien dotyczyć całej wartości rekompensaty, a nie 2/6 jej wartości. Wojewoda pismem z dnia 4 grudnia 2013 r. poinformował skarżącego, że z jego korespondencji wynika, iż domaga się on wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 kpa i w związku z tym wezwał go do wskazania, kiedy dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia i jakie dowody uważa za fałszywe oraz do złożenia dokumentów potwierdzających ten stan rzeczy. Skarżący w piśmie z dnia 10 grudnia 2013 r. podtrzymał żądanie zmiany decyzji i przyznania po 1/2 wartości świadczenia w odniesieniu do spadkobierców M. i A. B.. Wskazał, że o sprawie i "o tym, że idzie w złym kierunku dowiedział się 15 lutego 2010 r." Następnie Wojewoda postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r., na podstawie art. 149 § 3 kpa odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Wojewody z dnia [...] sierpnia 2013 r., potwierdzającą na rzecz E. B.-M., L. B., J. B., Z. B., H. D. i J. K. prawo do rekompensaty za nieruchomości pozostawione przez K. B. w miejscowości D., pow. b., woj. T. (obecnie Ukraina). W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że pismem z dnia 30 października 2013 r. skarżący zwrócił się o zmianę decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 kpa, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Podkreślił, że instytucja wznowienia ma charakter nadzwyczajny i dotyczy kontroli prawidłowości wydanej decyzji ostatecznej. Strona, która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, że dowód okazał się fałszywy, musi przedłożyć dowód w postaci orzeczenia, stwierdzającego sfałszowanie dokumentu. Ponadto podanie o wznowienie postępowania wnosi się w terminie określonym w art. 148 kpa, tj. miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Zatem organ stwierdził, że skoro wnioskodawca nie przedłożył dowodu w postaci orzeczenia sądu lub innego organu potwierdzającego sfałszowanie dokumentu, to nie było również możliwości dochowania terminu z art. 148 § 1 kpa, który jeszcze nie rozpoczął biegu. W zażaleniu na to postanowienie skarżący ponownie wniósł o zmianę decyzji co do wysokości przysługującego spadkobiercom udziału w prawie do rekompensaty. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r., Minister utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Wojewody z dnia [...] stycznia 2014 r. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest dwuetapowe, a wniesione podanie o wznowienie nie wszczyna postępowania w tym trybie. Podanie uruchamia postępowanie wstępne, którego celem jest ustalenie przez organ, czy nie zachodzą przedmiotowe bądź podmiotowe przesłanki niedopuszczalności wznowienia oraz czy zostało ono wniesione w terminie. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do wznowienia postępowania, bowiem podanie nie zostało wniesione w terminie. Termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w oparciu o przesłankę fałszerstwa dowodu, rozpoczyna się z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia sądu stwierdzającego tę okoliczność. Wnioskodawca nie przedłożył takiego orzeczenia, zatem dowodem potwierdzającym fałszerstwo dokumentów są jedynie jego wyjaśnienia, które nie są wystarczającą przesłanką do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 kpa. L. B. wniósł na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podnosząc, że nieprawdą jest, iż nie złożył odwołania w terminie, bowiem decyzję z dnia [...] sierpnia 2013 r. otrzymał w dniu 23 sierpnia 2013 r. i już w dniu 25 sierpnia 2013 r. odwołał się od niej drogą elektroniczną, a czynność tę potwierdził kolejnym pismem z dnia 9 października 2013 r. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za zasadną i na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm., zwanej dalej "ppsa") uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że wniosek wszczynający postępowanie administracyjne, w przypadku wątpliwości co do treści żądania (a takie w niniejszej sprawie występowały), stanowi podstawę do podjęcia przez organ ustaleń w zakresie rzeczywistej woli osoby, od której pochodzi. Postępowaniu temu towarzyszyć powinno należyte i wyczerpujące poinformowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Ponieważ sformułowanie wniosku złożonego w niniejszej sprawie nasuwało wątpliwości co do prawnego charakteru zawartego w nim żądania, uwzględniając treść art. 7, art. 8, art. 9 i art. 61 § 1 kpa, organ powinien był zwrócić się do skarżącego o sprecyzowanie swojego żądania. Powinien również poinformować skarżącego w takim zakresie, w jakim jest to konieczne, aby z powodu nieznajomości prawa nie poniósł on szkody, co jest istotne zwłaszcza w sprawach, których okoliczności dają podstawę do stwierdzenia, że strona po raz pierwszy zetknęła się z określonymi problemami prawnymi. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, Wojewoda bezpodstawnie przyjął, że pismem z dnia 30 października 2013 r., stanowiącym odpowiedź skarżącego na wezwanie organu z dnia 29 października 2013 r. do sprecyzowania podania z dnia 9 października 2013 r. i wskazania trybu w jakim sprawa ma być prowadzona, skarżący wniósł o wznowienie postępowania, powołując się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 1 kpa. W piśmie tym bowiem skarżący podniósł jedynie, że wnosi o zmianę decyzji w oparciu o przesłankę "zawartą w pkt 1 Pani pisma". Nie posłużył się przy tym żadnymi sformułowaniami, które mogłyby co najmniej sugerować, że żąda on wznowienia postępowania oraz że czyni to z uwagi na istniejące dowody, które okazały się fałszywe i w oparciu o które wydano decyzję z dnia [...] sierpnia 2013 r. Mając zatem na uwadze, że sposób sprecyzowania podania przez skarżącego (bez przywołania konkretnego przepisu prawa), nadal nasuwał wątpliwości co do jego charakteru i nie pozwalał na prowadzenie postępowania w trybie wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 1 kpa, organ powinien był bowiem podjąć dalsze czynności w kierunku ustalenia charakteru jego żądania i trybu w jakim domaga się on wszczęcia i prowadzenia postępowania celem wzruszenia decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. Wezwanie natomiast organu z dnia 29 października 2013 r. do sprecyzowania podania, wskazujące na treść art. 145 kpa i art. 155 kpa mogło być niezrozumiałe dla skarżącego, m. in. w zakresie wymogów, jakie należy spełnić, wnosząc o wznowienie postępowania. W ocenie Sądu pierwszej instancji, Wojewoda naruszył przez to zasady wynikające z art. 8 kpa i art. 9 kpa. z uwagi na niewyjaśnienie rzeczywistego charakteru podania skarżącego. Organ bowiem zwracając się do niego o określenie charakteru swojego żądania, mimo braku otrzymania jednoznacznych wyjaśnień, niesłusznie przyjął, że sprawa powinna być prowadzona w trybie art. 145 § 1 pkt 1 kpa. Dokonując natomiast analizy treści pism skarżącego złożonych w postępowaniu administracyjnym, w tym zażalenia i skargi, Sąd pierwszej instancji przyjął, że skarżący nie miał zamiaru wszczęcia postępowania wznowieniowego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 kpa, lecz domagał się jedynie zmiany decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. w zakresie wysokości przyznanej rekompensaty, powołując się przy tym na dokumenty (oświadczenia z 1985 r. i 1986 r.), które złożył w postępowaniu administracyjnym zakończonym wyżej powołaną decyzją, a które nie zostały ocenione zgodnie z jego intencją. Sąd pierwszej instancji nie podzielił również stanowiska organu, że odmowa wznowienia postępowania może być uzasadniona brakiem orzeczenia potwierdzającego sfałszowanie dowodu w kontekście przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 kpa. Odmowa wznowienia może mieć bowiem miejsce tylko z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych. Organ nieprawidłowo wkroczył w sferę materialną oceny wniosku. Powyższe dotyka bowiem kwestii zasadności podania o wznowienie postępowania (wystąpienia przesłanki wznowienia), które ma wymiar materialny, a wobec tego może mieć miejsce dopiero po wznowieniu postępowania, nie zaś na etapie formalnego badania podania. Na wstępnym etapie postępowania w trybie wznowienia nie bada się bowiem, czy wskazana we wniosku o wznowienie przyczyna wznowienia jest usprawiedliwiona, czy rzeczywiście wystąpiła i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Minister Skarbu Państwa. Zaskarżając wyrok w całości, jako podstawę kasacyjną wskazał na naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 134 kpa przez bezzasadne zarzucenie naruszenia przez organ art. 7, art. 8, art. 9 i art. 149 § 3 kpa, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało uchyleniem zaskarżonego postanowienia Ministra z dnia [...] lutego 2014 r., pomimo że zostało ono wydane w prawidłowo ustalonym stanem faktycznym i prawnym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zauważono, że organ dokonał prawidłowej kwalifikacji żądania skarżącego, bowiem wyraźnie i precyzyjnie wskazał przysługujące mu środki prawne, a następnie analizując jego pisma uznał, że intencją skarżącego jest wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 kpa. Nie było bowiem wątpliwości co do charakteru podania skarżącego, który jasno i precyzyjnie wskazał, że jego żądanie oparte jest na przesłance wskazanej w punkcie 1 pisma Wojewody z dnia 29 października 2013 r., w którym organ wyszczególnił w punktach przysługującą skarżącemu drogę administracyjną, w sytuacji gdy decyzja, z której strona nie jest zadowolona, stała się ostateczna. Jak wynika jednak z pisma skarżącego z dnia 3 grudnia 2013 r., stanowiącego odpowiedź na zapytanie organu odnośnie do przedstawienia dowodów potwierdzających jego stanowisko, wyjaśnił co w jego ocenie było sfałszowane. W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Orzekając w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm., dalej: "ppsa") wobec braku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, ograniczony był do sformułowanej we wniesionym środku odwoławczym podstawy naruszenia przepisów postępowania, która nie okazała się zasadna. Sąd pierwszej instancji w oparciu o zebrany materiał dowodowy oraz na podstawie obowiązujących przepisów prawidłowo zastosował art. 145 §1 pkt 1 lit. c ppsa, uchylając zaskarżone postanowienie Ministra z dnia [...] lutego 2014 r. oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Wojewody z dnia [...] stycznia 2014 r. o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Wojewody z dnia [...] sierpnia 2013 r. Wskazując na treść art. 7, 8 i 9 kpa, sąd trafnie zauważył, że organy administracji nie poinformowały w sposób należyty i wyczerpujący skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, mając na uwadze brak wykształcenia prawniczego skarżącego oraz jego wiek, wezwanie organu z dnia 29 października 2013 r. do sprecyzowania złożonego przez skarżącego podania mogło się okazać dla niego niezrozumiałe. Potwierdzeniem takiego stanu rzeczy była odpowiedź skarżącego na to wezwanie, udzielona pismem z dnia 30 października 2013 r. Z treści tej odpowiedzi w dalszym ciągu wynikało, że skarżący nie pojmuje w pełnym zakresie znaczenia skierowanego do niego wezwania oraz nie ma właściwej wiedzy co do konsekwencji procesowych wynikających z wyboru jednej z zaproponowanych przez Wojewodę możliwości dalszego prowadzenia postępowania. W efekcie czego, następstwa procesowe okazały się dla skarżącego niekorzystne, ponieważ organ bazując na jego niewiedzy oraz błędnie interpretując rzeczywistą wolę skarżącego odmówił wznowienia postępowania administracyjnego ze względu na upływ terminu do wniesienia podania w tym przedmiocie. Organ od samego początku zwrócenia się przez skarżącego z odwołaniem od decyzji z [...] sierpnia 2013 r. dokonywał błędnej oceny materialnej zawartości podań skarżącego 25 sierpnia 2013 r., z 9 października 2013 r. oraz z 30 października 2013 r., w tym przede wszystkim intencji które kierowały skarżącym w zaskarżeniu decyzji z [...] sierpnia 2013 r. oraz dążeniu do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Należy podkreślić, że stosownie do art. 8 kpa, organy administracji publicznej powinny prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Pomimo tego, że ustawodawca nie nałożył w tej regulacji na organ dodatkowych obowiązków, to jednak zobowiązał organ do takiego postępowania, które w obiektywnym odbiorze strony będzie zasługiwało na miano wiarygodnego oraz rzetelnego. Niedopuszczalne jest takie działanie organu, które prowadzi do uniemożliwienia realizacji procesowej faktycznie sformułowanego przez stronę żądania, przez wykorzystanie jej nieporadności i niewiedzy - w efekcie tego – błędów procesowych strony, tak jak to miało miejsce w niniejszym postępowaniu. Każdorazowym obowiązkiem organu, wynikającym także z art. 7 kpa, jest wyjaśnienie rzeczywistej woli strony, jeżeli treść wnoszonych przez nią pism budzi wątpliwości. Wreszcie, jak stanowi o tym jednoznacznie art. 9 kpa, organ powinien w toku postępowania czuwać nad tym, żeby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa, udzielając jej w tym celu niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Udowodnione naruszenie tego obowiązku jest wystarczającą podstawą do uchylenia decyzji bądź postanowienia, szczególnie wówczas, gdy organ stwierdza (lub powinien stwierdzić), że strona zamierza podjąć działania łączące się dla niej z niekorzystnymi skutkami lub nawet ryzykiem wystąpienia podobnych skutków. W takim wypadku organ ma wyraźny obowiązek w możliwie przystępny sposób wyjaśnić całość okoliczności sprawy stronie i równie wyraźnie wskazać na ryzyko wiążące się z zaplanowanymi działaniami procesowymi. Jest to jedyny odpowiadający zasadzie art. 2 Konstytucji sposób rozumienia art. 9 kpa (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 lipca 1992 r., sygn. akt III ARN 40/92, z glosą aprobującą W. Tarasa PiP 1993, z. 3, s. 110 i n. i częściowo aprobującą J. Zimmermanna PiP 1993, z. 8, s. 116 i n.). Pouczenie powinno być adekwatne do doświadczenia życiowego i możliwości percepcji pouczanego. Obowiązek jego udzielenia nie powinien być pojmowany w kategoriach udzielania porad prawnych czy też doradztwa, tylko umożliwienia stronie rzeczywistego i pełnego udziału w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Te właśnie zasady zostały przez organy obu instancji naruszone. Podsumowując powyższe rozważania, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji miał pełne podstawy do stwierdzenia, że w rozpatrywanej sprawie organy przedwcześnie przyjęły, że skarżący domagał się wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 kpa. Odmiennie aniżeli zostało to zarzucone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, organ pierwszej instancji nie podjął wystarczających i właściwych działań celem ustalenia rzeczywistej woli strony. Z treści pisma z dnia 30 października 2013 r. nie wynika, że skarżący domagał się wznowienia postępowania administracyjnego. Wprost przeciwnie, skarżący powołał się na swoją dotychczasową korespondencję kierowaną do organu, nawiązując do treści decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r., która w jego ocenie jest niezgodna z prawem. Zauważyć też należy, że pismo skarżącego z dnia 25 sierpnia 2013 r. zostało wniesione przez niego drogą elektroniczną w terminie otwartym do złożenia odwołania i tak je należało traktować. Odwołanie nie jest wysoko sformalizowanym środkiem prawnym w postępowaniu administracyjnym. Organ prawidłowo wezwał skarżącego o podpisanie podania. Natomiast w przypadku wątpliwości co do treści złożonego podania organ powinien był zapytać skarżącego, czy wniósł on odwołanie od decyzji Wojewody z dnia [...] sierpnia 2013 r. Skarżący został przez organ wprowadzony w błąd, który polegał na zasugerowaniu chęci wszczęcia postępowania w jedynym z nadzwyczajnych jego trybów. Skarżący nie odróżniając różnych trybów postępowania administracyjnego cały czas miał na celu zaskarżenie niesprawiedliwej w jego ocenie decyzji z [...] sierpnia 2013 r., a nie zainicjowanie trybu wznowienia postępowania administracyjnego. W piśmie z 9 października 2013 r. skarżący wskazał wyraźnie, że jego intencją "jest prośba o zmianę decyzji i rozumiem, że następnym krokiem może być odwołanie do Ministra Skarbu". Wojewoda pominął to oświadczenie skarżącego, nie dokonując prawidłowo wykładni treści pisma z 9 października 2013 r. i nie rozważając konieczności przekazania akt sprawy organowi drugiej instancji celem rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (art. 59 §2 k.p.a.), czego skutkiem było przedwczesne pozostawienie podania skarżącego bez rozpoznania. Orzekając w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny wziął pod uwagę niedostrzeżoną przez Sąd pierwszej instancji okoliczność wynikającą z lektury pisma skarżącego z dnia 9 października 2013 r. W piśmie tym skarżący ustosunkował się do wezwania Wojewody z dnia 18 września 2013 r. o uzupełnienie braków formalnych podania (odwołania) od decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. W sprawie nie ulegało wątpliwości, że odpowiedź na wezwanie, doręczone skarżącemu w dniu 23 września 2016 r., została udzielona po terminie, który upłynął w dniu 1 października 2013 r. W odpowiedzi na wezwanie, nadanej w urzędzie pocztowym w dniu 10 października 2013 r. skarżący, przyznając, że wezwanie doręczono jego żonie w dniu 23 września 2013 r., od razu wyjaśnił, iż "mnie natomiast nie było w domu przez ponad 2 tygodnie", co stanowiło usprawiedliwienie w opóźnieniu wykonania wezwania oraz świadczyło o chęci złożenia przez niego wniosku o przywrócenie uchybionego terminu oraz kontynuowania postępowania celem uchylenia decyzji z [...] sierpnia 2013 r. Obowiązkiem zatem organu było w tych okolicznościach podjęcie stosownych czynności procesowych związanych z rozpoznaniem przedmiotowego wniosku, od rozpoznania którego zależało nadanie bądź odmowa nadania decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. cechy ostateczności. Z tego powodu przedwczesne i zarazem niewłaściwe było pouczenie skarżącego w wezwaniu z dnia 29 października 2013 r. o możliwości skorzystania z nadzwyczajnego trybu wznowienia bądź też uchylenia albo zmiany decyzji, skoro warunkiem zastosowania któregokolwiek z nich jest nadanie decyzji cechy ostateczności. Z opisanych wyżej względów, wątpliwe jest, czy skarżący w ogóle składał wniosek o wznowienie postępowania, skoro ze wszystkich jego pism jasno wynika chęć zakwestionowania decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r., a pierwsze jego pismo z dnia 25 sierpnia 2013 r. było niewątpliwie odwołaniem od tej decyzji. Wszystkie natomiast kolejne pisma były tylko następstwem wezwań organu, który nieprawidłowo odczytał intencje procesowe skarżącego. Z uwagi na to, że podstawy kasacyjne okazały się niezasadne, a ponadto podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty nie dały podstawy do podważenia prawidłowości zaskarżonego wyroku, mimo niepełnego uzasadnienia, nie mającego jednak wpływu na wynik sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, oddalił skargę kasacyjną.