II SA/Bd 431/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant sekretarz sądowy Kamila Wesołowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2020 roku sprawy ze skargi P. W. na decyzję Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie legalności wykonanych robót modernizacyjnych na stacji bazowej telefonii komórkowej oddala skargę. UZASADNIENIE Postanowieniem z [...] czerwca 2015 r., znak [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. ustalił P. sp. z o.o. z siedzibą w W. opłatę legalizacyjną w wysokości 125 000 zł. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że O. w R. wystąpiło z wnioskiem o wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na w. w B. na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej przez Starostwo Powiatowe w B. [...].09.1999 r. Po uzyskaniu zezwolenia na instalację i eksploatację stacji telefonii komórkowej inwestor przedstawił projekt wykonawczy rozbudowy stacji. Zgodnie z przedstawioną przez inwestora kwalifikacją przedsięwzięcia, stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ stwierdził, że wykonane roboty w znacznym stopniu zmieniły parametry obiektu. Ponadto zmiana parametrów technicznych i użytkowych może powiększyć obszar oddziaływania na środowisko. Przebudowa istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej polegająca na wymianie niektórych elementów, które nie są identyczne z dotychczasowymi, stanowi nowe przedsięwzięcie, co powoduje konieczność zbadania jego zgodności z porządkiem planistycznym. W związku z powyższym postanowieniem z [...] .12.2013 r. wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie przebudowy stacji bazowej położonej w B. przy ulicy Z. W związku z toczącym się postępowaniem naprawczym postanowieniem z [...] .04.2014 r. zobowiązano inwestora do przedłożenia zaświadczenia Burmistrza B. o zgodności rozbudowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi w przepisach szczególnych oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Uznając, że inwestor wykonał zobowiązanie, o którym mowa w ww. postanowieniu przed zatwierdzeniem przedstawionego projektu budowlanego, organ nałożył na inwestora opłatę legalizacyjną. Na skutek zażalenia złożonego przez P. sp. z o.o. postanowieniem z [...] .07.2015 r., znak [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. na podstawie art. 123 w zw. z art. 144 i art. 138 § 2 kpa oraz art. 49 ust. 1 i 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 140) uchylił zaskarżone postanowienie, przekazując sprawę do rozpoznania organowi I instancji. Jak wynika z uzasadnienia postanowienia, kluczowym dla rozstrzygnięcia zagadnieniem jest ustalenie, czy inwestor dokonał rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej, której realizacja wymagała uprzedniego pozwolenia na budowę, czy też wykonane roboty budowlane dotyczą instalacji urządzeń radiotelekomunikacyjnych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy wskazał, że stacja telefonii komórkowej jest budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego. Budowa (rozbudowa, odbudowa, nadbudowa) obiektu budowlanego, w tym budowli, wymaga uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę zgodnie art. 28 w zw. z art. 3 pkt 6 i 7 Prawa budowlanego. W związku z powyższym przedmiotowa inwestycja nie jest objęta dyspozycją art. 29 ust. 2 pkt 15 cyt. ustawy. Organ wskazał, że art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego został znowelizowany na podstawie art. 65 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. 2010 r. Nr 106 poz. 675) i w znowelizowanym brzmieniu stanowi, że instalowanie urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych nie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, ale instalowanie takich urządzeń o wysokości powyżej 3 m - zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji budowlanej. Organ odwoławczy stwierdził zatem, że wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na istniejącym obiekcie budowlanym urządzeń w postaci nowych anten radiokomunikacyjnej będzie podlegało zgłoszeniu, gdy wysokość tego urządzenia (tj. anteny i jej wspornika) nie będzie przekraczać 3 m. Wojewódzki Inspektor nakazał organowi pierwszej instancji określenie daty wykonanych robót budowlanych objętych niniejszym postępowaniem i dokonanie ponownej oceny tych robót w kontekście przepisu art. 29 ust. 2 pkt 15 i art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w okresie wykonanych robót. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniosło O. w R., zarzucając mu naruszenie: art. 138 § 2 w zw. z art. 136 kpa, art. 6 kpa w zw. z art. 2 oraz 7 Konstytucji RP, art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 3 kpa oraz art. 29 ust 2 pkt 15 Prawa budowlanego. Stowarzyszenie uznało, że organ II instancji miał obowiązek samodzielnego, merytorycznego rozpoznania sprawy. Wskazało ponadto, że nie mógł mieć w niniejszej sprawie zastosowania art. 29 ust 2 pkt 15 Prawa budowlanego, ponieważ doszło do rozbudowy, względnie przebudowy obiektu, a nie jego budowy. Jak podniosło Stowarzyszenie, organ I instancji zarówno wskazał datę przebudowy, jak i dokonał kwalifikacji wykonanych robót budowlanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 2.12.2015 r., II SA/Bd 1149/15, oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że koniecznym jest wskazanie, że postanowienie organu pierwszej instancji z [...] .06.2015 r. w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej zostało wydane przed zmianą ustawy Prawo budowlane z dniem 28.06.2015 r. Wówczas obowiązujące przepisy art. 29 ust. 2 pkt 15 i art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego stanowiły: "Pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych" – art. 29 ust. 2 pkt 15. "Zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m i wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych" – art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b. Po nowelizacji art. 30 ust. 1 zdanie wstępne zmienione zostało przez art. 1 pkt 8 lit. a tiret pierwsze ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 443), zmieniającej tę ustawę z dniem 28 czerwca 2015 r. w ten sposób, że rozszerzono zastrzeżenie z art. 29 o ust. 4 stanowiąc "Zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 i 4". W ten sposób ustawodawca nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę w przypadku robót budowlanych wykonywanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków. Wobec powyższego istotne z punktu rozpoznawanej sprawy jest rzetelne ustalenie przez organ rodzaju wykonanych robót budowlanych w celu dokonania ich kwalifikacji. Bezsporne jest, że doszło do zmian w zakresie urządzeń systemowych, urządzeń radiowych oraz że w stacji bazowej działają inne typy anten niż te, na które inwestor miał pozwolenie. Spór dotyczy tego, czy obowiązkiem inwestora w związku z wykonanymi robotami budowlanymi było uzyskanie pozwolenia na budowę, dokonanie zgłoszenia, czy też inwestor był zwolniony z obu obowiązków w świetle art. 29 ust. 2 pkt 15 i art.30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego. W celu ustalenia powyższego koniecznym jest po pierwsze ustalenie daty wykonanych robót budowlanych w celu dokonania oceny obowiązków inwestora w oparciu o obowiązujące w dacie robót przepisy Prawa budowlanego, które ulegały zmianom. Należy przypomnieć, że art. 29 ust. 2 pkt 15 zmieniony został przez art. 65 pkt 3 lit. b) tiret pierwsze ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 106, poz. 675) z dniem 17 lipca 2010 r. Zmiana ta przyczyniła się do zwolnienia z obowiązku pozwolenia na budowę robót polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych. Po drugie, koniecznym również jest dokonanie oceny robót budowlanych w rozumieniu przepisu art. 29 ust. 2 pkt 15 i art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego. Powyższe ustalenie jest ważne z tego względu, że inwestor, wykonując roboty budowlane, pozostał w przekonaniu, że wykonany zakres prac podlega zwolnieniu zarówno w zakresie uzyskania pozwolenia na budowę oraz obowiązku zgłoszenia właściwemu organowi tych robót na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 15 i art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego. Organ pierwszej instancji w ogóle nie zajął stanowiska w tym zakresie. Rozważenie powyższej kwestii będzie dopiero decydowało o możliwości nałożenia opłaty legalizacyjnej. W rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji nie ustalił ponad wszelką wątpliwość, czy koniecznym było prowadzenie postępowania legalizacyjnego, ponieważ nie wykluczył stanowiska inwestora o wykonaniu robót w oparciu o przepisy art. 29 ust. 2 pkt 15 i art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego. Słusznie zatem organ odwoławczy zwrócił uwagę na uchybienie projektu budowlanego wymiarów anten zamontowanych na stacji. W ocenie Sądu organ II instancji miał zatem podstawy do wydania postanowienia w oparciu o art. 138 § 2 kpa, ponieważ rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Decyzją z [...] sierpnia 2016 r., znak [...] , Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (dalej określany jako PINB) na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity z 2016 r. poz. 23, dalej powoływana jako kpa) oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 290) umorzył postępowanie w sprawie wykonania robót modernizacyjnych polegających na montażu urządzeń modułowych RR-U o wymiarach 50 x 50 cm w miejsce wymontowanych szaf sterujących. W uzasadnieniu organ wskazał, że dokonał oględzin w sprawie wykonania robót na przedmiotowej stacji bazowej. Roboty polegały na montażu urządzeń w ilości 8 szt. o wymiarach 50 x 50 cm. Powyższe wmontowane są w miejscu wymontowanych szaf. Wysokość elementów nie przekracza wysokości 3 m. Były to jedyne prace wykonane na przedmiotowej stacji. Anteny pozostały bez zmian i nie były wymieniane żadne konstrukcje wsporcze. Powyższe roboty wykonane zostały w 2012 r. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, instalowanie urządzeń w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych nie wymaga uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ale instalowanie takich urządzeń o wysokości powyżej 3 m - zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt. 3 lit. b wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji budowlanej. Zdaniem organu wykonane przez inwestora roboty nie podlegały zgłoszeniu do organu administracji budowlanej. Zmieniony z dniem 7.05.2010 r. przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, odnoszący się do instalowania urządzeń na budynku, zwolnił instalowanie na obiekcie budowlanym urządzeń telekomunikacyjnych od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Odwołanie od ww. decyzji złożyło O. w R., zarzucając jej naruszenie art. 105 § 1 kpa w związku z: art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 3 kpa poprzez wydania decyzji, pomimo że znajdująca się w aktach dokumentacja nie pozwala na ocenę rzeczywistego wpływu przedsięwzięcia na środowisko, tym bardziej że jest sprzeczna również z orzeczeniami Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, w których zakazuje się dzielenia przedsięwzięcia - zdaniem Trybunału nieuwzględnienie ich łącznego rezultatu nie może skutkować wyłączeniem ich w całości z obowiązku poddania ocenie wówczas, gdy rozpatrywane łącznie mogą znacząco oddziaływać na środowisko; art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 3 kpa w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego poprzez niewyjaśnienie, jaką rolę pełnią jako urządzenia moduły RRU, co nie pozwala na podjęcie polemiki z organem; ponadto organ nie wskazał, czy zostały zamontowane w czy na obiekcie; art. 6 kpa w zw. z art. 2 oraz art. 7 Konstytucji poprzez przyjęcie, że w demokratycznym państwie osoby uczestniczące w procesie budowlanym oraz organizacje społeczne są pozbawione możliwości kontroli działań inwestora, jeżeli otrzyma on prawomocną decyzję o pozwoleniu na budowę, po wydaniu której przepisy art. 35 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego przestają obowiązywać i tym samym obiekt może być użytkowany niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym; naruszenie art. 6 ust. 1 załącznika 1 pkt 20 Konwencji z Arhus w powiązaniu z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397) poprzez pominięcie najważniejszego przepisu stosowanego przy kwalifikacji inwestycji oraz ustalaniu obszaru oddziaływania obiektu z jednoczesnym stwierdzeniem, że inwestycja nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowanych oraz nie ogranicza zagospodarowania terenów sąsiednich; art. 6 kpa w zw. z art. 2 oraz art. 7 Konstytucji poprzez niepodanie jednostki redakcyjnej przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz jej uzasadnienia, a oparcie się tylko na prywatnym stanowisku inwestora; art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w odniesieniu do art. 64 ust 3 Konstytucji w powiązaniu z art. 140, 143, 144 Kodeksu cywilnego poprzez nieustalenie zasięgu występowania pól elektromagnetycznych o wartościach ponadnormatywnych z uwzględnieniem kumulacji pól elektromagnetycznych oraz zjawiska odbić, co nie pozwala na uznanie, że inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich; art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że zwiększenie mocy istniejącego obiektu budowlanego nie stanowi jego rozbudowy; art. 48 w zw. z art. 3 pkt 6 w zw. z art. 3 pkt 7a w zw. z art. 33 ust 1 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że nie mają one zastosowania z uwagi na to, że samo pozwolenie na budowę oraz użytkowanie nie było wydane dla konkretnych parametrów technicznych anten i tym samym obie decyzje są nieistotne w niniejszej sprawie; art. 7, 8, 107 § 1, 107 § 3 kpa poprzez sporządzenie decyzji w sposób nie możliwy do odkodowania z uwagi na: brak podania mocy EIRP anten objętych analizą, brak podania maksymalnych tiltów możliwych do uzyskania dla danej anteny, niewskazanie, jaka na danym terenie może być dopuszczalna maksymalna wysokość zabudowy z jednoczesnym udowodnieniem, że osie głównych wiązek promieniowania wystąpią na wysokościach niemożliwych do zabudowy, brak podania mocy anten radioliniowych wraz z określeniem, czy wejdą w superpozycję z antenami sektorowymi, brak podania metody obliczeniowej oraz określenia jej maksymalnego błędu, brak podania, czy uwzględniono w obliczeniach zjawisko odbić pól elektromagnetycznych od naturalnych przeszkód oraz anteny innego operatora, brak konkretnej jednostki prawnej rozporządzenia z 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i jej merytorycznego uzasadnienia, pominięcie § 3 ust 2 pkt 3 ww. rozporządzenia pomimo, że konieczność jego stosowania potwierdza NSA oraz przepis wskazany powyżej, i) brak jakiejkolwiek analizy udowadniającej, że inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zagospodarowaniu terenu. Mając na uwadze powyższe, Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji. Decyzją z [...] .01.2017 r., znak [...] , [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (dalej określany jako WINB) na podstawie art. 104 w zw. z art. 138 § 2 kpa oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji W uzasadnieniu organ wskazał, że pozyskał w trybie art. 136 kpa dodatkowy materiał dowodowy w sprawie, mianowicie dokumentację dotyczącą decyzji Starosty B. Nr [...] z [...] .09.1999 r. udzielającej pozwolenia dla P. S.A. w W. na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej GSM Plus [...] , w szczególności zatwierdzony tą decyzją projekt budowlany z lipca 1999 r. Analiza ww. projektu oraz projektu budowlanego demontażu części urządzeń systemowych i radiowych wchodzących w skład stacji bazowej telefonii komórkowej prowadzi do wniosku, że nie można podzielić stanowiska organu I instancji zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, stanowiącego podstawę do umorzenia przedmiotowego postępowania. Zakres prac wykonanych w stacji bazowej obejmuje: demontaż z istniejącej szafy typu Delta urządzeń systemowych typu [...] i montaż w ich miejsce nowych urządzeń sterujących [...] , demontaż z istniejącej dwóch szaf typu Delta dwóch urządzeń radiowych [...] i montaż w ich miejsce nowych urządzeń radiowych będących wzmacniaczami mocy typu [...] bez obudowy, w ilości 8 szt. (po 4 szt. do każdej z szaf), wykonanie połączeń kablowych nowych urządzeń z istniejącymi. Z parametrów ww. urządzeń zawartych w projekcie wynika, że została zmieniona (rozszerzona) częstotliwość pracy stacji bazowej telefonii komórkowej, a więc uległy zmianie parametry charakterystyczne stacji bazowej telefonii komórkowej. Dane zawarte w projekcie nie pozwalają stwierdzić, czy została zmieniona moc urządzeń. Nie można się zgodzić z argumentacją PINB, w której to zakwalifikowano wymienione urządzenia o wymiarach 50 x 50 cm jako urządzenia o wysokości nieprzekraczającej 3 m, a więc nie wymagające nawet zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanemu. Parametrami charakterystycznymi urządzeń, a w szczególności urządzeń elektrycznych i telekomunikacyjnych, są nie tylko ich wymiary, ale także parametry elektryczne, takie jak np. moc promieniowania i częstotliwość nadawania (częstotliwość emitowanego pola elektromagnetycznego). Powyższe stwierdzenie podziela także WSA w Lublinie w wyroku z 20.01.2015 r., II SA/Lu 180/14: "(...) W tej sytuacji, skoro przedmiotowe roboty budowlane wykonane zostały wewnątrz istniejącej stacji bazowej, a ich istotą była zmiana parametrów użytkowych (technicznych) tej stacji, powinnością Organów było ustalenie, w jakim stopniu w wyniku przeprowadzonych robót parametry te uległy zmianie oraz czy zmiana ta obejmowała parametry charakterystyczne dla tego rodzaju obiektów. Nie budzi przy tym wątpliwości, że w przypadku stacji bazowych telefonii komórkowej takim charakterystycznym parametrem jest chociażby częstotliwość pola elekromagnetycznego, czy też moc promieniowania anten. Ustalenia te są niezbędne, by w sposób rzetelny i prawidłowy zakwalifikować sporne roboty budowlane, a następnie poddać je właściwym regulacjom Prawa budowlanego. Jeżeli bowiem w wyniku tych robót charakterystyczne parametry istniejącej stacji bazowej (w tym wartości powołane wyżej) nie uległy zmianie, roboty te winny być traktowane jako przebudowa, o której mowa z art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego i która mogłaby być zrealizowana na podstawie niezakwestionowanego przez organ zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 11 Pr. bud.). W przeciwnym wypadku, jeżeli w wyniku przeprowadzonej konfiguracji anten stacji bazowej związanej z montażem dodatkowych modułów, czynniki te uległy zmianie, to należy uznać, że sporne roboty stanowiły rozbudowę, o której mowa w art. 3 pkt 6 Pr. bud. i dla której koniecznym było uzyskanie pozwolenia na budowę stosownie do art. 28 ust. 1 Pr. bud. (...) (por. wyrok NSA z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 630/11, LEX nr 1392916)". Dodać należy, że stacja telefonii komórkowej jest budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego. Budowa (rozbudowa, przebudowa) obiektu budowlanego, w tym budowli, wymaga uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, zgodnie art. 28 w zw. z art. 3 pkt 6 i 7a Prawa budowlanego. W tej sytuacji w analizowanej sprawie nie może mieć zastosowanie dyspozycja art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego oraz art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b ww. ustawy. Ponownie rozpatrując sprawę, organ I instancji winien dokładnie przeanalizować dokumentację techniczną przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej, zarówno jej pierwotnych danych technicznych w projekcie budowlanym z lipca 1999 r., który został zatwierdzony decyzją Starosty B. Nr [...] z [...] .09.1999 r., udzielającą pozwolenia na jej budowę, jak i w projekcie demontażu części urządzeń i montażu nowych z grudnia 2014 r., a następnie dokonać klasyfikacji wykonanych robót. Dopiero w oparciu o tak ustalony stan faktyczny sprawy, który znajdzie odzwierciedlenie w materiale dowodowym, mając na uwadze aktualnie obowiązujące orzecznictwo, organ I instancji przeprowadzi postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie na podstawie właściwych przepisów prawa materialnego. Skargę na powyższą decyzję złożyła P. w W., zarzucając jej naruszenie: art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego niezastosowanie polegające na: nakazaniu organowi I instancji kontynuowania postępowania legalizacyjnego w sytuacji, w której prawomocnym wyrokiem WSA w Bydgoszczy z 2.12.2015 r., II SA/Bd 1149/15, rozstrzygnięto, że o ile wnioskodawca wykonał przedmiotowe roboty na terenie stacji bazowej w okresie od [...].07.2010 r. do [...] .06.2015 r., a dotyczyły one montażu urządzeń radiokomunikacyjnych o wymiarach nie przekraczających 3 metrów, to wnioskodawca nie wykonał rozbudowy obiektu wymagającej pozwolenia na budowę, a roboty dopuszczone art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, które nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę ani zgłoszenia zamiaru wykonania robót, a więc postępowanie legalizacyjne jest bezprzedmiotowe; zakwalifikowaniu przedmiotowych robót jako rozbudowy obiektu wymagającej pozwolenia na budowę, co stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z ww. prawomocnym wyrokiem sądu; art. 110 w zw. z art. 16 oraz w zw. z art. 126 kpa poprzez niezastosowanie i pominięcie, że organ II instancji był związany wcześniej sformułowanymi wskazaniami dla organu I instancji zawartymi w postanowieniu z [...] .07.2015 r., które stoją w wyraźnej sprzeczności ze wskazaniami wynikającymi ze skarżonej obecnie decyzji; art. 105 § 1 kpa poprzez jego niezastosowanie i uchylenie prawidłowej decyzji pomimo bezprzedmiotowości postępowania, w braku samowoli budowlanej; art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez jego niezastosowanie i uchylenie decyzji organu I instancji wraz z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania, podczas gdy w świetle prawomocnego wyroku sądu WSA w Bydgoszczy z 2.12.2015 r., II SA/Bd 1149/15, wszystkie kwestie wskazane jako mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z oceną prawną zawartą w ww. wyroku zostały już przez organ I instancji rozpoznane; art. 138 § 2 kpa poprzez nakazanie organowi I instancji prowadzenia dalszego postępowania dowodowego pomimo jego bezprzedmiotowości; art. 8 i art. 9 kpa poprzez nieprowadzenie niniejszego postępowania w taki sposób, by budziło to zaufanie jego uczestników do organów władzy publicznej, a to poprzez podjęcie rozstrzygnięcia sprzecznego z wcześniejszym stanowiskiem tego samego organu, a nadto stanowiącego niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu; art. 7 oraz art. 77 § 1 kpa poprzez zaniechanie należytego zbadania materiału zgromadzonego w niniejszym postępowaniu, a w szczególności: pominięcie oceny prawnej i wskazań wynikających z prawomocnego wyroku sądu WSA w Bydgoszczy z 2.12.2015 r., II SA/Bd 1149/15, a nadto nakazywanie organowi I instancji dokonywania dalszych ustaleń w zakresie kwestii nie mających istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, które w stopniu wystarczającym zostały już w toku dotychczasowego postępowania wyjaśnione; art. 107 § 3 oraz art. 11 kpa poprzez zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podstawy prawnej i faktycznej rozstrzygnięcia, w szczególności brak wyjaśnienia, dlaczego przedmiotowe roboty budowlane na obecnym etapie postępowania uznaje się za rozbudowę obiektu; art. 29 ust. 2 pkt 15 oraz zw. z 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego poprzez ich niezastosowanie i w rezultacie błędne uznanie, że Skarżąca wykonała roboty inne, niż dopuszczone ww. przepisami bez konieczności uzyskania pozwolenia na budowę lub dokonania zgłoszenia zamiaru wykonania tychże robót; art. 28 oraz art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego poprzez błędną interpretację polegającą na nieuprawnionym uznaniu, że zmiana parametrów urządzeń wskazanych w art. 29 ust. 2 pkt 15 ww. ustawy, nie powodująca w rezultacie uruchomienia instalacji wskazanej w art. 29 ust. 3 ww. ustawy, może stanowić rozbudowę tegoż obiektu wymagającą pozwolenia na budowę. Mając na uwadze powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zawieszenie postępowania w sprawie na podstawie art. 124 § 1 pkt 6 w zw. z art. 56 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do czasu zakończenia wszczętego [...] .02.2017 r. przed Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego postępowania z wniosku Skarżącej o stwierdzenie nieważności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że zaskarżona decyzja wydana została w ramach postępowania legalizacyjnego, w dotychczasowym toku którego w sprawie wypowiedział się już WSA w Bydgoszczy w prawomocnym wyroku z 2.12.2015 r. w sprawie II SA/Bd 1149/15. Przedmiotem orzekania wówczas było postanowienie o nałożeniu opłaty legalizacyjnej, będące w ówczesnym stanie prawnym pierwszym zaskarżalnym etapem postępowania legalizacyjnego, a więc pierwszym etapem, na którym organ II instancji, a także sądy administracyjne, mogły wypowiedzieć się nie tylko wobec prawidłowości wyliczenia opłaty legalizacyjnej, ale również wobec zasadności i przedmiotowości prowadzenia postępowania w ogóle. W uzasadnieniu tego wyroku WSA w Bydgoszczy zawarł wyraźną ocenę prawną i wytyczne dla organów nadzoru budowlanego, które na mocy art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mają charakter wiążący. Wyrokiem tym WSA w Bydgoszczy utrzymał w mocy postanowienie WINB uchylające postanowienie PINB o nałożeniu opłaty legalizacyjnej. Analiza ww. wyroku nakazuje stwierdzenie, że WSA w Bydgoszczy w żadnej mierze nie zakwestionował możliwości wykonania przez wnioskodawcę przedmiotowych robót na terenie działającej stacji bazowej w oparciu o art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego z tego tylko względu, że zmieniły się moce zainstalowanych urządzeń radiokomunikacyjnych. Wręcz przeciwnie, sąd wyraźnie przytoczył ustalenia materiału dowodowego w tym zakresie, uznając tym samym, że nie stanowią one wystarczającej samodzielnej podstawy do nałożenia opłaty legalizacyjnej, a więc nie uzasadniają samodzielnie prowadzenia postępowania legalizacyjnego. Sąd uznał bowiem, że istotne znaczenie ma wysokość montowanych i demontowanych urządzeń oraz data wykonania robót, w kontekście zmiany z dniem 17.07.2010 r. brzmienia przepisu art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, jak również zmiany z dniem 28.06.2015 r. przepisu art. 30 ust. 1 zdanie wstępne ww. ustawy, w związku z tym, że przedmiotowa stacja bazowa zlokalizowana jest na obiekcie zabytkowym. W dalszej części uzasadnienia WSA w Bydgoszczy wyraźnie wskazał, że dokonana z dniem 17.07.2010 r. zmiana art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego "przyczyniła się do zwolnienia z obowiązku pozwolenia na budowę robót polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych". Wskazania sądu w tym zakresie poczynione zostały w sytuacji, w której sąd nie zgodził się ze stanowiskiem PINB, jakoby prowadzenie postępowania legalizacyjnego znajdowało uzasadnienie w tym, że wykonane roboty w znacznym stopniu zmieniły parametry obiektu oraz że zmiana parametrów technicznych i użytkowych obiektu może powiększyć obszar oddziaływania na środowisko. Gdyby bowiem WSA w Bydgoszczy podzielał takie stanowisko, zapadłby odmienny wyrok, a wskazania dotyczące konieczności ustalenia wymiarów urządzeń oraz daty wykonania prac byłyby całkowicie bezprzedmiotowe, jako nie mające wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. W takim stanie rzeczy, wobec wskazań wyroku dotyczących możliwości skorzystania przez wnioskodawcę ze zwolnienia z art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego w odniesieniu do robót, których zakres oraz aspekt środowiskowy został już dostatecznie ustalony i był znany WSA w Bydgoszczy, a wykonane zostały na zabytkowym obiekcie po 17.07.2010 r., a przed 28.06.2015 r., dokonane przez PINB umorzenie postępowania było w pełni konieczne i zasadne. Dodatkowo stanowisko WINB zaprezentowane w zaskarżonej decyzji narusza nie tylko przepis art. 153 ppsa, ale nadto przepis art. 110 w zw. z art. 126 kpa, jako że stanowisko zaprezentowane przez WINB obecnie stoi w wyraźnej sprzeczności ze stanowiskiem zawartym w zapadłym wcześniej w toku postępowania postanowieniem z [...] .07.2015 r. Na wcześniejszym etapie postępowania WINB wyraźnie wskazał bowiem, że jeśli istniał wcześniej nośnik, na którym zostały w późniejszym czasie zainstalowane elementy wskazane w art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, a wymiary urządzeń radiokomunikacyjnych nie przekraczają wskazanych w art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) ww. ustawy, wnioskodawca miał prawo skorzystać ze zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę oraz zgłoszenia. Skarżoną obecnie decyzją WINB całkowicie zmienił swoje wcześniejsze stanowisko, którym był związany. Wskazać należy, że wyrok WSA w Bydgoszczy, jak również utrzymane nim w mocy postanowienie WINB z [...] .07.2015 r. zapadły w oparciu o analizę akt sprawy zawierających m.in. ustalenia środowiskowe dokonane zarówno przez organ ochrony środowiska - postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z [...] .08.2014 r., jak i organ planistyczny - decyzja Burmistrza B. numer z [...] .10.2014 r. Ustalenia powyższe jednoznacznie wykluczyły konieczność uzyskania przez wnioskodawcę pozwolenia na budowę dla przedmiotowych robót budowlanych w oparciu o art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego. Jak słusznie wskazał więc WSA w Bydgoszczy w wyroku sygn. akt II SA/Bd 1149/15, wnioskodawca nie przeczył ani nie ukrywał w toku postępowania, że wykonał roboty polegające na montażu w miejsce zdemontowanych urządzeń radiokomunikacyjnych o konkretnych parametrach technicznych, mocach oraz obszarze oddziaływania na środowisko, przy czym w toku postępowania wywiedziono, że wykonał roboty inne, niż wskazane w art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego. Wobec uruchomienia zamontowanych po modernizacji przedmiotowej stacji bazowej anten organy ochrony środowiska wskazane w art. 122a oraz art. 152 ustawy - Prawo ochrony środowiska nie zgłosiły sprzeciwu ani jakichkolwiek zastrzeżeń. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko. Postanowieniem z 27.04.2017 r. tut. Sąd na podstawie art. 124 § 1 pkt 6 w zw. z art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawiesił postępowanie do czasu zakończenia postępowania toczącego się przed Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego o stwierdzenie nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu. Decyzją z [...] lipca 2017 r., znak [...] , Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z [...] maja 2017 r., znak [...] , mocą której odmówił stwierdzenia nieważności zaskarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji. Następnie wyrokiem z 6.06.2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie VII SA/Wa 2052/17 oddalił skargę złożoną na ww. decyzję GINB z [...] .07.2017 r. Od ww. wyroku Skarżąca złożyła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, która została zarejestrowana pod sygn. akt II OSK 2978/18. Do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie NSA nie wydał wyroku w ww. sprawie. Postanowieniem z 13.03.2020 r. tut. Sąd podjął zawieszone postępowanie. Pismem z 26.05.2020 r. P. sp. z o.o. w W. poinformowała tut. Sąd o tym, że na skutek podziału P. sp. z o.o. w W. przeniesiono część majątku P. sp. z o.o. w W. na rzecz P. sp. z o.o. w W. W związku z tym P. sp. z o.o. w W. przejęła część majątku P. sp. z o.o. w W., w tym sprawy dotyczące przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Następnie postanowieniem z 29.06.2020 r. tut. Sąd odmówił zawieszenia postępowania, o które wnosiła P. sp. z o.o. w W. Na rozprawie 14.10.2020 r. O. wniosło o oddalenie skargi. Sąd zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej powoływana jako "ppsa"), zgodnie z którym, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W tym zakresie wskazać trzeba, że wbrew twierdzeniom Skarżącej Sąd w wyroku w sprawie II SA/Bd 1149/15 nie wyraził poglądu co do wykładni wskazanych przepisów Prawa budowlanego, w szczególności art. 29 ust. 2 pkt 15 i art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b. W tym miejscu należy przywołać odpowiednie fragmenty uzasadnienia ww. wyroku, w których wskazano, że: "Wobec powyższego istotne z punktu rozpoznawanej sprawy jest rzetelne ustalenie przez organ rodzaju wykonanych robót budowlanych w celu dokonania ich kwalifikacji. Bezsporne jest, że doszło do zmian w zakresie urządzeń systemowych, urządzeń radiowych oraz że w stacji bazowej działają inne typy anten niż te, na które inwestor miał pozwolenie.". (...) "Po drugie, koniecznym również jest dokonanie oceny robót budowlanych w rozumieniu przepisu art. 29 ust. 2 pkt 15 i art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego. Powyższe ustalenie jest ważne z tego względu, że inwestor, wykonując roboty budowlane, pozostał w przekonaniu, że wykonany zakres prac podlega zwolnieniu zarówno w zakresie uzyskania pozwolenia na budowę oraz obowiązku zgłoszenia właściwemu organowi tych robót na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 15 i art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego. Organ pierwszej instancji w ogóle nie zajął stanowiska w tym zakresie. Rozważenie powyższej kwestii będzie dopiero decydowało o możliwości nałożenia opłaty legalizacyjnej. (...) W rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji nie ustalił ponad wszelką wątpliwość, czy koniecznym było prowadzenie postępowania legalizacyjnego, ponieważ nie wykluczył stanowiska inwestora o wykonaniu robót w oparciu o przepisy art. 29 ust. 2 pkt 15 i art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego. Słusznie zatem organ odwoławczy zwrócił uwagę na uchybienie projektu budowlanego wymiarów anten zamontowanych na stacji.". Jak wynika z powyższego, Sąd nie wyraził poglądu, że wskazane przepisy Prawa budowlanego winny mieć zastosowanie, a jedynie nakazał organowi wyjaśnienie tej kwestii i odniesienie się do możliwości ich zastosowania. Mając na uwadze powyższe, słusznie organ odwoławczy zarzucił organowi I instancji, że nie było podstaw do wydania decyzji o umorzeniu postępowania. Słusznie WINB również wskazał, że w analizowanej sprawie nie mogły mieć zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 15 i art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, roboty budowlane polegające na budowie stacji bazowej nie zostały zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę przepisami art. 29 Prawa budowlanego, a zastosowanie art. 29 ust. 2 pkt 15 cyt. ustawy ma miejsce wówczas, gdy instalowanie na obiektach budowlanych urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instancji radiokomunikacyjnych, nie stanowi rozbudowy, nadbudowy lub przebudowy tych obiektów (tak np. wyrok WSA w Rzeszowie z 28.08.2019 r., II SA/Rz 647/19). W wyroku z 2.09.2020 r., II OSK 1049/20, LEX nr 3061866, NSA słusznie zauważył, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest budowlą stanowiącą całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami wymagającą pozwolenia na budowę. Także wykonywanie robót budowlanych polegających na zainstalowaniu konstrukcji wsporczej na istniejącym obiekcie budowlanym oraz zainstalowaniu anten wraz z instalacją zasilająca w energię elektryczną i urządzeniem sterującym nie stanowi instalowania urządzeń, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego. W związku z powyższym stwierdzić trzeba, że decyzja PINB, którą umorzono postępowanie w sprawie, została oparta na założeniu, że przedmiotowa inwestycja nie stanowiła rozbudowy, lecz polegała na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych. Tego rodzaju roboty budowlane nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 1 pkt 15 Prawo budowlanego - Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 - stan prawny na dzień wykonywania w 2012 r. prac przy stacji bazowej; taki sam stan prawny obowiązywał w dacie wydania decyzji przez organy obu instancji), a w przypadku, gdy instalowane urządzenia nie są wyższe niż 3 m - nie wymagają również zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b cyt. ustawy a contrario). Dlatego, po ustaleniu, że wysokość urządzeń zamontowanych "na obiekcie" wynosi mniej niż 3 m, organ pierwszej instancji stwierdził, że ich montaż nie wymagał ani uzyskania pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Z powyższym poglądem nie zgodził się WINB, uchylając decyzję organu I instancji. Taka ocena organu odwoławczego była jak najbardziej trafna, bowiem PINB z góry założył, że przeprowadzone roboty budowlane polegały wyłącznie na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych. Organ I instancji wydał więc rozstrzygnięcie czysto formalne, bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego co do zakresu wykonanych robót, a było to niezbędne do ustalenia, czy stanowiły one rozbudowę lub przebudowę stacji bazowej, zrealizowanej na podstawie pierwotnie udzielonego pozwolenia na budowę. Na podstawie akt sprawy można natomiast ustalić, że zakres prac wykonanych w stacji bazowej obejmuje: demontaż z istniejącej szafy urządzeń systemowych i montaż w ich miejsce nowych urządzeń sterujących, demontaż z istniejącej dwóch szaf dwóch urządzeń radiowych i montaż w ich miejsce nowych urządzeń radiowych będących wzmacniaczami mocy - w ilości 8 szt. (po 4 szt. do każdej z szaf) oraz wykonanie połączeń kablowych nowych urządzeń z istniejącymi. Zgodzić się przyjdzie z twierdzeniem WINB, że z parametrów ww. urządzeń zawartych w projekcie wynika, że została zmieniona (rozszerzona) częstotliwość pracy stacji bazowej telefonii komórkowej, a więc uległy zmianie parametry charakterystyczne stacji bazowej telefonii komórkowej, natomiast dane zawarte w projekcie nie pozwalają stwierdzić, czy została zmieniona moc urządzeń. Taki zakres wykonanych robót budowlanych bez wątpienia wymagał szerszej analizy. W każdym bowiem przypadku właściwe zakwalifikowanie robót budowlanych musi poprzedzać szczegółowe zbadanie technicznych założeń zrealizowanego projektu. Takie stanowisko dominuje w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (zob. np. wyroki NSA: z 1.10.2009 r., sygn. akt II OSK 1461/08, z 26.08.2010 r., sygn. akt II OSK 1297/09, z 24.11.2011 r., sygn. akt II OSK 1660/10). Zakwalifikowanie określonych robót jako instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego może więc nastąpić tylko wtedy, gdy ich umiejscowienie na obiektach budowlanych nie stanowi rozbudowy, nadbudowy lub przebudowy tych obiektów (zob. np. wyroki NSA: 11.10.2018 r., sygn. akt II OSK 2451/16, z 12.102016 r., sygn. akt II OSK 3341/14, z 16.02.2017 r., sygn. akt II OSK 1424/15, z 22.02.2017 r., sygn. akt II OSK 1494/15, z 19.01.2018 r., sygn. akt II OSK 848/16). Zgodnie z treścią art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego, przebudowa to wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Przez rozbudowę należy z kolei rozumieć wykonanie takich robót, które powodują zmianę charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu budowlanego, przykładowo wskazanych w art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego. Rozbudowa i przebudowa to postaci robót budowlanych (art. 3 pkt 6 i pkt 7), a te zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, chyba że przepis szczególny inaczej stanowi. Szczególna regulacja musiałaby zatem wprost wskazywać, że nie wymaga pozwolenia na budowę rozbudowa lub przebudowa obiektu budowlanego dokonana na skutek umiejscowienia na nim instalacji radiokomunikacyjnych. Tymczasem z przepisów Prawa budowlanego wynika, że zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dotyczy tylko działania polegającego na instalowaniu na obiektach budowlanych urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych (art. 29 ust. 2 pkt 15). Z powyższych względów błędne jest założenie, że art. 29 ust. 2 pkt 15 przewiduje zwolnienie od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę takich robót budowlanych, które polegają na instalowaniu antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na obiekcie budowlanym niezależnie od tego, czy fakt ten stanowi jego rozbudowę lub przebudowę, a więc niezależnie od zmiany parametrów obiektu, na którym zainstalowano nową konstrukcję. Sąd nie przesądza w tym miejscu jednoznacznie o kwalifikacji prawnej instalacji, stwierdza jedynie, że dokonana przez organ odwoławczy odmienna ocena robót budowlanych, a także konieczność dokonania oceny zsumowanych parametrów nowo zainstalowanych urządzeń, uzasadniały uznanie za słuszne stanowisko o przedwczesności decyzji umarzającej postępowanie. Dla prawidłowej oceny w zakresie kwalifikowania przedsięwzięć, jako mogących zawsze lub znacząco oddziaływać na środowisko, niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych urządzeń jak i całego przedsięwzięcia (zob. np. wyroki NSA: z 5.02.2020 r., sygn. akt II OSK 146/20, z 15.05.2018 r., sygn. akt II OSK 1105/18 i z 9.06.2017 r., sygn. akt II OSK 1839/16). W aktach sprawy nie ma dokumentów pozwalających na dokonanie ustaleń w tym zakresie. W świetle powyższych rozważań nie ulega wątpliwości, że zarzuty skargi okazały się bezzasadne. Mając powyższe na uwadze, w oparciu art. 151 ppsa, orzeczono o oddaleniu skargi. Na koniec wskazać trzeba, że zasadne było podjęcie zawieszonego postępowania pomimo braku rozstrzygnięcia NSA w sprawie II OSK 2978/18. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę argumentację zawartą w decyzjach Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz w wyroku WSA w Warszawie w sprawie VII SA/Wa 2052/17, utrzymującym w mocy zaskarżoną decyzję GINB, celowym było kontynuowanie postępowania, w szczególności biorąc pod uwagę konieczność sprawnego toku postępowania w celu szybkiego załatwienia przedmiotowej sprawy. Cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query.