VI SA/Wa 926/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w dniu 14 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. z siedzibą w [...], Korea Południowa na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia patentu 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej K. z siedzibą w [...], Korea Południowa kwotę 2217 (dwa tysiące dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją Urząd Patentowy RP ( dalej "Urząd Patentowy") utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] czerwca 2017 r. o odmowie udzielenia patentu na rozwiązanie nr [...]pt. "[...]", zgłoszone do ochrony w dniu 8 listopada 2012 r. przez [...] ( dalej: "Zgłaszający", "Skarżąca"). Jako podstawę prawną organ wskazał art. 24 oraz 245 ust. 1 pkt 1 i ust 3 ustawy z 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2013 r., poz. 1410, z późn. zm. - dalej p.w.p.). Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. I. Zawiadomieniem z dnia 21 lipca 2016 r. Zgłaszający został powiadomiony przez Urząd Patentowy, że przedmiot zgłoszenia patentowego nr [...]pt. "[...]" określony zmienionymi zastrzeżeniami patentowymi nr 1-26 z dnia 26 listopada 2014 r., nie stanowi wynalazku, a zatem nie spełnia wymogów art. 24 w związku z art. 315 ust. 3 p.w.p. W dniu 20 czerwca 2017 r. Urząd Patentowy wydał decyzję o odmowie udzielenia patentu na rozwiązanie pt: "[...]". Zdaniem organu wynalazek w kategorii sposobu powinien być określony poprzez ciąg czynności technicznych - w sensie oddziaływania na sygnały oraz poprzez środki techniczne do realizacji tych czynności (por. § 32 ust. 1, pkt. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 września 2001 r. (Dz. U. z 2001 r., nr 102, poz. 1119) - mający zastosowanie na podstawie art. 93 ustawy p.w.p. W uzasadnieniu decyzji odmownej Urząd Patentowy stwierdził, że: "Sformułowania przedstawione w zastrzeżeniach patentowych nr 1-26 mające określać wynalazek w kategorii sposobu, nie przedstawiają ciągu czynności technicznych, ani żadnych środków technicznych do realizacji czynności technicznych. Nie określają bowiem czynności technicznychsformułowania, takie jak: "...określanie sposobu skanowania...", "...kodowanie informacji...", "...skanowanie typu zygzak...", "...kodowanie informacji o sposobie skanowania...", "...informacja (..) jest wskazywana z wykorzystaniem flagi..." a jedynie dotyczą nietechnicznego przetwarzania danych obrazowych przy użyciu bliżej nieokreślonych co do budowy środków technicznych, a zatem przedmiot rozwiązania w zakresie żądanej ochrony nie stanowi rozwiązania o charakterze technicznym." Urząd Patentowy wskazał, że argumenty podane w piśmie Zgłaszającego z 21 września 2016 r., w którym nadesłał zmienioną wersję zastrzeżeń patentowych nie świadczą o tym, że rozwiązanie według zgłoszenia nr [...]jest wynalazkiem. W ocenie organu przedmiot zgłoszenia patentowego określony zmienionymi zastrzeżeniami nr 1-6 nie stanowi wkładu do stanu wiedzy w dziedzinie techniki. W przypadku rozwiązań wspomaganych programem do maszyn cyfrowych, patentowalnymi są wyłącznie rozwiązania o charakterze technicznym czyli rozwiązania, które zawierają cechy techniczne i nietechniczne, przy czym cechy nietechniczne wynikające z oddziaływania programu do maszyn cyfrowych na sprzęt muszą skutkować dalszym efektem technicznym, co oznacza, że przy całościowej ocenie techniczności rozwiązania powinien być podany przynajmniej jeden techniczny przykład realizacji. W opisie zgłoszeniowym nie podano żadnych jednoznacznie określonych przykładów realizacji zastrzeganego rozwiązania, co dowodzi, że przedmiot zgłoszenia nie został określony w sposób jednoznaczny zarówno w opisie jak i w zastrzeżeniach patentowych. W opisie nie przedstawiono żadnego układu logicznego dostosowanego do przetwarzania danych obrazowych, a jedynie określono moduły pod względem ich funkcjonalności. Czynnością techniczną nie jest generowanie listy kandydatów wektora ruchu czy też wyznaczenie wektora ruchu bieżącego bloku. Jest to jedynie efekt, który poprzedzają czynności wykonane na danych obrazowych. W związku z powyższym organ uznał, że przedmiot rozwiązania nie jest wynalazkiem. Od tej decyzji Skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy Decyzją z [...] lutego 2020 r. Urząd Patentowy utrzymał w mocy decyzję o odmowie udzielenia patentu. W uzasadnieniu tej decyzji organ ponownie stwierdził, że przedmiot zgłoszenia w kategorii sposobu nie spełnia wymogów przepisów art. 24 p.w.p. Organ wskazał, że zgodnie z art. 33 ust.3 p.w.p.: "Zastrzeżenia patentowe, o których mowa w art,31 ust. 1 pkt 3, powinny być w całości poparte opisem wynalazku i określać w sposób zwięzły lecz jednoznaczny, przez podanie cech technicznych rozwiązania, zastrzegany wynalazek oraz zakres żądanej ochrony patentowej, /.../." Zgodnie z praktyką Urzędu Patentowego wynikającą z interpretacji orzecznictwa sądów administracyjnych: "Wynalazek w kategorii sposobu np. sposób wytwarzania produktu lub sposób pomiaru (własności fizycznych lub chemicznych) albo sposób przetwarzania (np. w procesie obróbki sygnału), powinien być scharakteryzowany przez zespół czynności, operacji bądź procesów technologicznych - rozumianych jako oddziaływanie na materię bądź na sygnały (zmianę stanu lub postaci), uporządkowanych według ustalonej z góry kolejności, jak również środki techniczne do ich realizacji (materiały, surowce, aparatura, narzędzia) oraz ewentualnie warunki, w których one się odbywają (np. temperatura, czas trwania, ciśnienie) i stosowane surowce (patrz orzeczenie KO Nr Odw. 1036/92 WUP 9/1992, s.720." (Poradnik wynalazcy, UPRP, Warszawa 2009, s.34). Zdaniem organu zastrzeżenia patentowe nie spełniają powyższych wymogów bowiem nie zastrzegają jednoznacznych procedur technicznych. Na stronach od 2 do 3 decyzji organ wymienił poszczególne zastrzegane cechy wynalazku opatrując je uwagą - "brak zastrzegania jednoznacznych technicznie procedur". Urząd Patentowy wyjaśnił, że zapis w cytowanym art. 33 ust.3 p.w.p. należy odczytywać wprost, a mianowicie, że zastrzegany wynalazek oraz zakres żądanej jego ochrony powinny być w zastrzeżeniach patentowych określone w sposób jednoznaczny, przez podanie cech technicznych rozwiązania. Skoro więc w zgłoszonym rozwiązaniu zastrzegane są cechy, które nie są określone jednoznacznie technicznie, to należy uznać, że nie mamy do czynienia z wynalazkiem, a więc na podstawie cytowanego art. 24 p.w.p. patent nie może być udzielony, gdyż "Patenty są udzielane - bez względu na dziedzinę techniki - na wynalazki. Odpowiadając na uwagi Zgłaszającego zawarte w piśmie z 6 grudnia 2018 r. Urząd Patentowy stwierdził, że: "(...) Rezultatem opisywanych procedur nie jest jakikolwiek fizyczny ruchomy obraz. We wszystkich prezentacjach "ruchomych" obrazów (kino, telewizja, odtwarzacze wideo) następują kolejno prezentacje nieruchomych obrazów. Gdy na tych obrazach jakiś ich element/elementy umieszczane są nie w tych samych miejscach ekranu, to wzrok to zauważa, a mózg na podstawie swojego doświadczenia interpretuje to jako "ruch" (obiekt się "przemieszcza", usta człowieka mówiącego się "poruszają" itp.) Ten sam efekt uzyskuje się w przypadku "ruchomych" tekstów (komunikatów, reklam) na wyświetlaczach. Na wyświetlaczu określona statyczna konfiguracja elementów świecących (tworząca np. literę) znika w jednym obszarze wyświetlacza a wyświetlana jest statycznie w obszarze sąsiednim, co mózg odbiera jako przesunięcie, "ruch" tej konfiguracji z jednego miejsca do drugiego. W ten sposób "przesuwa się" (pozornie) oglądany tekst. Nie ma tam jednakże jakiegokolwiek "fizycznego ruchu". Ta nieprawidłowa interpretacja zjawisk zachodzących w rozwiązaniach będących przedmiotem zawodowego zainteresowania Zgłaszającego może nasuwać przypuszczenie, że jest przyczyną przekonania, że tworzone przez niego rozwiązania mają charakter techniczny." Od powyższej decyzji Zgłaszający złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając : 1) Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 244 ust. 11 i 245 ust. 1 pkt 1 p.w.p. w zw. z art. 252 p.w.p. poprzez: a) Niedokonanie wnikliwej, wszechstronnej i wyczerpującej analizy zgłoszenia patentowego oraz niedostateczne i nieprzekonujące wyjaśnienie oraz uzasadnienie podstaw i przesłanek, którymi kierował się Organ przy załatwieniu sprawy, a także dowolną i wybiórczą ocenę istotnych dla sprawy okoliczności, polegające w szczególności na: - uznaniu poszczególnych cech zastrzeganego rozwiązania za "niezastrzegające jednoznacznych technicznie procedur" bez jakiegokolwiek wyjaśnienia podstaw i okoliczności, które miałyby wskazywać na taką ocenę oraz w braku wskazania jakie konkretnie wątpliwości miałyby budzić zastosowane w zastrzeżeniach pojęcia w interpretacji tych zastrzeżeń; - niewyjaśnienie jak Organ rozumie kluczowe dla sprawy pojęcie wynalazku i niewskazanie dlaczego tak opisane rozwiązanie miałoby być rzekomo niejasne czy niejednoznaczne lub niezawierające sprecyzowanych cech technicznych; - nieodniesienie się przez Organ i niewzięcie pod uwagę szeregu argumentów i wyjaśnień przedstawionych przez Skarżącego w toku postępowania zgłoszeniowego, w tym m. in.: • wyjaśnień dotyczących stosowanych w zgłoszeniu pojęć i ich rozumienia przez znawcę dziedziny, której dotyczy zgłaszane rozwiązanie, a także wytłumaczenia poszczególnych pojęć w konkretnych fragmentach opisu zgłoszenia; • zmiany polegającej na zawężeniu i doprecyzowaniu przez Skarżącego zastrzeżeń patentowych; • okoliczności, że zastrzegane rozwiązanie oddziałuje na specyficzne dla sygnału wideo właściwości, takie jak barwa, jasność, nasycenie oraz wrażenie ruchu, a wiec wywołuje efekt techniczny w postaci, której UPRP w świetle swojego stanowiska zdawałby się oczekiwać od wynalazku; • okoliczności, że alternatywne sposoby z tej samej dziedziny techniki, zawierające podobnie scharakteryzowane cechy techniczne, są uznawane za wynalazki przez inne urzędy patentowe, a także przez sam UPRP w odniesieniu do rozwiązań z tej samej klasy Międzynarodowej Klasyfikacji Patentowej (w tym rozwiązań samego Skarżącego); • konieczności uwzględnienia podkreślanej w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wykładni dynamicznej pojęcia wynalazku, z uwzględnieniem szerokiego rozumienia tego pojęcia na gruncie wiążących Polskę ratyfikowanych umów międzynarodowych i z uwzględnieniem, że pojęcie to obejmuje rozwiązania z każdej dziedziny techniki; - niedokładne wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy polegające na pominięciu i nieuwzględnieniu wyjaśnień Skarżącego dotyczących istoty zastrzeganego rozwiązania w zakresie zastosowanego pojęcia "fizycznego ruchomego obrazu", a w konsekwencji brak zauważenia istotnej różnicy pomiędzy zastrzeganym rozwiązaniem a znanym w stanie techniki sposobem wyświetlania obrazu wideo; b) wydanie decyzji z uzasadnieniem niepoddającym się kontroli sądowej, utrudniającym zrozumienie przesłanek na jakich została oparta decyzja oraz jakie okoliczności zostały wzięte przez Organ pod uwagę przy jej wydaniu oraz niezawierającym wyjaśnienia podstaw rozstrzygnięcia i ograniczonym do przedstawienia własnego stanowiska Organu bez dokładnego rozważenia i uwzględnienia szeregu okoliczności, na które zwracał uwagę Skarżący w toku postępowania zgłoszeniowego, które to okoliczności powinny mieć znaczenie dla oceny czy zgłoszone przez Skarżącego rozwiązanie stanowi wynalazek. Naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ całościowa i wszechstronna ocena zgłoszenia, istotnych dla sprawy okoliczności oraz argumentów i twierdzeń przedstawionych przez Skarżącego doprowadziłaby Organ do uznania, że rozwiązanie zastrzegane przez Skarżącego jest wynalazkiem, co umożliwiłoby weryfikację spełnienia przesłanek zdolności patentowej. 2) Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 24 p.w.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przedmiot zgłoszenia Skarżącego nie jest wynalazkiem, gdyż rzekomo nie zastrzega "jednoznacznych technicznie procedur", w sytuacji gdy: • rozwiązanie Skarżącego posiada charakter techniczny związany z oddziaływaniem na specyficzne dla sygnału wideo właściwości, takie jak barwa, jasność, nasycenie oraz wrażenie ruchu, a więc wywołuje ono konkretny efekt techniczny i rozwiązuje istniejący problem techniczny; • z orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika konieczność wykładni dynamicznej pojęcia wynalazku, z uwzględnieniem szerokiego rozumienia tego pojęcia na gruncie wiążących Polskę ratyfikowanych umów międzynarodowych, w szczególności art. 27 ust. 1 Porozumienia w Sprawie Handlowych Aspektów Praw Własności Intelektualnej (Dz.U, z 1996 r. Nr 32, poz. 143), a także z uwzględnieniem, że pojęcie to obejmuje rozwiązania z każdej dziedziny techniki; • pojęcie wynalazku nie może być interpretowane przez pryzmat powołanego przez Organ w uzasadnieniu decyzji (lecz niewskazanego jako jej podstawa prawna) art. 33 ust. 3 p.w.p., który to przepis ma jedynie charakter proceduralny, wskazujący na formalne elementy zgłoszenia patentowego, a nie materialnoprawny, a więc jego brzmienie nie może wpływać na ocenę zdolności patentowej wynalazków i dookreślać przesłanek uznania danego rozwiązania za wynalazek na gruncie art. 24 p.w.p. Naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ prawidłowa wykładnia pojęcia wynalazku powinna prowadzić do uznania, że rozwiązanie Skarżącego spełnia jego przesłanki. Prawidłowa wykładnia nie prowadziłaby do uznania, iż zgłoszone rozwiązanie rzekomo nie ma charakteru technicznego i umożliwiłaby zbadanie spełnienia przez nie przesłanek zdolności patentowej. W związku z powyższym strona wniosła na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Dodatkowo, w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. Skarżąca wniosła o przeprowadzenie uzupełniających dowodów z dokumentów załączonych do skargi. W uzasadnieniu skargi podnoszone zarzuty zostały obszernie omówione. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 13 października 2020 r. Skarżąca ponownie poparła swoja skargę. W związku z zagrożeniem epidemicznym sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ( Dz.U.z 2020 r.poz.374 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie Zgodnie z art. 24 p.w.p. patenty są udzielane - bez względu na dziedzinę techniki - na wynalazki, które są nowe, posiadają poziom wynalazczy i nadają się do przemysłowego stosowania. Artykuł 24 p.w.p. definiuje cztery podstawowe wymogi stawiane rozwiązaniom, którym może zostać przyznana ochrona patentowa, tj. techniczny charakter rozwiązania, nowość, poziom wynalazczy oraz przemysłowe stosowanie. Wszystkie spośród wskazanych w tym przepisie wymogów są odrębne i niezależne oraz muszą być spełnione łącznie, by dane rozwiązanie mogło uzyskać ochronę patentową. W teorii prawa patentowego przyjmuje się, że wynalazek to rozwiązanie o charakterze technicznym ukierunkowane na zaspokojenie praktycznych potrzeb za pomocą nowych sposobów oddziaływania na materię lub wykorzystania jej właściwości, podające w sposób zupełny i kompletny reguły postępowania, które gwarantują osiągnięcie zamierzonego rezultatu [S. Sołtysiński, w: J. Szwaja, A. Szajkowski (red.), System prawa własności intelektualnej, t. 3, s. 29–32]. Rozwiązanie oznacza, że wynalazek jest swoistą receptą określającą poszczególne kroki, które muszą być zrealizowane w celu osiągnięcia danego efektu technicznego. Wynalazek nie jest zatem ideą, lecz instrukcją osiągnięcia określonego rezultatu. W związku z tym nie będzie wynalazkiem sama idea wynalazcza ani wskazanie jedynie efektu technicznego, bez określenia, jak ten efekt techniczny jest osiągany. Owo konkretne rozwiązanie musi mieć charakter techniczny, który to uznaje się powszechnie za konstytutywną cechę wynalazku, której bezwzględne spełnienie warunkuje dalszą analizę ustawowych warunków ochrony. Jak stwierdził NSA w wyroku z 16 marca 2011 r. (II GSK 374/10, Legalis) "zasadnicze znaczenie w ocenie zdolności patentowej ma kryterium technicznego charakteru wynalazku, bowiem niestwierdzenie przez Urząd Patentowy tej przesłanki skutkuje uznaniem braku zdolności patentowej zgłoszonego wynalazku i powoduje, iż dalszego badania nie prowadzi się, a ochrona patentowa jest wykluczona". W rozpoznawanej sprawie organ stwierdził, że zgłoszone rozwiązanie nie jest wynalazkiem bowiem w zastrzeżeniach patentowych brak jest zastrzegania jednoznacznych technicznie procedur. Jednocześnie uzasadniając swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji organ ograniczył się do zacytowania technicznych sformułowań zawartych w zastrzeżeniach patentowych, opatrując każde z nich uwagą tej samej treści, a mianowicie o ich " niejednoznaczności technicznej". Mając na uwadze zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania zawarte w pkt 1 lit. a oraz lit. b petitum skargi Sąd uznał, że zarzuty te są zasadne. W szczególności Sąd podzielił zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 244 ust.11 i 245 ust. 1 pkt 1 p.w.p. w zw. z art. 252 p.w.p. poprzez niedostateczne wyjaśnienie oraz uzasadnienie podstaw i przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy. Rację ma Skarżąca wywodząc, że Urząd Patentowy wystarczająco i wyczerpująco nie wyjaśnił dlaczego przedstawione przez Skarżącą rozwiązanie w swoich zastrzeżeniach nie posiada "jednoznacznych technicznie procedur". W związku z tym Sąd doszedł do przekonania, że uzasadnienie decyzji nie poddaje się kontroli sądowej oraz utrudnia zrozumienie przesłanek, na jakich została oparta decyzja. Uzasadnienie to jest lakoniczne i ogranicza do przedstawienia własnego stanowiska organu/eksperta sformułowanego w sposób wyrywkowy, nie pozwalający prześledzić toku rozumowania organu. Uzasadnienie nie zawiera wyczerpującej oceny spornego rozwiązania poprzez pominięcie wymaganej w tego rodzaju sprawach szczegółowej analizy argumentów technicznych Skarżącej podnoszonych w toku postępowania zgłoszeniowego. Jak wynika ze złożonej skargi strona skarżąca uważa, że: "Organ całkowicie pominął fakt, że zastrzegany sposób wykonywany jest za pomocą urządzenia dekodującego, które przetwarza sygnał wideo. Został zatem wskazany konkretny środek techniczny, za pomocą którego realizowany jest zastrzegany sposób. Urządzenie dekodujące oraz sposób przetwarzania sygnału w tym urządzeniu zostały również zilustrowane na znajdujących się w opisie patentowym Figurze 2, która przedstawia schemat blokowy ilustrujący urządzenie dekodujące wideo, oraz Figurze 8, która przedstawia schemat ilustrujący proces dekodowania wideo zgodnie z zastrzeganym rozwiązaniem. Wkład techniczny niniejszego wynalazku polega na poprawie jakości przesyłanego obrazu (filmu). Dzięki zwiększonej wydajności dekodowania urządzenie dekodujące może dostarczać obrazu wideo o dużej rozdzielczości (HD), jak i o bardzo dużej rozdzielczości (UHD), co stanowi problem techniczny leżący u podstaw zastrzeganego wynalazku. Poprawa jakości i rozdzielczości obrazów wideo stanowi dynamicznie rozwijającą się dziedzinę techniki, dzięki której możliwe było np, przejście na cyfrowy odbiór sygnału telewizyjnego wysokiej rozdzielczości. Nie ulega wątpliwości, że zaspokojenie tych praktycznych potrzeb człowieka było możliwe m. in. dzięki zastosowywaniu urządzeń dekodujących, które są w stanie dekodować skompresowany sygnał wideo. Proces dekodowania lub, jak to określono w zastrzeganym wynalazku, sposób dekodowania odbywa się przez fizyczne oddziaływanie na materię przez zamianę skompresowanego sygnału na sygnał, którego reprezentacją jest obraz wideo. Sygnał wideo skompresowany w formacie HEVC, taki jak sygnał będący elementem zastrzeganego wynalazku, jest możliwy do zdekodowania jedynie w dekoderze, który jest zdolny do zdekodowania takiego sygnału. Zastrzegany wynalazek dostarcza właśnie takiego sposobu." (por. strona 8 uzasadnienia skargi). Ponadto zdaniem Skarżącej " (...) techniczny charakter zastrzeganego rozwiązania manifestuje się w realizacji zespołu czynności stanowiących oddziaływanie na sygnał wideo poprzez zmianę jego stanu, których skutkiem jest poprawa rozdzielczości i jakości wyświetlanego obrazu wideo. Czynności te, zostały uporządkowane według ustalonej z góry kolejności, a ich rezultatem jest m. in. generowanie określonego sygnału wideo, który w przypadku zastrzeżeń 1-3 jest zrekonstruowanym sygnałem bieżącego bloku, a w przypadku zastrzeżeń 4-5 sygnałem wskazującym na listę kandydatów łączenia. Ponadto, zastrzegane czynności obejmują ustalanie sygnałów predykcji, takich jak wartości predyktora wektora ruchu, która to operacja zgodnie z opisem odbywa się na składowej luminancji. Organ pominął nie tylko techniczny efekt związany ze zmianą (zwiększeniem rozdzielczości i poprawą jakości) wyświetlanego obrazu, ale także całkowicie pominął techniczny charakter tej operacji, która odbywa się na sygnale reprezentującym kluczową dla obrazu wideo właściwość jaką jest luminancja, czyli miara natężenia oświetlenia padającego w danym kierunku. Organ nie odniósł się w żaden sposób do wyjaśnień Skarżącego nadesłanych pismem z dnia 6 grudnia 2018 r., które na s. 6 wyjaśniały, że generowanie "sygnału predykcji" obejmuje określenie parametrów/cech obrazu, takich jak chrominancja i luminancja, co zostało m. in. ujęte w opisie wynalazku w akapicie 54. Sąd uznał, że naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ całościowa i wszechstronna ocena zgłoszenia wymagała także analizy rozwiązania w oparciu nie tylko o art. 24 p.w.p. ale także w oparciu o przesłanki wymienione w art. 28 p.w.p. Stosownie do treści art. 28 p.w.p.: Za wynalazki, w rozumieniu art. 24, nie uważa się w szczególności: 1) odkryć, teorii naukowych i metod matematycznych; 2) wytworów o charakterze jedynie estetycznym; 3) planów, zasad i metod dotyczących działalności umysłowej lub gospodarczej oraz gier; 4) wytworów, których niemożliwość wykorzystania może być wykazana w świetle powszechnie przyjętych i uznanych zasad nauki; 5) programów do maszyn cyfrowych; 6) przedstawienia informacji. Trafnie Skarżąca podnosi, że organ w ogóle nie wskazał, do jakiej kategorii określonych w art. 28 p.w.p. rozwiązań wyłączonych z kategorii wynalazku zaliczać by się miało zgłoszone rozwiązanie. Sąd zwraca uwagę, że dopiero w odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wyjaśnił, że: " Jeśli przedmiotem zgłoszenia jest np. odkurzacz składający się płyty nośnej z kółkami i obudową, silnika, dmuchawy i znamienny tym, że pokrywa obudowy ma kształt pokryw skrzydłowych biedronki i jest w kolorze czerwonym z czarnymi kropkami, to taki przedmiot zgłoszenia nie jest wynalazkiem, gdyż zastrzegany kształt pokrywy i jej kolor nie są cechami technicznymi przedmiotu zgłoszenia. Taki przedmiot zgłoszenia jest wzorem przemysłowym (art.102 Pwp). Wzory przemysłowe są wytworami materialnymi (tu: odkurzacz), jednakże nietechniczność przypisywanych im i zastrzeganych cech pozbawia je przymiotu wynalazku, co "zauważa" art.33 ust.3. Nie są one chronione patentami lecz innym 15 przywilejami przewidzianymi przez Prawo własności przemysłowej. Dla tego przykładu nie jest wystarczający zapis w art. 28 pkt. 2 "Za wynalazki (...) nie uważa się w szczególności wytworów o charakterze jedynie estetycznym" (wytł. UPRP). W przykładowym odkurzaczu wymienione byłyby różne cechy techniczne i zgłaszający mógłby argumentować, że jego wytwór nie jest wytworem o charakterze jedynie estetycznym (jakim jest np. 20 ornament, dzieło malarskie, fryzura). Art. 33 ust. 3 usuwa ten problem; obecność wśród cech cechy nietechnicznej pozbawia przedmiot zgłoszenia przymiotu wynalazku. Inaczej jest w przypadku, gdy przedmiotem zgłoszenia jest np. zbiornik na wodę podgrzewaną promieniowaniem słonecznym. Jeśli jedną z zastrzeganych cech będzie czarny kolor jego powierzchni, to jest to cecha techniczna zbiornika (cecha powodująca większą 25 absorpcję padającego na zbiornik promieniowania), a nie cecha estetyczna i taki przedmiot zgłoszenia będzie uznany za wynalazek. Będzie badana jego zdolność patentowa (nowość, poziom wynalazczy i stosowalność przemysłowa). Będzie uznany za cechę techniczną kształt karoserii samochodu, jeśli poprawia on własności aerodynamiczne obiektu. Obiekt nabywa przez ten kształt pewnej obiektywnej własności 30 technicznej (doznaje mniejszych oporów ruchu). Nie będzie natomiast uznany za cechę techniczną kształt karoserii, pełniący rolę estetyczną. "Zauważy" to art. 33 ust. 3, ale jeśli nie będzie to "jedyna" cecha wytworu (samochodu), użycie art. 28 pkt. 2 może być nieskuteczne. Podobnie rzecz się ma z kształtami kadłubów samolotów konstruowanych w technice stealth, gdy odpowiedni układ powierzchni kadłuba powoduje rozpraszanie padającego na taki 35 kadłub promieniowania radarowego, co zmniejsza efektywnie echo i czyni obiekt "niewidzialnym" na ekranie radaru. Kształt ten nie jest cechą estetyczną samolotu, lecz w pełni akceptowalną cechą techniczną." Należy zatem podkreślić, że próbę wyjaśnienia zasadności swojego stanowiska, a przede wszystkim wykazania na czym polega zmiana stanu faktycznego, organ podjął dopiero w odpowiedzi na skargę. Jednakże zabieg ten nie może sanować naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., gdyż sąd administracyjny kontroluje decyzję, a nie pismo procesowe, jakim jest odpowiedź na skargę. Sąd stoi na stanowisku, ugruntowanym zresztą i w doktrynie i w orzecznictwie, że odpowiedź organu na skargę nie może uzupełniać zaskarżonej decyzji o treści, które powinno zawierać jej uzasadnienie. Uzasadnienie stanowi bowiem wyłączną podstawę oceny zgodności decyzji z prawem i jeżeli nie dowodzi wystarczająco twierdzeń organu to – pomimo późniejszych wyjaśnień – decyzja taka jest wadliwa (por. np. NSA w wyroku z dnia 6 marca 1984 r., sygn. akt SA/Kr 26/84 publ. ONSA 1984/1/24, w wyroku z dnia 27 kwietnia 1992 r., sygn. akt III SA 1838/91 publ. ONSA 1992/2/45, A. Kabat /w:/ B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2005 r., s. 141). Ponadto sąd administracyjny kontrolując decyzję administracyjną nie czyni samodzielnych ustaleń i nie rozstrzyga sprawy administracyjnej, a jedynie ocenia prawidłowość działania organu i wydane przez ten organ rozstrzygnięcie. Nie jest natomiast dopuszczalne czynienie przez sąd własnych, odmiennych niż organ, ustaleń i na podstawie tych ustaleń dokonywanie oceny zastosowania przez organ prawa materialnego. Sąd w żadnym zakresie nie może przejmować od organu rozpatrzenia i załatwienia sprawy administracyjnej. Sąd ten bada, czy ustalenia faktyczne przez organy administracji publicznej, których decyzje zostały zaskarżone, odpowiadają prawu (wyr. NSA z dnia 23 stycznia 2007 r., II FSK 72/06, ONSAiWSA 2008, nr 2, poz. 31). Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organ będzie zobowiązany do wyczerpującego wyjaśnienia swego stanowiska w sprawie biorąc pod uwagę argumenty Skarżącej prezentowane w toku postępowania a także rozwinięte w niniejszej skardze, że sporne rozwiązanie może być uznane za wynalazek jako rozwiązanie obejmujące technikę przesyłania obrazów wideo. Natomiast, uznając zasadność zarzutów procesowych, a w szczególności zarzutu nieprawidłowych ustaleń, sąd nie może oceniać zastosowania prawa materialnego, gdyż jest to przedwczesne. Prawidłowość zastosowania prawa materialnego można oceniać tylko przy założeniu, że poczynione ustalenia są kompletne i prawidłowe, a postępowanie nie jest dotknięte wadami. Stwierdzając naruszenie wyżej powołanych przepisów postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 4 p.p.s.a. Na wysokość tych kosztów składa się wpis sądowy od skargi w kwocie 1000 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej ( rzecznika patentowego) w wysokości 1200 zł, ustalone na § 11 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz.U.2019.1431 t.j.).