I SA/Łd 413/20

SENTENCJA Dnia 8 grudnia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia WSA Paweł Kowalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 grudnia 2020 roku sprawy ze skargi H.J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] 2020 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za luty 2018 r. oddala skargę. UZASADNIENIE Pismem z 21 sierpnia 2020 r. H. J. wniósł do sądu administracyjnego skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z [...] r. określającą zobowiązanie w podatku od towarów i usług za luty 2018 r. w kwocie 438.854 zł. Z akt sprawy wynika, że wyniku kontroli przeprowadzonej wobec H. J. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Budownictwa "A" w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiąc luty 2018 r. ustalono, iż w rejestrze sprzedaży VAT za miesiąc luty 2018 r., a także w deklaracji VAT-7 za ten miesiąc podatnik nie wykazał sprzedaży nieruchomości, tj. działek o łącznej powierzchni 4,1366 ha oraz udziału wynoszącego 1/4 części w działce o obszarze 0,0244 ha, położonych w obrębie [...] S. B., w S. przy ul. A, co spowodowało zaniżenie podatku należnego o kwotę 440.568,00 zł. Powyższe nieprawidłowości zostały opisane w protokole kontroli podatkowej, doręczonym stronie 3 października 2018 r. Po zakończeniu kontroli podatnik nie złożył deklaracji za miesiąc luty 2018 r. uwzględniającej poczynione ustalenia w zakresie podatku od towarów i usług, jak również nie uiścił podatku od towarów i usług za ten miesiąc. W efekcie przeprowadzonego postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. decyzją z [...] r. na podstawie m.in. art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 15. art. 19a ust.1, art. 86 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2174 ze zm.) określił H. J. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za luty 2018 r. w kwocie 438.854 zł. Pismem z 23 maja 2019 r. H. J. złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. rozstrzygnięcie to dotyczyło podatku od towarów i usług za luty 2018 r. Do wniosku załączono odwołanie od ww. decyzji. Strona wskazała, że na skutek nieprawidłowego doręczenia o decyzji organu pierwszej instancji dowiedziała się dopiero 16 maja 2019 r., kiedy to doręczono podatnikowi zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego wraz z tytułem wykonawczym nr [...]. W związku z powyższym podatnik udał się do siedziby organu pierwszej instancji, gdzie w dniu 16 maja 2019 r. wydana mu została kserokopia decyzji 3 kwietnia 2019 r. W wyniku rozpatrzenia złożonego przez H. Jeżaka pisma Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] r. umorzył, jako bezprzedmiotowe, postępowanie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za luty 2018 r. w kwocie 438.854,00 zł podzielając stanowisko podatnika, że decyzja organu I instancji nie została skutecznie doręczona stronie, co obliguje organ I instancji do dokonania ponownego, prawidłowego doręczenia, co nastąpiło 14 października 2020 r. We wniesionym odwołaniu podatnik zarzucił naruszenie art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 191 tej ustawy, polegające na dokonaniu dowolnej oceny materiału dowodowego w postaci aktu notarialnego z dnia [...] roku (Rep.[...]) oraz aktu notarialnego z dnia [...] roku (Rep.[...]), skutkującego wadliwym ustaleniem, że strona nie uchyliła się skutecznie od swojego oświadczenia woli zawartego w akcie notarialnym, obejmującym umowę przeniesienia własności działek w celu zwolnienia z długu (Rep. A. nr [...]), co prowadziło w konsekwencji do błędnego przyjęcia powstania w dacie zawarcia tej umowy obowiązku podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług, mającego wynikać z ww. transakcji. Wskazaną na wstępie decyzją z [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że istotą sporu w sprawie jest ustalenie, w jakiej dacie doszło do przeniesienia własności działek w niniejszej sprawie, tj. [...] r., jak przyjął organ, czy też [...] r., jak tego chce strona. Organ wyjaśnił, że [...] r. za nr Repertorium [...] podatnik zawarł z Bank A w S. "Umowę przeniesienia własności działek w celu zwolnienia z długu oraz oświadczenie o ustanowieniu służebności", która została zawarta została w celu zwolnienia z długu w wysokości 2.356.080,55 zł wynikającego z umów kredytowych. Przedmiotem ww. transakcji był szereg działek niezabudowanych i niezalesionych (z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową, oraz w przypadku jednej działki, której teren przeznaczony był pod urządzenia elektroenergetyczne). Następnie 27 lutego 2018 r. podatnik złożył przed notariuszem oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli zawartego w akcie notarialnym Repertorium A nr [...] ze względu na błąd istotny, dotyczący wartości nieruchomości. Jak wynika z treści spisanego na tę okoliczność Protokołu (Rep. A Nr [...]) - strona była przeświadczona, że kwota 2.356.080,55 zł miała stanowić wartość netto przed opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług, a należny podatek od towarów i usług według stawki 23% od wartości, według ustaleń, miał zapłacić przejmujący nieruchomość Bank. Jak opisano w treści § 2 pkt 2 omawianego aktu z dnia 27 lutego 2018 r. - podatnik wystawił 5 lutego 2018 r. na rzecz Bank A fakturę VAT nr [...] na wartość 2.356.080,55 zł netto, podatek od towarów i usług 541.898,53 zł, razem brutto 2.897.979,08 zł. Następnie Bank 1[...] r. zwrócił stronie fakturę wskazując, że wynikająca z niej kwota brutto winna odpowiadać treści aktu notarialnego spisanego [...]r. Ponadto podatnik oświadczył do ww. aktu, że o okolicznościach stanowiących podstawę do uchylenia się od skutków prawnych oświadczeń woli zawartych w umowie z [...]r. dowiedział się w dniu 1[...] r., kiedy Bank zwrócił fakturę VAT nr [...] wystawioną dnia [...] roku i w piśmie poinformował, że kwota 2.356.080,55 zł stanowi kwotę brutto. W związku z powyższym [...]r. sporządzony został kolejny akt notarialny (Repertorium A nr [...]) stanowiący "Oświadczenie o zmianie oświadczenia w akcie notarialnym", w którym zawarto następującej treści oświadczenia obu stron, tj. podatnika oraz banku: iż, w dniu [...] r. zawarta została przed notariuszem umowa przeniesienia własności działek w celu zwolnienia z długu, wyżej opisana umowa z dnia [...] r. zawarta została w celu zwolnienia z długu w wysokości 2.356.080,55 zł, H. J. przeniósł na rzecz banku prawo własności - opisanych wyżej działek, zaś bank przeniesienie własności opisanych wyżej nieruchomości, przyjął i zwolnił H. J.z długu w wysokości 2.356.080,55 zł wynikającego z umów kredytowych H. J. wystawił bankowi fakturę nr [...] z dnia [...] r. na kwotę netto 2.356.080,55 zł, brutto 2.897.979,08 zł, w tym podatek od towarów i usług 541.898,53 zł. Bank zwrócił podatnikowi ww. fakturę przy piśmie z dnia 1[...] r., z treści którego wynika, że odmówił przyjęcia faktury z uwagi na to, że kwota brutto wynikająca z faktury VAT winna odpowiadać treści aktu notarialnego Rep. [...]. Z kolei podatnik złożył w dalszej kolejności oświadczenie, o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli, zarejestrowany za Repertorium A Nr [...], w którym uchylił się od skutków prawnych oświadczeń woli zawartych w wyżej wymienionym akcie notarialnym Repertorium A Nr [...]. Strony zgodnie oświadczyły, że uchylenie się od skutków czynności prawnej objętej aktem notarialnym Rep. A Nr [...] z dnia [...] r. było nieskuteczne, w związku z czym oświadczają, że zmieniają § 2. wyżej opisanej umowy z dnia [...] r. Repertorium A Nr [...], nadając mu brzmienie: "§ 2.1. H. J. działający jako przedsiębiorca prowadzący firmę pod nazwą Przedsiębiorstwo Budownictwa A H. J. oświadcza, że w celu zwolnienia się z długu w wysokości 2.356.080,55 zł. wynikającego z opisanego powyżej zaświadczenia Bank A w S., przenosi na rzecz Bank A w S. prawo własności -opisanych wyżej działek, łącznego obszaru 4,1366 ha, jak również przenosi prawo własności udziału wynoszącego 1/4 części w opisanej wyżej działce nr [...], obszaru 0,0244 ha, których łączną wartość Strony ustalają na kwotę brutto 2.897.979,08 zł, netto 2.356.080,55 zł i VAT 541.898,53 zł, zaś E. N. i M. L., oboje działający w imieniu Bank A w S. oświadczają, że na powyższe na tak określonych warunkach wyrażają zgodę i przeniesienie prawa własności ww. działek oraz prawo własności udziału wynoszącego 1/4 część przyjmują." Zgodnie zaś z § 3 ww. umowy Bank A zobowiązał się do zapłaty na rzecz podatnika kwoty 541.898,53 zł. stanowiącej różnicę pomiędzy wartością brutto nieruchomości a kwotą wierzytelności objętej zwolnieniem z długu na rachunek wskazany w fakturze VAT, w terminie 3 dni od otrzymania faktury VAT, z przeznaczeniem tej kwoty na pokrycie podatku od towarów i usług należnego od omawianej transakcji. Przy sporządzeniu ww. aktu przedstawiciele banku pokwitowali pobranie faktury VAT nr [...] z dnia [...]r. na kwotę brutto 2.897.979,08 zł, w tym podatek od towarów i usług 541.898,53 zł. Odwołując się do treści art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz art. 155 § 1 oraz art. 158 i art. 84 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego organ uznał, że przy założeniu, że każde z oświadczeń, tj. zarówno to z 27 lutego 2018 r., jak i to z [...] r. było skuteczne, to datą przeniesienia własności działek był [...] r. Organ wyjaśnił, że skutkiem pierwszego oświadczenia (z 27 lutego 2018 r. ) było uchylenie się od skutków prawnych oświadczenia woli z [...] r., zaś skutkiem oświadczenia z [...] r. było cofnięcie oświadczenia woli z 27 lutego 2018 r. Organ wyjaśnił, że w efekcie powyższych ustaleń w obrocie prawnym pozostaje umowa przeniesienia własności działek z [...] r. (z zastrzeżeniem, że treść § 2 będzie mieć brzmienie nadane jej [...] r.), a skoro tak, to do przeniesienia własności działek doszło już 2 lutego 2020 r. W opinii organu oświadczenie z [...] r. nie jest dowodem, opisanym w art. 155 ustawy Kodeks cywilny, w związku z art. 158 tej ustawy i z tego względu nie może nieść za sobą skutków przypisanych dowodom, o których mowa w tych przepisach. W niniejszej sprawie takim dowodem jest umowa przeniesienia własności działek z dnia [...] r. W opinii Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. Kodeks cywilny jasno i wyraźnie stanowi o sposobie w jaki przebiegać ma przeniesienie własności nieruchomości, tj. konieczne w takim przypadku jest zawarcie odpowiedniej umowy w formie aktu notarialnego i taka też została zawarta [...] r., a w jej treści obie strony, co wynika z aktu notarialnego z dnia [...] r. zgodnie stwierdziły, że to w dniu [...] r. doszło do przeniesienia prawa własności. W konsekwencji organ stanął na stanowisku, że momentem w którym doszło do przeniesienia własności ww. nieruchomości był [...] r., tj. dzień zawarcia umowy przeniesienia własności działek w celu zwolnienia z długu oraz oświadczenia o ustanowieniu służebności - akt notarialny repertorium A nr [...]. Tym samym, stosownie do treści art. 19a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, dniem powstania obowiązku podatkowego z tytułu tej czynności był dzień [...] r. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję H. J. wniósł o uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...]r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji podnosząc zarzuty: 1. naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, w postaci: a) art. 187 §1 O.p. w zw. z art. 191 O.p., polegające na dokonaniu dowolnej oceny materiału dowodowego w postaci aktu notarialnego z dnia 27 lutego 2018 roku (Rep.[...] ) oraz aktu notarialnego z dnia [...] roku (Rep [...]), skutkującego wadliwym ustaleniem, że cofnięcie przez podatnika [...] roku od skutków prawnych oświadczenia woli o uchyleniu się przez stronę od skutków prawnych umowy przeniesienia własności działek w celu zwolnienia z długu (Rep. A. nr [...]) miało na celu akceptację przeniesienia ich własności z dniem zawarcia pierwotnej umowy, tj. z [...] roku, podczas gdy ostatecznie wszystkie uzgodnienia stron, w tym dotyczące wartości umarzanej wierzytelności nastąpiły dopiero [...] roku i dopiero z tą chwilą w/w czynność wywierała swoje skutki prawne, co prowadziło w konsekwencji do błędnego przyjęcia powstania w dacie zawarcia pierwotnej umowy obowiązku podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług, mającego wynikać z w/w transakcji. b) naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci: a) art. 19a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług w zw. z 84 k.c. w zw. z art. 88 §1 k.c. w zw. z art. 61 §1 k.c. oraz w zw. z art. 72 k.c, polegające na przyjęciu, że dostawa towarów w postaci przeniesienia przez skarżącego prawa własności nieruchomości nastąpiła w wyniku zawarcia umowy sprzedaży z dnia [...] roku, podczas gdy skuteczne uchylenie się przez podatnika od jej skutków prawnych powodowało jej nieważność ex tunc, a ponowne i ostateczne ustalenie wszystkich istotnych warunków transakcyjnych, skutkujące konwalidacją w/w czynności, nastąpiło [...] roku i dopiero z tą datą w/w czynność prawna wywoływała przewidziane nią skutki prawne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2020 r., poz. 2325 ze zm. zwanej dalej również "p.p.s.a.") Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji - w zakresie i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami w ocenie Sądu - stwierdzić należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy, należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (vide - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1665/06). Zatem, oceniając stan faktyczny ustalony przez organy, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej (organy podatkowe), albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. W ocenie Sądu organy nie naruszyły wskazanych w skardze przepisów postępowania, tj. art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Wbrew stanowisku skarżącego organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Sąd nie ma również wątpliwości, że materiał dowodowy sprawy został zgromadzony zgodnie z wynikającą z art. 180 § 1 O.p. i przeanalizowany w zgodzie z art. 191 O.p., Okoliczność, że strona nie zgadza się z rozstrzygnięciem, nie oznacza naruszenia przez organ wskazanych w skardze przepisów postępowania. Strona ma oczywiście prawo do odmiennego zdania i prezentowania swojego własnego stanowiska, zaś organ ma prawo go nie uwzględnić, jeżeli uzna, że nie ma ono odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni. Ponadto zauważyć należy, że zasada zupełności materiału dowodowego z art. 187 § 1 O.p. nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia, także wówczas, gdy należyta ocena zebranego materiału dowodowego prowadziłaby do nieodmiennej konstatacji, tj. że z innych dowodów, poza ujawnionymi, nie należy oczekiwać zmiany ustalonego stanu faktycznego. Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest ustalenie prawidłowej daty powstania obowiązku podatkowego z tytułu sprzedaży nieruchomości. Tytułem wstępu należy wskazać, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, zaś w myśl art. 19a ust. 1 ww. ustawy obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 1a, 5 i 7-11, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1. W odniesieniu do dostawy nieruchomości obowiązek podatkowy powstaje na zasadach ogólnych, ponieważ w ustawie brak jest przepisu szczególnego regulującego powstanie obowiązku podatkowego w tym zakresie. Co do zasady za dzień dostawy nieruchomości należy uznać dzień podpisania aktu notarialnego dokumentującego jej sprzedaż, bowiem z tym dniem następuje przeniesienie jej własności, a tym samym przekazanie nabywcy faktycznego władztwa nad tą nieruchomością. Biorąc pod uwagę natomiast mające zastosowanie w sprawie przepisy ustawy z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm.) należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 155 § 1 Kc umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły. Natomiast art. 158 Kc stanowi, że umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości powinna być zawarta w formie aktu notarialnego. To samo dotyczy umowy przenoszącej własność, która zostaje zawarta w celu wykonania istniejącego uprzednio zobowiązania do przeniesienia własności nieruchomości; zobowiązanie powinno być w akcie wymienione. Zgodnie zaś z art. 84 Kc w razie błędu co do treści czynności prawnej można uchylić się od skutków prawnych swego oświadczenia woli. Jeżeli jednak oświadczenie woli było złożone innej osobie, uchylenie się od jego skutków prawnych dopuszczalne jest tylko wtedy, gdy błąd został wywołany przez tę osobę, chociażby bez jej winy, albo gdy wiedziała ona o błędzie lub mogła z łatwością błąd zauważyć; ograniczenie to nie dotyczy czynności prawnej nieodpłatnej (§ 1). Zgodnie zaś z § 2 ww. przepisu można powoływać się tylko na błąd uzasadniający przypuszczenie, że gdyby składający oświadczenie woli nie działał pod wpływem błędu i oceniał sprawę rozsądnie, nie złożyłby oświadczenia tej treści (błąd istotny). Biorąc zatem pod uwagę zarówno mające zastosowanie w sprawie przepisy, jak też ustalony przez organy stan faktyczny sprawy należy przyznać rację organowi podatkowemu. Obowiązek podatkowy w przypadku dostawy nieruchomości powstaje, co do zasady, z chwilą przeniesienia prawa do rozporządzania nią jak właściciel, co zwykle ma miejsce w chwili podpisania aktu notarialnego. W ocenie skarżącego dostawa towarów w postaci przeniesienia przez stronę własności nieruchomości nastąpiła nie [...] r. lecz dopiero [...] r., kiedy to ponownie i ostatecznie ustalono w treści aktu notarialnego wszystkie istotne warunki dotyczące zawieranej transakcji i z tym właśnie momentem powstał obowiązek podatkowy. Sąd z powyższym twierdzeniem się nie zgadza, podzielając stanowisko wyrażone przez organ w zaskarżonej decyzji. Lektura aktów notarialnych z [...] r.(nr Rep [...]), zgodnie z którym podatnik zawarł z bankiem umowę przeniesienia własności działek w celu zwolnienia z długu, z 27 lutego 2018 r.(nr Rep. [...]) w treści którego z kolei złożył oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego w akcie notarialnym nr Rep [...] ze względu na istotny błąd dotyczący wartości nieruchomości oraz z [...] r. (nr Rep.[...]) stanowiącego "Oświadczenie o zmianie oświadczenia w akcie notarialnym" prowadzi do wniosku, że datą, w której doszło do przeniesienia własności nieruchomości był dzień [...]r. Jak wynika z § 2 umowy z [...]r., skarżący oświadczył, że cofa oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych zawarte w akcie notarialnym Rep.[...] , a przedstawiciele banku, że oświadczenie to przyjmują. Tym samym oświadczenie woli z 27 lutego 2018 r. zostało wyeliminowane i nie mogło już odnieść skutków prawnych. Rację ma organ wskazując, że w efekcie oświadczeń strony ostatecznie ważna pozostała umowa przeniesienia własności nieruchomości zawarta [...] r., z zastrzeżeniem zmian zawartych w treści § 2 umowy z [...] r., dotyczących jednak jedynie wartości nieruchomości (strona była przekonana, ze kwota 2.356.080,55 stanowiła wartość netto, a należny od niej podatek według stawki 23% miał zostać uiszczony przez przejmujący nieruchomości bank). Już sama treść zgodnego oświadczenia stron zawartego w treści aktu notarialnego z [...] r., zgodnie z którym strony oświadczyły, iż w dniu [...]r. zawarły umowę przeniesienia własności działek w celu zwolnienia z długu oraz oświadczenie o ustanowieniu służebności, zarejestrowaną w Repetytorium A [...], rozwiewa wątpliwości odnośnie momentu przeniesienia własności nieruchomości, a co za tym idzie także momentu powstania obowiązku podatkowego. Trafność tej oceny, co podkreślił organ, wynika również z faktu, że zawierając [...] r. akt notarialny o ww. treści strony miały pełną świadomość przebiegu wszystkich, począwszy od [...] r. zdarzeń dotyczących przeniesienia własności nieruchomości i zdecydowały się w treści aktu notarialnego z [...] precyzyjnie opisać moment przeniesienia własności nieruchomości, wskazując właśnie datę [...] r.. Okoliczność ta wyklucza zasadność zawartego w skardze stanowiska skarżącego, że po uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli z [...] r. podatnik znów znalazł się na etapie negocjacji z bankiem kluczowych warunków umowy. Zmiana wynikająca z treści umowy z [...] r. nie dotyczyła wszak samego przeniesienia własności nieruchomości, a jedynie określenia jej wartości. Skoro zatem przeniesienia własności nastąpiło skutecznie [...] r., nie mogło ponownie do niego dojść z [...] r. Eksponowana w skardze okoliczność, że bank pokwitował odbiór faktury z [...] r. na kwotę 2.897.979,08 zł brutto, pozostaje bez znaczenia dla momentu powstania obowiązku podatkowego zgodnie ze wskazanymi wyżej przepisami ustawy o podatku od towarów i usług. Z powyższych względów wobec braku uzasadnionych podstaw skargi z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku. P.C.