I SA/Łd 299/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 listopada 2020 r. sprawy ze skargi Centrum Nauki i Biznesu "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na czynność Prezydenta Miasta S. w przedmiocie wypłaty zaniżonej kwoty dotacji postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2. zasądzić od Prezydenta Miasta S. na rzecz strony skarżącej Centrum Nauki i Biznesu "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Centrum Nauki i Biznesu "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. (dalej: skarżąca, spółka) zaskarżyła od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi czynność Prezydenta Miasta S. (dalej: organ) w postaci wypłaty zaniżonej kwoty dotacji oświatowej przysługującej na słuchaczy: Policealnej Szkoły Centrum Nauki i Biznesu "A" w S., Policealnej Szkoły Opieki Medycznej "A" w S. oraz Policealnej Szkoły Informatyki "A" w S. za miesiąc kwiecień 2020 r. w łącznej kwocie 7 798,57 zł wynikającej z niewypłacenia dotacji dla słuchaczy Policealnej Szkoły Informatyki "A" w S. kwoty 269,73 zł, Policealnej Szkoły Centrum Nauki i Biznesu "A" w S. kwoty 1447,7 zł, Policealnej Szkoły Opieki Medycznej "A" w S. kwoty 6081,14 zł. W ocenie skarżącej doszło do naruszenia art. 34 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 17 dalej u.f.z.o.) w związku z § 10 ust. 1 i 1a oraz ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie szczególnych rozwiązań w okresie czasowego ograniczenia funkcjonowania jednostek systemu oświaty w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (Dz.U.2020 r. poz. 493), podczas gdy szkoły spełniły wymagane przepisami prawa przesłanki do otrzymania dotacji w pełnej kwocie. Skarżąca wniosła o stwierdzenie bezskuteczności wypłaty zaniżonej dotacji oświatowej w miesiącu kwietniu 2020 r. oraz uznanie w obowiązku wypłaty przez organ na rzecz skarżącej dotacji we właściwej kwocie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że w dniu 23 czerwca 2020 r. przekazał na rachunki bankowe ww. szkół wyrównanie dotacji za miesiąc kwiecień 2020 r. wraz z odsetkami obliczonymi zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 17 ze zm.). Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Łodzi z dnia 8 września 2020 r. sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzenie niejawne w dnia 15 października 2020 r. Po rozpoznaniu sprawy na tymże posiedzeniu WSA w Łodzi postanowił przekazać sprawę do rozpoznania na rozprawie na postawie art. 122 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) z uwagi na potrzebę wyjaśnienia kwestii niezbędnych do jej rozstrzygnięcia. W postanowieniu tym Sąd zobowiązał skarżącą do zajęcia stanowiska co do wniosku organu sformułowanego w odpowiedzi na skargę, a organ – do przedłożenia dowodów wypłaty wyrównania dotacji. W piśmie z dnia 26 października 2020 r. organ wyjaśnił, że dyspozycją z dnia 22 czerwca 2020 r. dokonał wyrównania dotacji za kwiecień 2020 r. wraz odsetkami i potwierdzeniem bankowym przelewu, czego dowody załączył do pisma z dnia 30 czerwca 2020 r. Skarżąca z kolei w piśmie z dnia 3 listopada 2020 r. wniosła – na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. – o umorzenie postępowania i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania w kwocie 3.600 zł. Zdaniem skarżącej, skoro 23 czerwca 2020 r. organ uznał zasadność skargi wniesionej 28 maja 2020 r. i wypłacił brakującą kwotę dotacji, to znaczy, że wypełnił dyspozycję art. 54 § 3 p.p.s.a. Dlatego też postępowanie sadowe powinno być umorzone. Skarżąca dodała, że na podstawie art. 201 § 2 p.p.s.a. w przypadku opisanym w art. 54 § 3 należą jej się koszty w wysokości 3600 zł, co wynika z § 14 ust. 1 pkt 1 lit a w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 18000). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje: Postępowanie wywołane wniesieniem skargi na opisaną na wstępie czynność Prezydenta Miasta S. podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe. Skarga była dopuszczalna na podstawie art. 47 u.f.z.o., zgodnie z którym czynności podejmowane przez organ dotujący, o którym mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-32 i art. 40-41a, w celu ustalenia wysokości lub przekazania dotacji, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-32 i art. 40-41a, stanowią czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.). Jednakże, zgodnie z art. 161 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe (§ 1). Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (§ 2). W literaturze wskazuje się, że jednym z przypadków bezprzedmiotowości postępowania mamy do czynienia w razie uwzględnienia skargi przez organ w trybie autokontroli (B. Dauter, uw. 11 do art. 161 w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, lex/el 2019). Pogląd ten Sąd orzekający w sprawie rozpoznanej w pełni podziela, mając na uwadze wypowiedzi orzecznictwa, że użyty w przepisie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zwrot "stało się bezprzedmiotowe" należy utożsamiać z przyczyną, która zaistniała dopiero w toku postępowania sądowoadministracyjnego (po wniesieniu skargi do sądu). W powołanym przepisie chodzi o przeszkodę mającą charakter trwały, uniemożliwiającą prowadzenie dalszego postępowania w sprawie (wyrok NSA z dnia 22 lipca 2014 r., II OSK 378/13, LEX nr 1582107). W rozpoznanej sprawie skarga została wniesiona 1 czerwca 2020 r. (k. 2 akt sądowych). W piśmie z dnia 30 czerwca 2020 r. organ – przekazując skargę Sądowi – wskazał, że w dniu 22 czerwca 2002 r. uczynił zadość żądaniu skargi przekazując na rachunki bankowe szkół wyrównanie dotacji za miesiąc kwiecień 2020 r., na dowód czego przedłożył dowody i co potwierdził w odpowiedzi na wezwanie Sądu (k. 10 i 64 akt sądowych). Oznacza to – ni mniej ni więcej – że organ skorzystał z możliwości przyznanych mu przez art. 54 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, organ, którego działanie (bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania – fragment nieistotny) zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. (W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję – fragment nieistotny). Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie (bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania – fragment nieistotny) miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio. Tym samym nie ma już przedmiotu zaskarżenia (niezgodnej z prawem czynności wypłaty zaniżonej kwoty dotacji) i nastąpiło to w toku postępowania sądowego. Dlatego też postępowanie to podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. Orzeczenie to jest zgodne z żądaniem skarżącej, wyrażonym w piśmie z dnia 3 listopada 2020 r. Powstaje jednak problem oceny, czy skarżącej należy się zwrot kosztów postępowania, a jeśli tak – w jakiej wysokości. Zgodnie z art. 201 § 1 p.p.s.a., zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3. Niewątpliwie zatem skarżącej należy się zwrot koszów od organu. Nie można jednak zgodzić się ze skarżącą, że jej pełnomocnikowi należą się koszty w kwocie 3600 zł – na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit a w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie. Sąd stwierdza, że właściwą podstawą prawną jest tu § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia (480 zł). W rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193) przewidziano wpis stosunkowy i stały od skarg wnoszonych na poszczególne formy działania administracji. Wpis stosunkowy powiązano z "należnością pieniężną objętą zaskarżonym aktem", stały zaś – ustalono "bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności". Do tej drugiej kategorii zaliczono skargi na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, przewidując wpis od skargi na kwotę 200 zł. Oznacza to, że ustawodawca nie uważa formy działania administracji, jaką jest "czynność organu" za objętą wpisem stosunkowym, lecz wręcz przeciwnie - stałym, a to pociąga za sobą konsekwencje w zakresie wyliczenia wysokości należnych skarżącej kosztów. Otóż jak stanowi § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a powołanego rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie, adwokatowi przyznaje się stawkę obliczoną na podstawie § 2 wtedy, gdy w sprawie przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, a więc w sprawie ze skargi na akt, od którego pobiera się wpis stosunkowy. Skoro nie mamy do czynienia z takim aktem, to jest to "inna sprawa" (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia), w przypadku której stawka dla adwokata wynosi 480 zł. Tyle Sąd zasądził na rzecz skarżącej od organu tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Biorąc pod uwagę wpis od skargi (200 zł), daje to łącznie kwotę 680 zł (art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.). ak