I C 398/24

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt I C 398/2 4</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 09 kwietnia 2026 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy w Giżycku I Wydział Cywilny </strong>w składzie następującym:</p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: SSR Janusz Supiński</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant: Katarzyna Kucharska</strong> </p> <p>po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19.03.2026 r. w <span class="anon-block">Z.</span> </p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. w <span class="anon-block">S.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">W. M.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>oddala powództwo.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt I C 398/24 upr </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->Powód <span class="anon-block">(...)</span> spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w <span class="anon-block">S.</span> </strong> domagał się zasądzenia na jego rzecz od pozwanego <span class="anon-block">W. M.</span> kwoty 383,81 zł wraz z umownymi odsetkami w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie i kosztami postępowania. W uzasadnieniu podniósł, iż w dniu 16 czerwca 2023 r. pozwany zawarł z pierwotnym wierzycielem <span class="anon-block">(...)</span> spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w <span class="anon-block">S.</span> umowę pożyczki nr <span class="anon-block">(...)</span>, na podstawie której pozwany otrzymał określoną w umowie kwotę, której nie spłacił.</p> <p> <strong> <!-- -->Kurator nieznanego z miejsca pobytu pozwanego <span class="anon-block">W. M.</span> </strong>domagał się oddalenia powództwa w całości. U uzasadnieniu podniósł, że załączone do pozwu dokumenty nie stanowią dowodu na to, że pozwany zaciągnął rzeczoną pożyczkę.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił, co następuje:</strong> </p> <p>Umową z dnia 21 grudnia 2023 r. pożyczkodawca <span class="anon-block">(...)</span> spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w <span class="anon-block">S.</span> na podstawie umowy przelewu wierzytelności zbył na rzecz <span class="anon-block">(...)</span> spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w <span class="anon-block">S.</span> szereg wierzytelności, w tym wierzytelność z tytułu umowy kredytu zawartej z pozwanym.</p> <p> <em> <!-- -->dowód: umowa cesji k. 17 – 20</em> </p> <p>W dniu 28 lutego 2024 r. powód <span class="anon-block">(...)</span> spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w <span class="anon-block">S.</span> wniósł pozew przeciwko pozwanemu <span class="anon-block">W. M.</span>.</p> <p> <em> <!-- -->dowód: pozew k. 3 – 25 </em> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Sporny w całości okazał się stan faktyczny przedmiotowej sprawy. Przede wszystkim wskazać należy, iż strona pozwana zakwestionowała istnienie stosunku zobowiązanego pomiędzy stronami.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Normie tej w warstwie procesowej odpowiadają <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 3)">art. 3 k.p.c.</a>, wedle którego strony zobowiązane są przedstawiać dowody oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a> stanowiący, że strony zobowiązane są wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne.</p> <p>W realiach przedmiotowej sprawy Sąd dostrzegł, że powód nie udowodnił, by przysługiwała mu względem pozwanej jakakolwiek wierzytelność, nie mówiąc już o wierzytelności dochodzonej pozwem. Umowa o pożyczkę, na istnienie której powód się powoływał miała zostać zawarta w sposób pośredni, tj. przy użyciu Internetu. Zgodnie z opisaną w pozwie procedurą, aby doprowadzić do zawarcia rzeczonej umowy o pożyczkę przyszły pożyczkobiorca wnioskując o udzielenie pożyczki winien był utworzyć profil klienta na portalu internetowym pożyczkodawcy, podając swoje dane osobowe, w tym numer rachunku bankowego, na który miała być przelana kwota pożyczki. Następnie przyszły pożyczkobiorca powinien był potwierdzić podane dane, w tym numer rachunku bankowego, poprzez dokonanie jednorazowej wpłaty poprzez przelew bankowy (przelew weryfikacyjny) bądź poprzez skorzystanie z usługi automatycznej weryfikacji rachunku bankowego. W przypadku pozytywnej konkluzji tej weryfikacji pożyczkobiorca miał zalogować się na swoje indywidualne konto klienta na stronie internetowej pożyczkodawcy, złożyć wniosek o pożyczkę, dokonać wyboru odpowiedniej oferty i wreszcie zaakceptować warunki umowy. To wszystko miało skutkować wypłatą określonej kwoty na konto pożyczkobiorcy. Prowadzi to do wniosku, że powód w niniejszej sprawie powinien był wykazać, że pozwany utworzył profil klienta, dokonał przelewu opłaty rejestracyjnej ewentualnie skorzystał z usługi automatycznej weryfikacji, złożył wniosek o przyznanie pożyczki w określonej wysokości i na określonych zasadach, wreszcie otrzymał środki pieniężne na jego rachunek bankowy (tj. ten, z którego przelała opłatę weryfikacyjną).</p> <p>Tymczasem w dokumentacji dołączonej do pozwu nie ma jakiegokolwiek dowodu, że pozwanemu została udzielona umowa pożyczki. Przede wszystkim powód nie przedłożył ramowej umowy pożyczki, która miała stanowić integralną część zawartej z pozwanym umowy pożyczki. Powód ograniczył się wyłącznie do złożenia treści umowy pożyczki, formularza informacyjnego i jakiejś „umowy o świadczenie usługi Pakietów”. W tym miejscu zauważyć należy, że rzekoma umowa o świadczenie usługi <span class="anon-block">(...)</span> nie była w ogóle powoływana przez powoda w uzasadnieniu pozwu jako dowód. Nie uszło również uwadze Sądu, iż wspominany wydruk nie zawiera jakichkolwiek danych osobowych, a jego treść i forma przypomina jedynie niewypełniony wzorzec jakiejś umowy. Wobec powyższego całkowicie niezrozumiałym pozostaje z jakich przyczyn i w jakim celu strona powodowa zdecydowała się na przedłożenie wspomnianego dokumentu do akt sprawy. Niewątpliwie zatem powód nie zaoferował w toku procesu żadnego dokumentu ani innego środka dowodowego na potwierdzenie, że pozwany utworzył profil klienta na stronie internetowej (platformie pożyczkowej), dokonał weryfikacji i złożył wniosek o pożyczkę, będącą przedmiotem sporu.</p> <p>W ocenie Sądu powód nie wykazał również, aby doszło do wykonania umowy przez przekazanie pozwanemu środków pieniężnych. W aktach sprawy próżno szukać jakiegokolwiek potwierdzenia przelewu, czy udostępnienia środków pieniężnych na rachunek bankowy należący do pozwanego. Brak powyższych dowodów uniemożliwia weryfikację twierdzeń powoda. Co oczywiste też w realiach niniejszej sprawy – powód nie przedstawił wniosku pozwanego o przyznanie pożyczki.</p> <p>W tym stanie rzeczy, uznając, iż powód nie dowiódł swojego roszczenia, Sąd powództwo oddalił. O kosztach Sąd orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 §1 k.p.c.</a> </p> <p> <strong> <!-- -->SSR Janusz Supiński</strong> </p> </div>