I SA/Łd 1354/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Teresa Porczyńska po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Podatnik, reprezentowany przez radcę prawnego złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok, w wysokości 571.916 zł. Do skargi załączono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik strony podniosła, że organy podatkowe prowadzą wobec podatnika postępowanie podatkowe w zakresie zobowiązań z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2009, 2010 i 2011. Powyższe postępowania są w toku i nie wiadomo jakie ustalenia zostaną ostatecznie przyjęte przez organy podatkowe w poszczególnych latach podatkowych. Organy podatkowe "przenoszą" przychody z innych lat podatkowych na rok 2010, co ma ogromny wpływ na wysokość zobowiązań podatkowych za każdy z kontrolowanych okresów. Nie jest wiadome jaką wysokość kosztów uzyskania przychodu organy podatkowe przyjmą w poszczególnych latach. W ocenie pełnomocnika, to że organy podatkowe zanegowały wysokość wydatków stanowiących koszty podatkowe roku 2010, nie oznacza, że wydatki te nie mogą być kosztami uzyskania przychodów w innych latach podatkowych. Tym samym, w ocenie pełnomocnika w obecnej sytuacji nie można uznać rozstrzygnięcia organu podatkowego za mające walor ostateczności, w związku z czym wykonanie decyzji organu podatkowego skutkowałoby powstaniem niepowetowanej szkody w majątku skarżącego. Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. odmówił wstrzymania wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 13 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.) - powoływanej dalej w skrócie jako "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia, w całości lub w części, może postanowić organ podatkowy, który wydał decyzję lub postanowienie, działając z urzędu lub na wniosek strony skarżącej, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 P.p.s.a.). Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a. również sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Treść przywołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez wnioskodawcę okoliczności wskazujących, że wykonanie zaskarżonej decyzji niesie ze sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik podatnika nie wskazała takich okoliczności. Pełnomocnik wskazała jedynie, że organy podatkowe prowadzą postępowania podatkowe dotyczące roku 2009 i 2011. Uzasadnienie wniosku koncentruje się wokół dotychczasowych i przypuszczalnych ustaleń organów podatkowych co do wysokości przychodu i kosztów podatkowych w poszczególnych latach. Brak ostatecznych ustaleń w tym zakresie prowadzi, zdaniem pełnomocnika skarżącego do wniosku, że zaskarżona decyzja nie jest ostateczna, a jej wykonanie skutkowałoby powstaniem niepowetowanej szkody w majątku skarżącego. W ocenie sądu argumentacja pełnomocnika skarżącego jest enigmatyczna. Z uzasadnienia wniosku nie wynika, czy zdaniem pełnomocnik strony, za wstrzymaniem zaskarżonej decyzji przemawiać ma to, że wobec podatnik prowadzone są inne postępowania podatkowe, których wynik jest nieznany. Jeśli tak, to pełnomocnik nie wyjaśniła dlaczego ta okoliczność wypełnia przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. dlaczego te niezakończone postępowania podatkowe stwarzają niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezrozumiałe jest również twierdzenie pełnomocnik, iż zaskarżona decyzja nie ma waloru ostateczności. Z art. 128 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa wynika, że ostateczne są te decyzje, od których w postępowaniu podatkowym nie służy odwołanie. Zaskarżona decyzja jest zatem decyzją ostateczną. Pełnomocnik skarżącego nie przedstawiła żadnych okoliczności, które nawiązywałyby do przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. w związku z powyższym sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji. E.J.