IV Ka 1052/18

<div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 7 grudnia 2018 r.</strong> </p> <p>Sąd Okręgowy w Poznaniu w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:</p> <p>Przewodniczący SSO Ewa Taberska ( spr.)</p> <p> <strong> <!-- --> Protokolant p.o. staż. <span class="anon-block">K. P.</span> </strong> </p> <p>przy udziale Mieszka Kaczora Prokuratora Prokuratury Rejonowej Poznań - Stare Miasto w Poznaniu </p> <p>po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2018r.</p> <p>sprawy<strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. N.</span> </strong> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 §1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 160)">art. 160 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a> </p> <p>z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego Poznań - Stare Miasto w Poznaniu</p> <p>z dnia 22 grudnia 2017r. sygn. akt VIII K 395 /17</p> <p>Uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu Poznań – Stare Miasto w Poznaniu do ponownego rozpoznania.</p> <p>Ewa Taberska</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd Rejonowy Poznań- Stare Miasto w Poznaniu wyrokiem z dnia 22 grudnia 2017 roku sygn. akt VIII K 395/17, uznał <span class="anon-block">R. N.</span> za winnego tego, że w dniu 4 marca 2017 w <span class="anon-block">P.</span>, działając wspólnie i w porozumieniu z <span class="anon-block">A. P.</span>, dokonał pobicia <span class="anon-block">R. M.</span>, bijąc go pięściami po twarzy oraz kopiąc po głowie i całym ciele, w wyniku czego spowodował powstanie u pokrzywdzonego obrażeń o charakterze wieloodłamowego złamania ścian przedniej górnej i bocznej zatoki szczękowej prawej, złamania kości nosa, sińców twarzy, obustronnych wylewów podspojówkowych oraz pęknięcia śluzówki przedsionka jamy ustnej, które spowodowały naruszenie czynności narządów ciała u pokrzywdzonego na czas dłuższy aniżeli 7 dni, czym naraził <span class="anon-block">R. M.</span> na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo powstanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, tj. występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 158;art. 158 § 1)">art. 158 § 1 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 157;art. 157 § 1)">art. 157 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> wymierzył mu m.in. karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności; na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 k.k.</a> zasądził od oskarżonych <span class="anon-block">A. P.</span> (który nie zaskarżył wyroku) i <span class="anon-block">R. N.</span> na rzecz pokrzywdzonego <span class="anon-block">R. M.</span> solidarnie kwotę 15.000 (piętnastu tysięcy) zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę k. 170 – 172.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->Apelację od powyższego wyroku złożyła obrońca oskarżonego <span class="anon-block">R. N.</span>- adwokat <span class="anon-block">A. K.</span> – k. 239</span> </p> <p>Obrońca zarzuciła:</p> <p>a)  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 1;art. 427 § 2)">art. 427 § 1 i 2 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a>- naruszenie przepisów prawa procesowego, a w szczególności <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 6)">art. 6 k.p.k.</a> poprzez przeprowadzenie postępowania przed Sądem I instancji pomimo faktu, iż zawiadomienie o zakończonym postępowaniu i skierowaniu do Sądu aktu oskarżenia wraz z pouczeniami nie zostało w prawidłowy sposób dostarczone oskarżonemu <span class="anon-block">R. N.</span>, co w konsekwencji uniemożliwiło mu udział w postępowaniu i skorzystanie z przysługującego mu prawa do obrony,</p> <p>b)  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a>- rażącą niewspółmierność kary poprzez orzeczenie:</p> <p>- względem oskarżonego <span class="anon-block">R. N.</span> bezwzględnej kary 10 miesięcy pozbawienia wolności pomimo możliwości orzeczenia kary ograniczenia wolności zamiast kary pozbawienia wolności, zgodnie z treścią przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 37 a)">art. 37a k.k.</a>, bądź orzeczenia kary pozbawienia wolności w wymiarze nieprzekraczającym 3 miesięcy oraz ograniczenia wolności w wymiarze 3 miesięcy, o której mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 37 b)">art. 37b k.k.</a>, albowiem brak było przepisu obligującego do wyboru kary najsurowszego rodzaju w postaci kary pozbawienia wolności,</p> <p>- wobec oskarżonego <span class="anon-block">R. N.</span> solidarnie na rzecz pokrzywdzonego zadośćuczynienia w wysokości 15.000 zł w kwocie przewyższającej rozmiar doznanej przez pokrzywdzonego krzywdy.</p> <p>Podnosząc te zarzuty, obrońca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie kary niższego wymiaru.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">R. N.</span> okazała się potzrebna, co skutkowało uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy Sądowi Rejonowemu Poznań- Stare Miasto w Poznaniu do ponownego rozpoznania.</p> <p>W pierwszej kolejności Sąd Okręgowy stwierdza, że podstawową przyczyną uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji było naruszenie jednej z podstawowych zasad procesu karnego, mianowicie ustanowionej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 6)">art. 6 k.p.k.</a> zasady prawa do obrony, co stanowiło podstawowy zarzut podniesiony w apelacji obrońcy oskarżonego.</p> <p>Prawo do obrony należy do podstawowych praw człowieka i zagwarantowane jest w traktatach międzynarodowych regulujących zagadnienia praw człowieka. W tych aktach przyjmuje się, że oskarżony powinien mieć zapewnione prawo do: bronienia się osobiście lub poprzez ustanowionego obrońcę, odpowiedniego czasu na przygotowanie się do obrony oraz udziału w przesłuchiwaniu świadków oskarżenia i żądania przesłuchania świadków obrony na tych samych zasadach. Traktaty wskazują zatem zarówno na możliwość obrony w ogóle, jak i na pewne podstawowe sposoby obrony, które winny być zagwarantowane w każdym demokratycznym systemie prawnym. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ()">Konstytucja RP</a> zakłada z kolei, że każdy, przeciwko komu prowadzone jest postępowanie karne, ma prawo do obrony we wszystkich stadiach postępowania; może on w szczególności wybrać sobie obrońcę lub na zasadach określonych w ustawie korzystać z obrońcy z urzędu (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 (art. 42;art. 42 ust. 3)">art. 42 ust. 3 Konstytucji</a>). Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 6)">art. 6 k.p.k.</a> jest odzwierciedleniem powyższych założeń.</p> <p>Przyjęcie jako zasady procesu karnego prawa oskarżonego do obrony oznacza, że może on prowadzić akcję obrończą w toku całego procesu, a jednocześnie, że w razie wątpliwości interpretacyjnych na gruncie konkretnych przepisów winny one być interpretowane tak, aby zapewnić realną możliwość prawa do obrony. Obrona jest jedną z funkcji procesowych, czyli rodzajem celowej działalności procesowej. Jej zadaniem jest uzyskanie dla oskarżonego najkorzystniejszego rozstrzygnięcia w przedmiocie procesu. Obronę prowadzić może oskarżony osobiście lub także poprzez swego obrońcę, a w wypadku, gdy oskarżony jest nieletni lub ubezwłasnowolniony, obronę realizować może również jego przedstawiciel ustawowy oraz opiekun faktyczny (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 76)">art. 76 k.p.k.</a>). Obrona formalna, czyli korzystanie z pomocy obrońcy, oznacza, że oskarżony może wybrać sobie obrońcę bądź też wnosić o powołanie mu obrońcy z urzędu, gdy nie stać go na poniesienie kosztów działania adwokata z wyboru. Ta ostatnia możliwość jest również traktowana jako podstawowe prawo człowieka (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 14;art. 14 ust. 3;art. 14 ust. 3 lit. d)">art. 14 ust. 3 lit. d)</a> <em> <!-- -->in fine</em> MPPO ONZ i art. 6 ust. 3 lit. c) <em> <!-- -->in principio</em> EKPC). Kodeks realizuje ten nakaz w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 78)">art. 78 k.p.k.</a> </p> <p>Jak wskazano na wstępie, w niniejszej sprawie doszło do naruszenia prawa do obrony w odniesieniu do oskarżonego <span class="anon-block">R. N.</span>.</p> <p>Z akt sprawy wynika, że jeszcze na etapie postępowania przygotowawczego, w trakcie swojego pierwszego przesłuchania w charakterze podejrzanego, oskarżony <span class="anon-block">R. N.</span>, wskazał swój adres zamieszkania jako <span class="anon-block">P.</span>, <span class="anon-block">ul. (...)</span>. Jednakże, zawiadomienie o przesłaniu aktu oskarżenia do sądu z dnia 29.05.2017 r. (k. 82), skierowane zostało przez Prokuraturę Rejonową Poznań - Stare Miasto w Poznaniu pod właściwy adres, jednakże jako adresat wskazany został <span class="anon-block"> (...)</span>, nie zaś <span class="anon-block"> (...)</span>. Powyższe skutkowało<strong> <!-- --> , zdaniem Sądu Okręgowego,</strong> brakiem prawidłowego doręczenia zarówno powyższej informacji, jak i kierowanych wraz z nią pouczeń, mimo że korespondencja, która miała zostać skierowana do oskarżonego <span class="anon-block">R. N.</span>, powróciła jako dwukrotnie awizowana z informacją o niepodjęciu w terminie (k. 124), nie zaś z adnotacją, iż nie została doręczona „z innych powodów” , np. „ adresat nieznany”.</p> <p>Następnie, pierwszy termin rozprawy przed Sądem I instancji został odroczony celem prawidłowego wezwania oskarżonych na termin rozprawy, bowiem brak było informacji o tym, kto odebrał wezwanie skierowane do <span class="anon-block">R. N.</span> (k. 118).</p> <p>Wzywając oskarżonego <span class="anon-block">R. N.</span> na kolejny termin rozprawy, Sąd I instancji zwrócił się do Komisariatu Policji Poznań Grunwald z prośbą o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego na okoliczność, czy oskarżony mieszka w miejscu zamieszkania, a w przypadku pozytywnego ustalenia, o doręczenie mu korespondencji do rąk własnych (k. 133). Jak wynika z notatki urzędowej z 3.11.2017 r., poczynionej na okoliczność ustaleń co do miejsca zamieszkania oskarżonego <span class="anon-block">R. N.</span> (k. 143), oskarżony miał wyprowadzić się z mieszkania przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> ok. pół roku wcześniej, a miejsce jego pobytu nie zostało ustalone. Powyższe skutkowało niedoręczeniem korespondencji. Sąd raz jeszcze skierował korespondencję do oskarżonego na wskazany przez niego w toku przesłuchania adres zamieszkania, jednakże powróciła ona jako awizowana i niepodjęta w terminie (k. 187).</p> <p>W dniu 17.01.2018 r., oskarżony <span class="anon-block">R. N.</span> złożył wniosek o sporządzenie i dostarczenie wyroku wraz z uzasadnieniem (k. 174). Zarządzeniem z dnia 21.05.2018 r., Sąd na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 422;art. 422 § 3)">art. 422 § 3 k.p.k.</a>, odmówił przyjęcia wniosku oskarżonego albowiem został on złożony po upływie ustawowego terminu.</p> <p>W dniu 22.05.2018 r. wpłynęła apelacja obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">R. N.</span>- adwokat <span class="anon-block">A. K.</span> z dnia 21.05.2018 r. Następnie, w dniu 4.06.2018 r., obrońca oskarżonego złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie sentencji wyroku Sądu Rejonowego Poznań- Stare Miasto w Poznaniu, VIII Wydział Karny z dnia 22 grudnia 2017 r., w sprawie o sygn. akt VIII K 395/17 wraz z uzasadnieniem oraz wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji od ww. wyroku. Równocześnie, złożona została apelacja z dnia 4.06.2018 r.</p> <p>W celu rozpoznania wniosków o przywrócenie terminu, Sąd I instancji wyznaczył posiedzenie. W toku posiedzenia, obrońca oskarżonego oświadczyła, iż oskarżony był na Poczcie, by odebrać przesyłkę zawierającą informację o skierowaniu aktu oskarżenia do sądu, jednakże mu jej nie wydano z uwagi na błędnie wpisane imię <span class="anon-block"> (...)</span>, zaś adnotacja na przesyłce o treści „nie podjęto w terminie” jest informacją nieprawdziwą. Postanowieniem z dnia 28.08.2018 r., Ostatecznie Sąd I instancji przywrócił oskarżonemu <span class="anon-block">R. N.</span> termin do złożenia wniosku o doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem i pozostawił bez rozpoznania wniosek obrońcy o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji. W uzasadnieniu powyższego orzeczenia Sąd wskazał, że oskarżony nie wiedział o skierowaniu sprawy do Sądu i nie mógł zawiadomić o zmianie swojego miejsca zamieszkania, przez co niedotrzymanie terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia było wynikiem okoliczności od niego niezależnych.</p> <p>Na skutek powyższego przywrócenia terminu, obrońca oskarżonego <span class="anon-block">R. N.</span>, w dniu 15.09.2018 r. złożyła apelację z dnia 14.09.2018 r. od wyroku Sądu Rejonowego Poznań- Stare Miasto w Poznaniu z dnia 22.12.2017 r. w sprawie VIII K 395/17.</p> <p>Mając na uwadze powyżej opisany przebieg postępowania przed Sądem I instancji, Sąd Okręgowy nie miał wątpliwości co do tego, że w istocie doszło do naruszenia prawa oskarżonego do obrony, wynikającego wprost z treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 6)">art. 6 k.p.k.</a> </p> <p>Zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 334;art. 334 § 3)">art. 334 § 3 k.p.k.</a>, o przesłaniu aktu oskarżenia do sądu oraz o treści przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 343;art. 343 a)">art. 343 i art. 343a</a> oskarżyciel publiczny zawiadamia oskarżonego. Obowiązek ten zatem wiąże się nie tylko z koniecznością poinformowania oskarżonego o zmianie jego statusu w postępowaniu, ale także z obowiązkiem pouczenia go o przepisach dotyczących wniosku o skazanie bez przeprowadzenia rozprawy. Pozyskanie przez oskarżonego informacji o skierowaniu sprawy na etap postępowania sądowego ma niebagatelne znaczenie jeśli idzie o przysługujące mu prawo do obrony. Oskarżony otrzymując tego rodzaju informację, zyskuje czas na ewentualne ustanowienie obrońcy i przygotowanie linii obrony. Stanowi ona wobec tego swego rodzaju uprzedzenie o rozpoczęciu kolejnego etapu postępowania i pozwala na przygotowanie się do związanych z tym skutków.</p> <p>Ponadto, należy zwrócić uwagę, iż zawiadomienie o przesłaniu aktu oskarżenia do Sądu, stanowi dla oskarżonego jasną informację co do tego, do jakiego podmiotu kierować choćby informację o zmianie miejsca zamieszkania. Co prawda, w analizowanej sprawie- jak wynika to z pisma Prokuratury Rejonowej Poznań- Stare Miasto w Poznaniu z 13.08.2018 r. (k. 225d), oskarżony <span class="anon-block">R. N.</span>, wiadomości takiej nie kierował do organu postępowania przygotowawczego, jednakże okoliczność ta nie miała znaczenia dla oceny wpływu uchybień na treść wydanego wyroku. Wskazać bowiem należy, iż treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 334)">art. 334 k.p.k.</a> wprost wskazuje na obowiązek przesłania informacji wraz z pouczeniem i nie przewiduje od powyższego żadnych wyjątków. Brak prawidłowego zawiadomienia oskarżonego w analizowanej sprawie, niewątpliwie wpłynął na ograniczenie możliwości prowadzenia przez niego akcji obrończej. Oskarżony nie wiedział, że postępowanie przeciwko niemu toczy się przed sądem, a w konsekwencji nie spodziewał się, że w nieodległej perspektywie czasowej może zostać wezwany czy zawiadomiony o terminie rozprawy. Co prawda, w aktualnym stanie prawnym stawiennictwo osoby oskarżonej nie jest obligatoryjne, jednakże brak stosownego zawiadomienia mógł wpłynąć na niestawiennictwo oskarżonego. <strong> <!-- --> Powyższe z kolei skutkować musiało uchyleniem orzeczenia i przekazaniem sprawy, w części zaskarżonej, tj. dotyczącej oskarżonego <span class="anon-block">R. N.</span> do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.</strong> </p> <p>Podkreślić należy, iż stosownie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 436)">art. 436 k.p.k.</a>, Sąd może ograniczyć rozpoznanie środka odwoławczego tylko do poszczególnych uchybień, podniesionych przez stronę lub podlegających uwzględnieniu z urzędu, jeżeli rozpoznanie w tym zakresie jest wystarczające do wydania orzeczenia, a rozpoznanie pozostałych uchybień byłoby przedwczesne lub bezprzedmiotowe dla dalszego toku postępowania. W niniejszej sprawie, wystarczającym do uchylenia orzeczenia było rozpoznanie pierwszego z zarzutów podniesionych przez obrońcę oskarżonego. Zarzut ten miał bowiem fundamentalne znaczenie dla postępowania i jego uwzględnienie skutkować musiało wydaniem orzeczenia o wskazanej treści. Zarzut rażącej niewspółmierności kary natomiast jest przedwczesny.</p> <p>Z uwagi na fakt, iż naruszenie reguł wyrażonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 6)">art. 6 k.p.k.</a> nastąpiło na samym początku postępowania sądowego, a następnie mimo braku prawidłowego zawiadomienia o przesłaniu aktu oskarżenia, postępowanie to było kontynuowane, konieczne będzie przeprowadzenia przewodu w całości (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a>). Wobec powyższego Sąd Okręgowy uchylił zaskarżony wyrok i sprawę <span class="anon-block">R. N.</span> w zaskarżonej części przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.</p> <p>Ewa Taberska</p> </div>