IV SA/Wa 1625/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska - Litwiniec po rozpoznaniu w dniu 23 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie nieuznania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie postanawia: odrzucić skargę UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...], działając na podstawie art. 37 § 1 Kpa uznał zażalenie H. S. na bezczynność Prezydenta W. w sprawie wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów i budynków za niezasadne. Pismem z dnia 2 września 2009 r. H. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu gdyż jest niedopuszczalna. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 tej ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach m.in. skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Podstawową przesłanką warunkującą możliwość skutecznego zaskarżenia postanowienia jest zatem to, czy służy na nie zażalenie chyba, że kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty. Przedmiotem skargi złożonej w niniejszej sprawie jest natomiast postanowienie wydane na podstawie art. 37 Kpa, tj. w wyniku rozpatrzenia zażalenia na bezczynność organu. Jest to postanowienie o jakim mowa w art. 123 Kpa, czyli dotyczące kwestii wynikłej w toku postępowania, lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Zgodnie natomiast z art. 141 § 1 Kpa zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęte jest, że organ administracji właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 Kpa wydaje w celu jego załatwienia postanowienie o jakim mowa w art. 123 Kpa. Nie jest to jednak postanowienie kończące postępowanie i nie przysługuje od niego także zażalenie. Reasumując należy stwierdzić, że zażalenie może być wniesione tylko na postanowienia, enumeratywnie wyliczone w kodeksie postępowania administracyjnego, do których nie zalicza się postanowień wydanych w trybie art. 37 Kpa. Stanowisko organu wyższego stopnia, wyrażone w tym trybie ma charakter wpadkowy (incydentalny), na które stronie nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 572/99, publ. ONSA 2002/3/116, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2004 r., sygn. akt II SA 1907/02). W konsekwencji stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie nie mieści się w katalogu postanowień wymienionych w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i w związku z tym nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.