IX Ca 540/18

<p>Sygn. akt IX Ca 540/18</p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p>Dnia 12 grudnia 2018 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Olsztynie IX Wydział Cywilny Odwoławczy</p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="167"/> <col width="431"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSO Mirosław Wieczorkiewicz (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SO Bożena Charukiewicz, Krystyna Skiepko</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>pracownik sądowy Izabela Ważyńska</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2018 r. w Olsztynie</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z wniosku <span class="anon-block">S. S. (1)</span> </p> <p>z udziałem <span class="anon-block">D. S. (1)</span> i <span class="anon-block">M. J.</span> </p> <p>o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie</p> <p>na skutek apelacji uczestnika <span class="anon-block">M. J.</span> od postanowienia Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt X Ns 454/14</p> <p> <strong> <!-- -->p o s t a n a w i a :</strong> </p> <p>I.  oddalić apelację,</p> <p>II.  przyznać kuratorowi radcy prawnemu <span class="anon-block">P. M.</span> kwotę 720,-zł (siedemset dwadzieścia) plus należny podatek VAT tytułem zwrotu wynagrodzenia za pomoc udzieloną uczestniczce z urzędu,</p> <p>III.  koszty postępowania apelacyjnego wnioskodawca i uczestnicy ponoszą każdy w zakresie związanym ze swoim udziałem w sprawie.</p> <p>Bożena Charukiewicz Mirosław Wieczorkiewicz Krystyna Skiepko </p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt IX Ca 540/18</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wnioskodawca <span class="anon-block">S. S. (1)</span> domagał się stwierdzenia nabycia przez zasiedzenie prawa własności nieruchomości położonej w <span class="anon-block">B.</span> nr <span class="anon-block">(...)</span>- składającej się z działki gruntu zabudowanej numer <span class="anon-block">(...)</span> W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca podał, że jest posiadaczem samoistnym ww. nieruchomości i następcą prawnym <span class="anon-block">C. S. (1)</span> (jego matki), która posiadała nieruchomość od 1982r. Matka wnioskodawcy traktowała nieruchomość jak przedmiot swojej własności, dokonując remontów i modyfikacji terenu. Wnioskodawca również wskazał, że w <span class="anon-block">B.</span> nr <span class="anon-block">(...)</span>mieszkał od dziecka, dlatego traktuje ją jak swoją własność, zaś poprzednia właścicielka <span class="anon-block">M. J.</span> wyjechała do Niemiec i nie interesuje się nieruchomością objętą wnioskiem.</p> <p>Uczestnik postępowania <span class="anon-block">D. S. (2)</span> nie wniósł sprzeciwu wobec żądania wnioskodawcy.</p> <p>Uczestniczkę <span class="anon-block">M. J.</span> reprezentował kurator, który domagał się oddalenia wniosku. W jego ocenie, wnioskodawca nie udowodnił posiadania samoistnego, a poza tym nie opłacał podatku od nieruchomości.</p> <p>Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2017r. Sąd Rejonowy w Olsztynie stwierdził, że wnioskodawca nabył przez zasiedzenie z dniem 16 marca 2012r. prawo własności działki gruntu zabudowanej nr <span class="anon-block">(...)</span>o powierzchni 0,16 ha położonej w <span class="anon-block">B.</span>, gmina <span class="anon-block">D.</span>, powiat <span class="anon-block"> (...)</span>, <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">B.</span>, dla której księga wieczysta nie jest prowadzona oraz że koszty postępowania ponosi każda ze stron związku z jej udziałem w sprawie.</p> <p>Sąd Rejonowy ustalił, że:</p> <p>- nieruchomość objęta wnioskiem (nr ewidencyjny <span class="anon-block">(...)</span>) jest zabudowana <span class="anon-block">budynkiem mieszkalnym nr (...)</span>,</p> <p>- nieruchomość nie ma założonej księgi wieczystej oraz zbioru dokumentów. Nieruchomość została przydzielona <span class="anon-block">C. S. (2)</span> przez Wójta Gminy <span class="anon-block">D.</span> w 1982r.,</p> <p>- <span class="anon-block">C. S. (2)</span> zamieszkała na nieruchomości wraz z mężem <span class="anon-block">W. S. (1)</span> oraz synami <span class="anon-block">S.</span> i <span class="anon-block">D. S. (1)</span>. Wnioskodawca został zameldowany na pobyt stały w przedmiotowej nieruchomości w dniu 16 marca 1982r.,</p> <p>- nieruchomość została wpisana do ewidencji gruntów w 1964r., jako pozostająca we władaniu <span class="anon-block">M. J.</span> - z uwagi na brak dokumentów potwierdzających jej prawo własności. <span class="anon-block">M. J.</span> prawdopodobnie w 1982r. wyjechała do RFN, od tego momentu nie interesowała się nieruchomością, ani nie kontaktowała się z gminą oraz aktualnymi posiadaczami,</p> <p>- <span class="anon-block">C.</span> i <span class="anon-block">W. S. (2)</span>, przed zamieszkaniem na spornej nieruchomości wykonali wiele remontów za swoje pieniądze;</p> <p>- <span class="anon-block">C.</span> i <span class="anon-block">W. S. (2)</span> bez akceptacji i pytanie kogokolwiek wykonywali wszelkie remont, traktując nieruchomość jak swoją własność,</p> <p>- nieruchomość <span class="anon-block">B.</span> nr <span class="anon-block">(...)</span>została przez nich ogrodzona, a teren wokół domu został zagospodarowany,</p> <p>- ojciec wnioskodawcy zmarł w 1994r.,</p> <p>- <span class="anon-block">D. S. (1)</span> wyprowadził się z nieruchomości w 2007r., a <span class="anon-block">C. S. (3)</span> zmarła 7 grudnia 2010r.,</p> <p>- wnioskodawca wyprowadził się z nieruchomości na przełomie 2011 i 2012r. do <span class="anon-block">O.</span> wraz z drugą żoną,</p> <p>- wówczas co najmniej raz na dwa tygodnie wnioskodawca przyjeżdżał na nieruchomość, celem sprawdzenia jej stanu, płacił rachunki za wodę i utrzymywał porządek w domu,</p> <p>- wnioskodawca dopiero po śmierci matki dowiedział się (w urzędzie gminy), że nie jest właścicielem nieruchomości. Był tym faktem zaskoczony, ponieważ zawsze traktował nieruchomość jak swoją własność.</p> <p>Mając powyższe ustalenia na uwadze Sąd Rejonowy przyjął, że poprzedniczka wnioskodawcy, jego matka, <span class="anon-block">C. S. (2)</span> uzyskała posiadanie w złej wierze, ponieważ doskonale wiedziała o tym, że nieruchomość nie stanowi jej własności. Niemniej jednak aż do swojej śmierci (7 grudnia 2010r.) traktowała nieruchomość jak swoją własność: wykonywała remonty, zagospodarowała teren - bez pytania nikogo o zgodę. Tylko wnioskodawca po śmierci matki mieszkał na nieruchomości, dlatego tylko on może doliczyć posiadanie gruntu przez <span class="anon-block">C. S. (2)</span>. Wnioskodawca został zameldowany na nieruchomości w dniu 16 marca 1982r., dlatego zasiedzenie nastąpiło z dniem 16 marca 2012r. O kosztach postępowania Sąd I instancji rozstrzygnął na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 520;art. 520 § 1)">art. 520 § 1 kpc</a>.</p> <p>Apelację od powyższego postanowienia złożył kurator ustanowiony dla uczestniczki <span class="anon-block">M. J.</span>, zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu I instancji w całości.</p> <p>Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:</p> <p>1.  naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232;art. 232 zd. 1)">art. 232 zd. 1 kpc</a> przez jego niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie polegające na przyjęciu, iż wnioskodawca udowodnił, iż był samoistnym posiadaczem przedmiotowej nieruchomości przez okres 30 lat,</p> <p>2.  sprzeczność istotnych ustaleń faktycznych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, a mianowicie przyjęcie przez Sąd, iż wnioskodawca posiadał przedmiotową nieruchomość nieprzerwanie przez okres trzydziestu lat,</p> <p>3.  naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 172;art. 172 § 1)">art. 172 § 1 kc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 336)">art. 336 kc</a> przez jego niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowym stanie sprawy podlegające na przyjęciu, iż wnioskodawca był posiadaczem samoistnym przez okres lat trzydziestu.</p> <p>Mając powyższe na uwadze, kurator wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i oddalenie wniosku w całości.</p> <p>W odpowiedzi wnioskodawca wniósł o oddalenie apelacji, jako całkowicie bezzasadnej.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja nie jest zasadna.</p> <p>Kontrola instancyjna doprowadziła Sąd II instancji do przekonania, że ustalenia faktyczne i przyjęte rozstrzygnięcie prawne dokonane przez Sąd Rejonowy jest prawidłowe i odpowiada prawu. Wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ustalenia i wywody zostały przeprowadzone na podstawie poprawnej analizy dowodów oraz podanej tam podstawy prawnej, których ocena nie wykazała błędów natury faktycznej, czy logicznej, jak również jurydycznej. Sąd I instancji wskazał, jakie fakty uznał za potrzebne do ukierunkowanego we wniosku i żądanego rozstrzygnięcia oraz na jakich przesłankach oparł swoją decyzję.</p> <p>W konsekwencji ustalenia te i oceny Sąd Okręgowy przyjmuje za własne, zwracając uwagę, że nie ma wobec tego potrzeby procesowej przeprowadzania na nowo w uzasadnieniu tego orzeczenia oceny każdego ze wskazanych wywodów, a wystarczy odnieść się do tych ustaleń i ocen, które zostały zakwestionowane w apelacji (por. wyrok Sądu Najwyższego z 10 października 1998r., III CKN 650/98, <em> <!-- -->OSNC 1999/3/60</em>, wyrok Sądu Najwyższego z 4 kwietnia 2003r., III CKN 1217/00, <em> <!-- -->niepublikowany</em> i wyrok Sądu Najwyższego z 27 listopada 2003r., II UK 156/03, <em> <!-- -->Lex nr 390069</em>, wyrok Sądu Najwyższego z 27 kwietnia 2010r., II PK 312/09, <em> <!-- -->LEX nr 602700,</em> wyrok Sądu Najwyższego z 9 lutego 2012r., III CSK 179/11<em> <!-- -->, LEX nr 1165079, uzasadnienie wyroku </em>Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2016r., V CNP 34/15, <em> <!-- -->Legalis nr 1406416</em>).</p> <p>Na etapie postępowania apelacyjnego skarżący zarzucił, że wnioskodawca nie był posiadaczem samoistnym nieruchomości w <span class="anon-block">B.</span> przez okres 30 lat (zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232;art. 232 zd. 1)">art. 232 zd. 1 kpc</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 172;art. 172 § 1)">art. 172 § 1 kc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 336)">art. 336 kc</a>), a jego posiadanie nie miało nieprzerwanego charakteru (zarzut sprzeczności ustaleń z treścią materiału dowodowego).</p> <p>Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że bez wątpienia wnioskodawca nie był samoistnym posiadaczem nieruchomości objętej wnioskiem przez okres 30 lat.</p> <p>Niemniej jednak - stosownie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 172;art. 172 § 1)">art. 172 § 1 kc</a> - do okresu swego posiadania wnioskodawca mógł doliczyć okres posiadania samoistnego swej matki, jego poprzedniczki prawnej <span class="anon-block">C. S. (2)</span>.</p> <p>Bezspornie <span class="anon-block">C. S. (2)</span> wraz z mężem i synami zamieszkała na nieruchomości w <span class="anon-block">B.</span> w 1982r.</p> <p>W zasadzie od tego momentu, matkę wnioskodawcy można uznać za posiadacza samoistnego nieruchomości objętej wnioskiem.</p> <p>Bez wątpienia posiadacz samoistny powinien wykonywać wszystkie czynności względem nieruchomości jakby był jej właścicielem (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 336)">art. 336 kc</a>). Wykonuje więc uprawnienia składające się na treść prawa własności (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 140)">art. 140 kc</a>). W szczególności korzysta z nieruchomości z wyłączeniem innych osób, pobiera pożytki i dochody, a także uważa się za uprawnionego do rozporządzenia rzeczą (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 października 2008r., V CSK 146/08, <em> <!-- -->Legalis nr 140204</em>).</p> <p>Nie ulega również wątpliwości, że o samoistnym charakterze posiadania decydują przede wszystkim okoliczności faktyczne o charakterze zewnętrznym, czyli zachowanie się posiadacza dostrzegalne dla innych osób, za pomocą którego demonstruje swoją wolę wykonywania pełnego władztwa nad rzeczą tylko dla siebie.</p> <p>Do takich okoliczności należy zaliczyć przykładowo: płacenie podatków, bezpośrednie korzystanie z nieruchomości (koszenie, zbieranie trawy), pobieranie pożytków naturalnych (warzywa, owoce), dbanie o utrzymanie nieruchomości w należytym stanie (podejmowanie decyzji związanych z remontami, naprawami, przeprowadzanie remontów), zawieranie umów związanych z nieruchomością (dostarczenie mediów, ubezpieczenie), czy chociażby występowanie w sporach sądowych administracyjnych i cywilnych w związku z władaniem nieruchomością.</p> <p>Z niekwestionowanych ustaleń faktycznych wynika, że <span class="anon-block">C. S. (2)</span> wraz z mężem wyremontowali budynek mieszkalny znajdujący się na nieruchomości w <span class="anon-block">B.</span> (w tym wymienili dach), wyburzyli posadowioną na tym gruncie szopę, zagospodarowali teren wokół domu (posadzili kwiaty, urządzili ogród warzywny), a także ogrodzili całą nieruchomość. Następnie wraz z upływem czasu w budynku mieszkalnym wymienili okna oraz drzwi wejściowe i wewnętrzne. Po śmierci <span class="anon-block">W. S. (2)</span> (1994r.), nieruchomością gospodarowała samodzielnie matka wnioskodawcy. W 2008r. do nieruchomości doprowadzono wodę, na co <span class="anon-block">C. S. (2)</span> uzyskała pozwolenie Gminy <span class="anon-block">D.</span>.</p> <p>Z powyższego wynika, że matka wnioskodawcy (do 1994r. wraz z mężem) była posiadaczem samoistnym nieruchomości w <span class="anon-block">B.</span>. Dokonała szeregu remontów nie prosząc gminy o zgodę, ogrodziła nieruchomość, a także występowała przed organami państwowymi jak właściciel (doprowadzenie wody na grunt).</p> <p> <span class="anon-block">C. S. (3)</span> zmarła w dniu 7 grudnia 2010r., a jej następcą prawnym jest wnioskodawca.</p> <p>To wnioskodawca mieszkał na nieruchomości objętej wnioskiem niemalże od urodzenia, traktując grunt jak swoją własność. Po śmierci matki stał się jedynym posiadaczem nieruchomości. Wnioskodawca dopiero w 2012r. - załatwiając sprawy w urzędzie gminy - dowiedział się, że nie jest właścicielem nieruchomości w <span class="anon-block">B.</span>.</p> <p>Wobec powyższego uznać należy, że wnioskodawca jest posiadaczem samoistnym nieruchomości w <span class="anon-block">B.</span> i mógł do okresu swego posiadania doliczyć okres posiadania swojej matki <span class="anon-block">C. S. (3)</span>.</p> <p>W apelacji skarżący kurator podniósł, że wnioskodawca nie odprowadzał podatku od nieruchomości, dlatego nie może zostać uznany za posiadacza samoistnego.</p> <p>Z informacji uzyskanej z Urzędu Gminy <span class="anon-block">D.</span> wynika, że od przedmiotowej nieruchomości nigdy nie był odprowadzany podatek. Jest to uzasadnione przede wszystkim tym, że nieruchomość nie posiadała księgi wieczystej i zbioru dokumentów.</p> <p>Poza tym opłacanie podatku od nieruchomości, nie stanowi samoistnej przesłanki do możliwości stwierdzenia posiadania samoistnego nieruchomości.</p> <p>Z tego też względu, zarzuty naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232;art. 232 zd. 1)">art. 232 zd. 1 kpc</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 172;art. 172 § 1)">art. 172 § 1 kc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 336)">art. 336 kc</a> były bezzasadne.</p> <p>Dalej wskazać należy, że - wbrew twierdzeniom apelacji - pozwany nie utracił posiadania nieruchomości w <span class="anon-block">B.</span> przez wyprowadzkę do <span class="anon-block">O.</span> w 2012r.</p> <p>Skarżący pomija bowiem, że nawet nieefektywne wykonywanie władztwa nie powoduje utraty posiadania, gdyż dla istnienia posiadania nie jest konieczne rzeczywiste korzystanie z rzeczy, lecz sama możliwość takiego korzystania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 1972r., III CRN 121/72, <em> <!-- -->Legalis nr 16314</em>).</p> <p>Tymczasem wnioskodawca, co najmniej raz na dwa tygodnie przyjeżdżał do <span class="anon-block">B.</span> i doglądał swoją nieruchomość, utrzymywał porządek wokół domu, rozebrał spróchniałe ogrodzenie oraz na bieżąco opłacał rachunki (k. 252 - 253).</p> <p>W zaprezentowanej sytuacji, trudno mówić o jakiejkolwiek przerwie w posiadaniu, czy też jego utracie, ponieważ wnioskodawca wykonywał dalej faktyczne władztwo nad sporną nieruchomością, dbał o nią.</p> <p>Wobec podanych argumentów, Sąd Okręgowy nie uwzględnił zarzutu sprzeczności istotnych ustaleń faktycznych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego.</p> <p>Sąd odwoławczy rozważał kwestię możliwości stwierdzenia zasiedzenia przez żonę wnioskodawcy.</p> <p>Jednak z przedstawionych dokumentów wynika, że wnioskodawca krótko pozostawał w pierwszym związku małżeńskim, bo od 2008 do 2012 roku, a wyrok rozwodowy uprawomocnił się kilka dni po dacie zasiedzenia spornej nieruchomości.</p> <p>W tej sytuacji należy uznać, że była żona wnioskodawcy (pierwsza) nie posiadała samoistnie spornej nieruchomości przez wymagany prawem czas do nabycia jej przez zasiedzenie.</p> <p>Warto także zauważyć, że stwierdzenie zasiedzenia własności nieruchomości może nastąpić tylko na rzecz osoby wskazanej przez wnioskodawcę lub innego uczestnika postępowania (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 26 października 2017r., II CSK 16/17<em> <!-- --> Legalis numer 1715355, </em>z dnia 19 października 2017r., III CZP 49/17<em> <!-- -->, Legalis nr 1681287</em>, z dnia 11 czerwca 2015r., III CZP 112/17,<em> <!-- --> OSNC 2015/11/127, </em>z dnia 23 listopada 2012r., I CSK 257/12<em> <!-- -->, Legalis nr 637496 i </em>z dnia 21 listopada 2013r., III CSK 316/12, <em> <!-- -->Legalis nr 830500) .</em> </p> <p>Ponadto należy podkreślić, że stwierdzenie zasiedzenia własności nieruchomości może nastąpić tylko na rzecz osoby wskazanej przez wnioskodawcę lub innego uczestnika postępowania także wtedy, gdy z ich twierdzeń oraz ustaleń sądu wynika, że na skutek zasiedzenia nieruchomość weszła do majątku wspólnego wnioskodawcy oraz jego małżonka, którego wniosek nie dotyczył (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2017r., III CZP 49/17, <em> <!-- -->Legalis nr 1681287</em>).</p> <p>Brak uczestnictwa byłego małżonka w takim postępowaniu ma tylko ten skutek, że może w sprawie o podział majątku wspólnego podnosić okoliczności związane z nabyciem także przez niego przedmiotowego prawa własności przez zasiedzenie.</p> <p>W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntował się podgląd, zgodnie z którym nieruchomość nabyta w trakcie trwania wspólności ustawowej staje się składnikiem majątku wspólnego małżonków także sytuacji, w której jej posiadaczem samoistnym był tylko jeden z małżonków i to zarówno wtedy, gdy okres jego posiadania prowadzącego do zasiedzenia mieścił się w czasie trwania wspólności ustawowej, jak wówczas, gdy przewidziany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 172)">art. 172 kc</a> bieg terminu wymaganego do zasiedzenia rozpoczął się przed powstaniem wspólności, ale zakończył w czasie jej trwania (zob. uchwałę z dnia 28 lutego 1978r., III CZP 7/78, <em> <!-- -->OSNCP1978, nr 9, poz. 153</em>; oraz uzasadnienia postanowienia z dnia 22 sierpnia 2007r., III CSK 41/10, <em> <!-- -->OSNC-<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640090059" title="Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy - Dz. U. z 1964 r. Nr 9, poz. 59 (art. 31 § 1 zd. 2008)">ZD 2008</a>, nr 3, poz. 69</em>). Wskazuje się przy tym, że wniosek taki wypływa jednoznacznie z - rządzącej wspólnością ustawową - zasady, nakazującej traktować przedmioty majątkowe nabyte w trakcie trwania wspólności ustawowej przez oboje małżonków lub jednego z nich, jako majątek wspólny (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640090059" title="Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy - Dz. U. z 1964 r. Nr 9, poz. 59 (art. 31;art. 31 § 1)">art. 31 § 1 kriop</a>; poprzednio - <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640090059" title="Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy - Dz. U. z 1964 r. Nr 9, poz. 59 (art. 32;art. 32 § 1)">art. 32 § 1 kriop</a>). Z punktu widzenia tej zasady nie ma znaczenia, czy tylko jeden z małżonków nabył prawo własności przez zasiedzenie, czy też prawo to nabyli oboje małżonkowie łącznie, jako posiadacze samoistni. Wprawdzie w pierwszym z wymienionych przypadków w postanowieniu o stwierdzeniu nabycia własności przez zasiedzenie wymienia się tylko małżonka, który spełnił przesłanki określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 172)">art. 172 kc</a>, jednakże nie wyłącza to objęcia nabytego w ten sposób przedmiotu majątkowego wspólnością ustawową (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2012r., I CSK 257/12&amp;lt; <em> <!-- -->Legalis nr 637496).</em> </p> <p>Mając powyższe na uwadze, Sąd II instancji oddalił apelację na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 13;art. 13 § 2)">art. 13 § 2 kpc</a>.</p> <p>O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd II instancji orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 520;art. 520 § 1)">art. 520 § 1 kpc</a>.</p> <p>O wynagrodzeniu dla kuratora uczestniczki postępowania orzeczono na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. z 2018r., poz. 536).</p> <p>Bożena Charukiewicz Mirosław Wieczorkiewicz Krystyna Skiepko </p> </div>