III SA/Kr 605/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędzia WSA Jakub Makuch (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 października 2022 r. sprawy ze skargi E. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 13 stycznia 2022 r. znak SKO-UP-4121-92/21 w przedmiocie przedłużenia okresu zatrzymania prawa jazdy oddala skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi E. D. (dalej: skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z 13.01.2022 r. (znak SKO-UP-4121-92/21) utrzymująca w mocy decyzję Starosty N. z 22.11.2021 r. (znak KT.5430.6624.2021.RRAB) orzekającej o przedłużeniu do 6 miesięcy, tj. do 7.03.2022 r., okresu zatrzymania skarżącemu prawa jazdy kat. A,B,C,T, orzeczonego decyzją Starosty N. z 7.10.2021 r. (znak KT.5430.5841.2021.DK) Decyzja ta zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: 1. Starosta N. decyzją z 7.10.2021 (znak KT.5430.5841.2021.DK) wydaną na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z 5.01.2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. 2021 r., po. 1212; dalej u.k.p.) orzekł o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy na 3 miesiące. Motywem tego rozstrzygnięcia było uprzednie (tj. mające miejsce w dniu 7.09.2021 r.) zatrzymanie skarżącemu prawa jazdy przez Policję, z uwagi na kierowanie w obszarze zabudowanym pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną, o więcej niż 50 km/h (art. 135 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym). Decyzję tę doręczono skarżącemu w dniu 13.10.2021 r. Odwołanie od tej decyzji wniesione zostało z uchybieniem terminu, co stwierdziło SKO w Nowym Sączu postanowieniem z 30.12.2021r. (znak: SKO-UP-4121-84/21), a postanowieniem z tej samej daty, Kolegium odmówiło skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia tego odwołania. 2. W wyniku kontroli drogowej w dniu 15.10.2021 r., funkcjonariusze Policji zatrzymali skarżącego prowadzącego pojazd w R. na ul. [...]. Informacja o tym wykroczeniu przesłana została przez Komendanta Komisariatu Policji w R. do Starosty N. za pismem z 19.10.2021 r. Wymieniony organ, decyzją z 22.11.2021 r., wydaną w oparciu o art. 102 ust. 1 d) u.k.p. orzekł o przedłużeniu skarżącemu okresu zatrzymania prawa jazdy, do 6 miesięcy, tj. do 7.03.2022 r. Jako podstawę prawną tej decyzji organ I instancji wskazał art. 102 ust. 1d) u.k.p. Przepis ten stanowi, że jeżeli osoba kierowała pojazdem silnikowym pomimo wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu jej prawa jazdy (...), starosta wydaje decyzję administracyjną o przedłużeniu okresu, na który zatrzymano prawo jazdy, do 6 miesięcy. Starosta podał, że skoro wyznaczony w oparciu o powyższy przepis początek biegu trzymiesięcznego okresu zatrzymania uprawnień przypadał na dzień 7.09.2021 r., to przedłużony okres zatrzymania, biegnie od ostatnio wskazanej daty. 3. W odwołaniu wniesionym od opisanej wyżej decyzji, skarżący domagał się rozpoznania tegoż odwołania łącznie z odwołaniem wniesionym od decyzji z 7.10.2021 r. tj. o zatrzymaniu prawa jazdy. W odwołaniu zaprezentowano także zarzuty odnoszące się do tej uprzednio wydanej decyzji, nawiązując do wydarzeń z 7.09.2021 r., kiedy to Policja zatrzymała skarżącego stwierdzając, że przekroczył on dopuszczalną w terenie zabudowanym prędkość o 50 km/h. W odwołaniu akcentowano również okoliczność, iż skarżący miał wjechać w teren zabudowany od strony, gdzie nie było znaku ograniczenia prędkości do 40 km/h, przez co nie mógł mieć on świadomości, że porusza się po obszarze, na którym obowiązuje wskazane ograniczenie. Wobec powyższego, w ocenie skarżącego, bezprawne (tj. naruszające art. 135 ust. 1 pkt. 2 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym) było zatrzymanie mu uprawnień do kierowania pojazdami, na podstawie tej pierwotnie wydanej decyzji z 7.10.2021 r. 4. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu decyzją z 13.01.2022 r., wydana na podstawie art. 102 ust. 1 d) u.k.p., art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r., o zmianie ustawy – Kodeks Karny i niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 541) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 102 ust. 1 d) u.k.p., jeżeli osoba kierowała pojazdem silnikowym pomimo wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu jej prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 2 lub 2a lub art. 135a ust. 1 pkt 2 lub 2a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, wydaje decyzję administracyjną o przedłużeniu okresu, na który zatrzymano prawo jazdy, do 6 miesięcy. Organ powołał art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny i niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 541) wskazując, że podstawą wydania decyzji o przedłużeniu zatrzymania prawa jazdy jest informacja uzyskana od organu kontroli ruchu drogowego, który stwierdził kierowanie pojazdem silnikowym w okolicznościach, o których mowa w art. 102 ust. 1d. Uzyskanie takiej informacji obliguje organ do wydania decyzji. Przepisy u.k.p. nie przewidują natomiast prowadzenia przez organ postępowania dowodowego na okoliczność dokonanych wcześniej przez Policję ustaleń odnośnie osoby kierującej pojazdem, jak i innych okoliczności zdarzenia (wykroczenia). SKO w Nowym Sączu zwróciło uwagę, że za wykroczenie popełnione w dniu 15.10.2021 r. skarżący został ukarany mandatem karnym, co oznacza przyznanie się do winy i prawomocne zakończenie postępowania w sprawie wykroczeniowej. Organ odwoławczy zaakcentował, że brak było podstaw do uwzględnienia żądania łącznego rozpoznania niniejszego odwołania, z odwołaniem skarżącego od decyzji z 7.10.2021 r. (o zatrzymaniu prawa jazdy), gdyż ostatnio wskazane odwołanie wniesione zostało z uchybieniem terminu, co organ stwierdził ostatecznym postanowieniem z 30.12.2021 r., a jednocześnie postanowieniem z tej samej daty, odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do dokonania tej czynności. Organ II instancji podkreślił, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy została doręczona skarżącemu (do rąk własnych) w dniu 13.10.2021 r., a zatem prowadząc pojazd po drodze publicznej w dniu 15.10.2021 r., działał z rozeznaniem, że narusza przepisy. Zakres natomiast tej sprawy ogranicza się do wystąpienia przesłanki przedłużenia zatrzymania prawa jazdy. Przesłankę tę stanowi fakt uprzedniego zatrzymania prawa jazdy oraz kierowania pojazdem po drodze publicznej, mimo orzeczonego zatrzymania uprawnień. W ocenie organu odwoławczego, obie przesłanki zostały w tej sprawie spełnione. 5. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na opisaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z 13.01.2022 r. skarżący zarzucił: a) wadliwe przyjęcie, że decyzja z 7.10.2021 r. (o zatrzymaniu prawa jazdy) była prawidłowa, podczas gdy skarżący tę decyzję zaskarżył odwołaniem; b) wadliwe przyjęcie, że skarżący poruszał się w obszarze zabudowanym z prędkością 99 km/h (tj. o więcej niż 50 km/h), podczas gdy nie miał on świadomości, iż na obszarze zabudowanym obowiązuje ograniczenie prędkości do 40 km/h; c) naruszenie art. 135 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowymi poprzez bezprawne przyjęcie, że skarżący przekroczył dozwoloną prędkość o 50 km/h, co skutkowało bezprawnym zatrzymaniem skarżącemu prawa jazdy na podstawie decyzji z 7.10.2021 r.; d) naruszenie art. 10 par. 1 k.p.a., art. 86 k.p.a., poprzez odstąpienie od zasady czynnego udziału strony w postępowaniu; e) naruszenie art. 7, art. 77 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie. Skarga żądała przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania skarżącego oraz zgłoszonego świadka, jak też z nagrania zapisu rejestratora przebiegu trasy, którą pokonał skarżący 7.09.2021 r. 6. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu domagało się jej oddalenia, akcentując odrębność postępowania dotyczącego decyzji z dnia 7.10.2021 r. o zatrzymaniu prawa jazdy oraz postępowania dotyczącego decyzji z dnia 13.01. 2022 r. o przedłużeniu zatrzymania tych uprawnień. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Przedmiot kontroli sądowej w tej sprawie stanowiła decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z 13.01.2022 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty N. z 22.11.2021 r. o przedłużeniu skarżącemu, do 6 miesięcy, zatrzymania prawa jazdy. Materialnoprawną podstawą tych decyzji były przepisy ustawy z 5.01.2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2021 r., poz. 1212; dalej u.k.p.). Stosownie do art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p., starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku, gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Zatrzymanie prawa jazdy w oparciu o cytowany wyżej przepis następuje na okres 3 miesięcy, a wydawanej decyzji nadawany jest zarazem rygor natychmiastowej jej wykonalności (art. 102 ust. 1c ustawy). Stosownie natomiast do art. 102 ust. 1d) u.k.p., jeżeli osoba kierowała pojazdem silnikowym pomimo wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu jej prawa jazdy na podstawie m.in. cytowanego wyżej art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy, starosta wydaje decyzję administracyjną o przedłużeniu okresu, na który zatrzymano prawo jazdy, do 6 miesięcy. Powołany wyżej przepis obliguje zatem właściwy organ administracji do przedłużenia orzeczonego uprzednio okresu zatrzymania prawa jazdy w sytuacji stwierdzenia, że osoba kierowała pojazdem silnikowym w okresie, w którym wydana już była względem niej decyzja administracyjna o zatrzymaniu uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych z uwagi na przekroczenie dopuszczalnej w obszarze zabudowanym prędkości, o więcej niż 50 km/h. W kontrolowanej sprawie nie było przedmiotem sporu to, że skarżący, prowadząc w dniu 7.09.2021 r. pojazd w terenie zabudowanym, gdzie obowiązywało ograniczenie prędkości do 40 km/h, poruszał się z prędkością 99 km/h, a powyższe naruszenie było podstawą wydania przez Starostę N. decyzji administracyjnej z 7.10.2021 r. o zatrzymaniu prawa jazdy na 3 miesiące. W sprawie nie budziło kontrowersji między stronami także fakt odebrania przez skarżącego wskazanej wyżej decyzji (13.10.2021 r.), jak również okoliczność, iż w dniu 15.10.2021 r. skarżący, mimo orzeczonego zatrzymania prawa jazdy, prowadził pojazd mechaniczny na drodze publicznej. Okoliczność tę jednoznacznie dokumentuje, znajdujące się w aktach sprawy pismo Komendanta Komisariatu Policji w R. z 19.10.2021 r. (k. 7). Zarówno treść skargi, jak i złożonego w sprawie odwołania od decyzji organu I instancji pozwalają stwierdzić, że spór w tej sprawie sprowadzał się do oceny możliwości weryfikacji w kontrolowanym postępowaniu samego faktu popełnienia przez skarżącego (w dniu 7.09.2021 r.) czynu w postaci kierowania w obszarze w obszarze zabudowanym pojazdu mechanicznego z prędkością przekraczającą 50 km/h. W ocenie skarżącego bowiem, wadliwie przyjęło orzekające SKO w Nowym Sączu, iż dopuścił się on wskazanego wyżej czynu, co skutkowało bezprawnym – wg niego – zatrzymaniem prawa jazdy na 3 miesiące, na podstawie decyzji Starosty N. z 7.10.2021r. Zaprezentowane stanowisko nie zasługiwało jednak na uwzględnienie. Zwrócić bowiem należy uwagę i podkreślić, że przedmiotem kontrolowanej sprawy była wyłącznie kwestia przedłużenia skarżącemu zatrzymania prawa jazdy do 6 miesięcy. Jak wynika natomiast z cytowanego wyżej przepisu art. 102 ust. 1d) u.k.p., w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji w przedmiocie przedłużenia okresu na który zatrzymano prawo jazdy, badaniu podlega wyłącznie to, czy kierowca poruszał się po drodze publicznej pomimo wydania decyzji o zatrzymaniu mu prawa jazdy. Podnoszone więc przez skarżącego zarzuty odnoszące się do prawidłowości samej, pierwotnej decyzji z 7.10.2021 r., tj. o zatrzymaniu prawa jazdy na 3 miesiące, nie miały dla niniejszej sprawy żadnego znaczenia, a przez to nie mogły podważyć trafnego stanowiska organów administracji zaprezentowanego w wydanych w sprawie aktach. Miarodajnym bowiem zakresem ocen było tylko to, czy skarżący, mimo wcześniejszego zatrzymania mu prawa jazdy, ponownie prowadził pojazd silnikowy. Skarżący nie kwestionował w tej sprawie tego, iż 15.10.2021 r. prowadził pojazd w ruchu drogowym, mimo wydanej 7.10.2021 r. (i odebranej zarazem w dniu 13.10.2021 r.) decyzji orzekającej o zatrzymaniu prawa jazdy. Sam natomiast fakt wdrożenia postępowania odwoławczego od tej decyzji (nieskutecznego z uwagi na uchybienie terminowi) nie podważał przesłanek, od których uzależnione było wydanie decyzji w obecnie kontrolowanej sprawie. Przepis bowiem art. 102 ust. 1d) u.k.p. nakazuje przedłużyć okres zatrzymania prawa jazdy do 6 miesięcy w sytuacji uprzedniego wydania decyzji o zatrzymaniu tych uprawnień. Okoliczność zaś wydania takiej decyzji (w tym także i jej doręczenia skarżącemu), nie była kwestionowana. Z kolei, kontrolowana w sprawie decyzja (oparta na art. 102 ust. 1d ustawy) ma charakter związany, tzn. w razie zaistnienia przesłanek w nim przewidzianych, organ wydaje decyzję określonej treści. Taka decyzja jest pochodną stanu faktycznego, który odpowiada warunkom określonym w przepisach prawa. Sąd skontrolował także zawarty w decyzji okres przedłużenia zatrzymania prawa jazdy i uznał, że termin ten (7.03.2022 r.) został obliczony z uwzględnieniem art. 102 ust. 1e ustawy. Wskazany przepis, przy obliczaniu początku okresu przedłużenia zatrzymania prawa jazdy nakazuje uwzględniać datę pierwotnego zatrzymania prawa jazdy. W tej sprawie, datą tą był dzień 7.09.2021 r. Zajmując stanowisko względem zarzutów skargi należy stwierdzić, że odnoszą się one do decyzji Starosty N. z dnia 7.10.2021 r., a więc do aktu, który – co wyżej już wskazano - nie był przedmiotem kontroli w tej sprawie. Wymieniona wyżej decyzja Starosty N., stanowiła jedynie podstawę do wydania przez organ kolejnej decyzji tj. o przedłużeniu czasu zatrzymania uprawnień, wobec niewątpliwe stwierdzonego w tej sprawie naruszenia obowiązku z tej decyzji wynikającego. Jednocześnie, zajmując stanowisko względem zawartego w skardze wniosku o przesłuchanie przez sąd administracyjny zgłoszonych świadków, przypomnieć należy, iż w określonych w art. 106 par. 3 p.p.s.a. sytuacjach, sąd administracyjny może przeprowadzić uzupełniający dowód, lecz wyłącznie z dokumentów. Mając powyższe na uwadze sąd oddalił skargę. Podstawą prawną rozstrzygnięcia był art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku, poz. 1270). Przepis ten stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w część.