IV Ka 742/18

<p>Sygn. akt IV Ka 742/18</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 12 grudnia 2018 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:</strong> </p> <table> <colgroup> <col width="208"/> <col width="361"/> </colgroup> <tr> <td> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący:</strong> </p> </td> <td> <p> <strong> <!-- -->SSO Ewa Rusin</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p> <strong> <!-- -->Protokolant:</strong> </p> </td> <td> <p> <strong> <!-- -->Magdalena Telesz </strong> </p> </td> </tr> </table> <p>przy udziale Marka Bzunka Prokuratora Prokuratury Okręgowej,</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2018 r.</p> <p> <strong> <!-- -->sprawy <span class="anon-block">D. K.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->syna <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">K. z domu B.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">urodzonego (...)</span> w <span class="anon-block">C.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288 § 1 kk</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Rejonowego w Kłodzku</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 10 września 2018 r. sygnatura akt II K 81/17</strong> </p> <p>I.  <strong> <!-- -->utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; </strong> </p> <p>II.  <strong> <!-- -->zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe związane z postępowaniem odwoławczym, w tym wymierza mu 100 złotych opłaty za to postępowanie. </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt IV Ka 742 /18</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Prokurator Rejonowy w Kłodzku oskarżył <span class="anon-block">D. K.</span> o to, że:</p> <p>w dniu 10 listopada 2016 roku w <span class="anon-block">K.</span>, woj. <span class="anon-block"> (...)</span>, przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> dokonał zniszczenia mienia poprzez zarysowanie ostrym narzędziem powłoki lakierniczej pojazdu marki <span class="anon-block">T. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> powodując straty w kwocie 4.154,98 złotych na szkodę <span class="anon-block">A. F.</span>,tj. o czyn żart. 288<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (§ 1)">§1 kk</a>.</p> <p> Sąd Rejonowy w Kłodzku wyrokiem z dnia 10 września 2018 roku, sygn. akt II K 81 /17:</p> <p>I.  oskarżonego <span class="anon-block">D. K.</span> uznał za winnego czynu opisanego w części wstępnej wyroku z tym, iż przyjął, iż szkoda spowodowana przestępstwem zamknęła się w kwocie 2160 złotych i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288§1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 37 a)">art. 37a kk</a> wymierzył mu karę 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwudziestu) złotych,</p> <p>II.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46§1 kk</a> orzekł od oskarżonego <span class="anon-block">D. K.</span> na rzecz pokrzywdzonego <span class="anon-block">A. F.</span> kwotę 2160 (dwa tysiące sto sześćdziesiąt) złotych tytułem naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem,</p> <p>III.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 230;art. 230 § 2)">art. 230§2 kpk</a> zwrócił oskarżycielowi posiłkowemu, jako osobie uprawnionej, dowody rzeczowe znajdujące się na k. 28 jako zbędne dla postępowania,-</p> <p>IV.  na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624§1 kpk</a> zwolnił oskarżonego <span class="anon-block">D. K.</span> w całości od obowiązku zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, zaliczając wydatki poniesione w sprawie na rachunek Skarbu Państwa.</p> <p>Z wyrokiem tym nie pogodził się oskarżony, wnosząc apelację za pośrednictwem obrońcy z wyboru.</p> <p>Apelujący na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 444)">art. 444 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 425)">art. 425 k.p.k.</a> zaskarżył w całości powyższy wyrok, zarzucając na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt. 2 k.p.k.</a> obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> poprzez:</p> <p>1. dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów w postaci zeznań świadka <span class="anon-block">A. C.</span> i wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">D. K.</span>, wyrażające się w bezkrytycznym przyznaniu waloru wiarogodności zeznaniom ww. świadka, minio, że zawierają one sprzeczności, różnią się od siebie w zależności od tego na jakim etapie postępowania były składane, w szczególności w zakresie możliwości obserwowania rzekomego zachowania oskarżonego i słyszenia dźwięku rysowanej karoserii jak i momentu w którym świadek miał widzieć oskarżonego i słyszeć takie dźwięki, co stanowi kwestie kluczowe dla rozstrzygnięcia Sądu; przy jednoczesnej odmowie przyznania waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego, mimo że były spójne i logiczne, co skutkowało błędnym ustaleniem, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu i w efekcie niesłusznym skazaniem;</p> <p>2. dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów w postaci zeznań świadków <span class="anon-block">J. R.</span>, <span class="anon-block">A. R.</span> i wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">D. K.</span>, poprzez uznanie za wiarygodne twierdzeń powyższych świadków, że oskarżony w rozmowie z <span class="anon-block">J. R.</span> przyznał, że dokonał porysowania karoserii, mimo rozbieżności w zeznaniach i braku konsekwencji świadków, przy jednoczesnym stanowczym i konsekwentnym zaprzeczeniu tych okoliczności przez oskarżonego co skutkowało błędnym ustaleniem, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu i w efekcie niesłusznym skazaniem.</p> <p>W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu.</p> <p> <strong> <!-- --> Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Wbrew oczekiwaniom oskarżonego kontrola odwoławcza zaskarżonego wyroku nie potwierdziła zasadności zarzutów apelacyjnych, przez co nie dostarczyła ani argumentów uzasadniających uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ani do wydania postulowanego w apelacji orzeczenia reformatoryjnego tj. uniewinniającego oskarżonego od przypisanego mu czynu. Sąd I instancji poczynił ustalenia faktyczne respektując normy postępowania karnego zawarte w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, tj. kształtując swoje przekonanie na podstawie całokształtu przeprowadzonych dowodów, ocenionych przy zastosowaniu zasad logicznego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Pisemne motywy zaskarżonego wyroku spełniają wymagania określone w przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 kpk</a>, sąd odwoławczy z tą argumentacją w pełni się zgadza i uznaje za własną.</p> <p>Zawarty w apelacji zarzut obrazy prawa procesowego <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> jest całkowicie chybiony, określone w nim zasady procedowania przecież w żaden sposób nie zostały złamane. Wskazał Sąd Rejonowy powody, dla których odmówił wiary zaprzeczeniom oskarżonego na korzyść zeznań świadków <span class="anon-block">A. C.</span>, <span class="anon-block">A. R.</span> i <span class="anon-block">J. R.</span>. W zeznaniach świadka <span class="anon-block">A. C.</span> nie występują istotne sprzeczności, czego najlepszym potwierdzeniem jest ich procesowa weryfikacja poczyniona w ramach przeprowadzonej przez sąd meriti wizji lokalnej ( protokół k. 180-181). Nadto pomiędzy zeznaniami tego świadka i zeznaniami świadków pośrednich <span class="anon-block">A. R.</span> i <span class="anon-block">J. R.</span> rozbieżności także nie ma, dowody te pozostają we wzajemnym dopełnieniu.</p> <p>Krytycznego dnia użytkujący przedmiotowy pojazd <span class="anon-block">marki T.</span> świadek <span class="anon-block">A. C.</span> zaparkował nieuszkodzone auto na przylegającym do pensjonatu miejscu parkingowym. Po scysji pomiędzy żoną oskarżonego a świadkiem pojawił się w pensjonacie oskarżony, bezskutecznie domagał się rozmowy z <span class="anon-block">A. C.</span> i niezadowolony z takiego biegu sprawy opuścił pensjonat, przechodząc obok auta ( czemu nie zaprzecza) dokonał uszkodzenia karoserii, po czym oddalił się z miejsca zdarzenia. Oskarżony zatem miał motyw do dokonania czynu, okazję jego dokonania i czynu dokonał. Jednoznacznie wskazują na to zeznania bezpośredniego świadka <span class="anon-block">A. C.</span> ( który słyszał odgłosy zgrzytu metalu w czasie przechodzenia oskarżonego obok auta, gdy świadek po chwili przyszedł z latarką do auta stwierdził przedmiotowe uszkodzenia karoserii) oraz zeznania pośrednich świadków <span class="anon-block">A.</span> i <span class="anon-block">J. R.</span>, z którymi oskarżony rozmawiał telefonicznie tuż po czynie, wtenczas nie tylko odgrażał się że <span class="anon-block">R.</span> pożałują potraktowania jego żony ale i skomentował skargę <span class="anon-block">A. C.</span> na uszkodzenie auta m. in. słowami cyt. „ Niech się cieszy, że to na tym się skończyło”, które słusznie uznano za przyznanie do uszkodzenia mienia.</p> <p>Zatem prawidłowa ocena tych dowodów nie mogła prowadzić do innego logicznego wniosku niż przyjęcie zawinienia oskarżonego.</p> <p>Nie wskazał przekonująco apelujący, które z ujawnionych okoliczności, przemawiające na korzyść oskarżonego, zostały pominięte przez Sąd Rejonowy. Z pewnością taką okolicznością nie jest rzekomo brakujące nagranie monitoringu miejsca postoju auta <span class="anon-block">T.</span>, skoro wedle zeznań wymienionych wyżej świadków monitorowane jest tylko wnętrze pensjonatu.</p> <p>Tak więc sprawstwo i zawinienie oskarżonego zostało prawidłowo wykazane, słuszna pozostaje także przyjęta kwalifikacja prawna czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288 § 1 kk</a>, ocena stopnia społecznej szkodliwości przypisanego czynu oraz stopnia zawinienia oskarżonego. Spełnia wszystkie wymogi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 kk</a> również argumentacja w zakresie wysokości orzeczonej kary grzywny ( przy zastosowaniu dobrodziejstwa <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 37 a)">art. 37 a kk</a>), wspartej środkiem kompensacyjnym w postaci obowiązku naprawienia szkody. Brak jest zatem podstawy dla czynienia jakiejkolwiek korekty wyroku na korzyść oskarżonego.</p> <p>Z przytoczonych względów należało utrzymać zaskarżony wyrok w mocy.</p> <p>O kosztach sądowych postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art.636 § 1 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 627)">art. 627 kpk</a> oraz na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 8)">art. 8</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 3;art. 3 ust. 1)">art. 3 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23 czerwca 1973r.</a>/tj. DZ. U. Nr 49, poz. 223 z późn. zm./, obciążając nimi oskarżonego wobec przegrania apelacji.</p> </div>