I SA/Wa 2695/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Sędziowie: WSA Iwona Kosińska WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.Z., W.Z. i V.B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości oddala skargę. UZASADNIENIE I SA/Wa 2695/19 UZASADNIENIE Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania T.Z., W.Z. i V.B. od decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] marca 2019r. orzekającej o odmowie zwrotu nieruchomości położonej w [...] w dzielnicy [...] przy al. [...], oznaczonej jako część działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], przejętej na rzecz Skarbu Państwa na mocy aktu notarialnego [...] z dnia [...] marca 1974r. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Przedmiotowa decyzja wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne. Organ I instancji ustalił, że na mocy aktu notarialnego z dnia [...] marca 1974 r. [...] w trybie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz.U. Nr 10 poz. 64) Skarb Państwa nabył od C. i J. małżonków Z. nieruchomość o pow. [...] m2 oznaczoną wówczas jako działka nr ewid. [...] z obrębu [...]. Nieruchomość ta została przeznaczona pod rozbudowę Instytutu [...] zgodnie z decyzją o lokalizacji szczegółowej nr [...] z dnia [...] maja 1972 r. W dniu [...] stycznia 2012 r. T.Z. wystąpił z wnioskiem o zwrot przedmiotowej nieruchomości, do którego w dniu [...] stycznia 2012 r. przyłączyli się W.Z., V.B. oraz J.Z.. Organ w oparciu o pismo Biura Geodezji i Katastru Urzędu [...] z dnia [...] lutego 2012 r. ustalił, że nieruchomość oznaczona jako dz. nr [...] z obrębu [...] opisana w akcie notarialnym z dnia [...] marca 1974 r. Rep. [...] odpowiada części obecnej działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], która stanowi własność Skarbu Państwa i znajduje się w użytkowaniu wieczystym Instytutu [...]. Nieruchomość objęta jest księga wieczystą [...]. Decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2000r. nr [...] Wojewoda [...] stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem [...] grudnia 1990 r. przez Instytut [...] z siedzibą w [...] przy [...] prawa użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego o pow. [...] m2, w skład którego wchodzi m.in. dz. ew. nr [...] z obr. [...]. Sprawa rozpoznania złożonych wniosków o zwrot przedmiotowej nieruchomości była już przedmiotem decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013r., którą orzeczono o odmowie zwrotu. W wyniku odwołania złożonego przez wnioskodawców Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2014r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując, iż organ I instancji powinien precyzyjnie ustalić, która część nieruchomości znajdującej się aktualnie w użytkowaniu wieczystym Instytutu [...] stanowi przedmiot wniosku o zwrot, a następnie w odniesieniu do tego terenu zgromadzić wszystkie dokumenty precyzujące termin zakończenia prac budowlanych. Organ I instancji ustalił, że postanowieniem z dnia [...] sierpnia 1969r. Prezydium Rady Narodowej [...], po rozpoznaniu wniosku Instytutu [...] [...] w sprawie ustalenia lokalizacji szczegółowej rozbudowy Instytutu [...], wskazało jako odpowiadający tej inwestycji teren przy [...] o pow. [...] ha. Jednocześnie ustalone zostały następujące warunki zagospodarowania terenu; "Należy wprowadzić maksymalną ilość zadrzewienia i krzewow oraz przewidzieć parkingi dla zaspokojenia potrzeb Instytutu. Przewidywane obiekty na ww. terenie wymagają dodatkowego uzgodnienia z Ministerstwem Komunikacji w zakresie szczegółowej lokalizacji i ich wysokości." Decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 1971 r. ustalona została szczegółowa lokalizacja rozbudowy Instytutu [...] dla terenu o pow. ok. [...] ha. Załącznikiem do tej decyzji i jednocześnie jej integralną częścią był plan zagospodarowania terenu "[...]" (projekt koncepcyjny alt. [...]). Na całym terenie objętym lokalizacją, oprócz budowy nowych budynków przewidziano również parking na [...] samochodów, infrastrukturę i tereny zielone. Ww. lokalizacja nie została nigdy wykonana, jednakże zgodnie z kolejną decyzją lokalizacyjną uzyskaną przez Instytut - Nr [...] o lokalizacji szczegółowej i sposobie wykorzystania terenu wydaną przez Wydział Architektury Nadzoru Budowlanego i Geodezji Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] maja 1972r., ustalona została lokalizacja szczegółowa rozbudowy Instytutu [...] na terenie o pow. [...] ha położonym przy [...], w granicach oznaczonych literami [...] na szkicu nr [...], stanowiącym załącznik do tej decyzji i jej integralną część. Zgodnie zaś z jej treścią przy realizacji inwestycji powinny być zachowane warunki zgodnie z planem zagospodarowania terenu obowiązującym przy decyzji o lokalizacji szczegółowej Nr [...] z dnia [...] maja 197 Ir. Organ I instancji wykonał opracowanie geodezyjne przedstawiające granice nieruchomości Wywłaszczonej aktem notarialnym Rep. [...] z dnia [...] marca 1974r. w odniesieniu do załącznika graficznego stanowiącego koncepcję zagospodarowania terenu Ośrodka [...] dla Instytutu [...] wynikającego z decyzji o lokalizacji szczegółowej nr [...] z dnia [...] maja 1972 r. Jak wynika z mapy sytuacyjnej opracowanej w dniu [...] września 2015r. przez geodetę uprawnionego mgr. inż. A.K. (nr uprawnień [...]) na przedmiotowej nieruchomości zlokalizowany miał być fragment budynku administracyjno-usługowego połączony przewiązką z blokiem hamowni (również fragmentarycznie posadowionej na nieruchomości), jak również infrastruktura drogowa. Z kolei realizacyjny plan zagospodarowania terenu laboratorium sprężarek z 1979r., jak również plan dla modernizacji bazy badawczej - zagospodarowania strefy ochronnej dla perspektywicznej rozbudowy zakładu nr [...] z marca 1982r. wskazuje, że inwestycja miała przebiegać w II etapach. Wywłaszczona nieruchomość znajdowała się w obrębie strefy ochronnej i wraz z przyległymi do niej gruntami przeznaczona była tymczasowo pod pracownicze ogródki działkowe. Organ I instancji zwrócił uwagę, że w stosunku do nieruchomości wywłaszczonej, w części północnej obszaru inwestycji zarówno na planie z 1972 r. jak i planie z 1982 r. przedstawiony został parking dla pracowników Instytutu. Już w pierwotnej koncepcji zagospodarowania terenu sygnalizowano, że północna część lokalizacji była "najmniej dogodna do budowy obiektów ze względu na ograniczenie wysokości zabudowy", co spowodowane było "polem [...]". Decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2019 r. - Prezydent [...] orzekł o odmowie zwrotu nieruchomości położonej w [...] w dzielnicy [...] przy [...], oznaczonej jako część działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], przejętej na rzecz Skarbu Państwa na mocy aktu notarialnego Rep. [...] z dnia [...] marca 1974r. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy oceniając prawidłowość decyzji wydanej przez organ I instancji, wskazał, że w przypadku złożonych przedsięwzięć, należy mieć na uwadze, że koncepcje związane z posadowieniem poszczególnych elementów inwestycyjnych mogły ulegać modyfikacji w określonym czasie, w zależności od stopnia złożoności przedsięwzięcia. Chodziło o realizację przedsięwzięć ze swej natury wieloelementowych. Podkreślił, że modyfikacja celu wywłaszczenia nie ma wpływu na ocenę zbędności nieruchomości, gdyż jak wskazuje judykatura późniejsze modyfikacje planów inwestycyjnych na wywłaszczonych nieruchomościach nie mają znaczenia dla ustalenia celu wywłaszczenia oraz jego realizacji i w rezultacie dla oceny zbędności nieruchomości na cel wywłaszczenia - wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 listopada 20I0r. IISA/Kr 1092/10. Cel wywłaszczenia nie został zmieniony, bowiem jak wykazał organ I instancji w granicach przedmiotowej wywłaszczonej nieruchomości, w części północnej obszaru inwestycji zarówno na planie z 1972 r. jak i planie z 1982 r. przedstawiony został parking dla pracowników Instytutu. Już w pierwotnej koncepcji zagospodarowania terenu sygnalizowano, że północna część lokalizacji była "najmniej dogodna do budowy obiektów ze względu na ograniczenie wysokości zabudowy", co spowodowane było "polem [...]". Zatem cel publiczny, na który została wywłaszczona przedmiotowa nieruchomość został zmodyfikowany, bowiem zaszły konkretne przyczyny w zakresie rozbudowy Instytutu [...]. Organ odwoławczy podkreślił, że wywłaszczona nieruchomość miała się znajdować w obrębie strefy ochronnej i wraz z przyległymi do niej gruntami przeznaczona była tymczasowo pod pracownicze ogródki działkowe, jednakże powstanie innych zamierzeń inwestycyjnych/parkingów/ było związane ściśle ze zmieniającymi się potrzebami Instytutu, ale przede wszystkim z uwarunkowaniami budowlanymi, które już w pierwotnej koncepcji zagospodarowania terenu sygnalizowano, wskazując, że północna część lokalizacji była "najmniej dogodna do budowy obiektów ze względu na ograniczenie wysokości zabudowy", co spowodowane było "polem [...]". Realizacja parkingu wraz ze stróżówką na północnej części terenu Instytutu nastąpiła w latach 70-tych, co potwierdzają m.in. znajdujące się w aktach sprawy decyzja i postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Ponadto z załącznika do decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] marca 2000 r. stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem [...] grudnia 1990r. przez Instytut [...] prawa użytkowania wieczystego działek ewidencyjnych nr [...] i [...] wynika, że znajdujące się na tym obszarze budynki oznaczone symbolami [...], [...], [...] i [...] zostały wybudowane w latach 1986-1987. Organ wykazał, że na terenie objętym działaniem decyzji lokalizacyjnej nr [...] z dnia [...] maja 1972 r. podejmowane były prace budowlane związane z rozbudową Instytutu [...], a więc zgodne z celem wywłaszczenia wskazanym w akcie notarialnym Rep. [...] z dnia [...] marca 1974 r. Organ zwrócił również uwagę, że jednym z koniecznych (ale niewystarczających) warunków dla uwzględnienia podania o zwrot wywłaszczonej nieruchomości jest ustalenie, że w chwili orzekania przez organ o zwrocie przedmiotowa nieruchomość jest własnością Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. W przeciwnym razie musi być wydana decyzja odmowna. W przedmiotowej sprawie ustanowione zostało na rzecz Instytutu [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2000 r. prawo użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego o pow. [...] m2, w skład którego wchodzi m.in. dz. ew. nr [...] z obr. [...]. Organy obu instancji pomimo uznania, że obciążenie nieruchomości prawem użytkowania wieczystego wyłącza jej zwrot, odniosły się do zarzutu dotyczącego niezrealizowania celu wywłaszczenia i uznały, że został on zrealizowany. Skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2019 r. nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli T.Z., W.Z. i V.B.. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucali naruszenie art. 7; art. 77 § 1 art. 80 i art. 138 § 1 pkt 1 KPA oraz wnosili na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Skarżący w uzasadnieniu skargi wskazali, że z uzasadnień decyzji wynika "absolutny zamęt co do sposobu wykorzystania przedmiotowej nieruchomości w toku inwestycji ". Skarżący podnieśli, że z wizji lokalnej przeprowadzonej na nieruchomości można było dostrzec, iż działka objęta wnioskiem pozostaje niezagospodarowana , a w uzasadnieniach podaje się raz cel komunikacyjny, a innym razem ogrody pracownicze itd. Zdaniem skarżących ustanowienie prawa użytkowania wieczystego na wywłaszczonej nieruchomości na rzecz Instytutu po 16 latach od czynności notarialnej nie powinno hamować zwrotu nieruchomości bowiem już w tej dacie miały zastosowanie przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami warunkujące jej zwrot. Organ w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie i podtrzymał w całości argumentacje przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W ocenie Sądu skarga jest niezasadna. bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją jest odmowa zwrotu nieruchomości położonej w [...] w dzielnicy [...] przy [...], oznaczonej jako część działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], przejętej na rzecz Skarbu Państwa na mocy aktu notarialnego Rep. [...] z dnia [...] marca 1974r. Zgodnie z dyspozycją art. 136 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli stosownie do przepisu art. 137, stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Z wnioskiem o zwrot nieruchomości lub jej części występuje się do starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej. Przepis art, 137 ustawy stanowi natomiast, że nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli: 1) pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo 2) pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany. Jeżeli w przypadku, o którym mowa w art. 137 ust. 1 pkt 2 u.g.n. cel wywłaszczenia został zrealizowany tylko na części wywłaszczonej nieruchomości zwrotowi podlega pozostała część. Wystąpienie jednej z przesłanek zbędności nieruchomości na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu zobowiązuje organ do uznania tej nieruchomości za zbędną, a tym samym uprawnia do jej zwrotu. W kontrolowanej sprawie jest sporne, czy na wywłaszczonej nieruchomości zrealizowany został cel wywłaszczenia jakim była rozbudowa Instytutu [...] zgodnie z decyzją o lokalizacji szczegółowej nr [...] z dnia [...] maja 1997 r. Przy czym zdaniem skarżących wywłaszczona działka nie została zagospodarowana, a organ błędnie wskazywał iż została zagospodarowana na parking pracowniczy, a innym razem że zładowały się na n niej ogródki pracownicze. Należy mieć na uwadze, że organ I instancji wykonał opracowanie geodezyjne przedstawiające granice nieruchomości wywłaszczonej aktem notarialnym z dnia [...] marca 1974r. w odniesieniu do załącznika graficznego stanowiącego koncepcję zagospodarowania terenu [...] dla Instytutu [...] wynikającego z decyzji o lokalizacji szczegółowej nr [...] z dnia [...] maja 1972 r. Jak wynika z mapy sytuacyjnej opracowanej w dniu [...] września 2015r. przez geodetę uprawnionego na przedmiotowej nieruchomości zlokalizowany miał być fragment budynku administracyjno-usługowego połączony przewiązką z blokiem hamowni (również fragmentarycznie posadowionej na nieruchomości), jak również infrastruktura drogowa. Z kolei realizacyjny plan zagospodarowania terenu laboratorium sprężarek z 1979r., jak również plan dla modernizacji bazy badawczej - zagospodarowania strefy ochronnej dla perspektywicznej rozbudowy zakładu nr [...] z marca 1982r. wskazuje, że inwestycja miała przebiegać w II etapach. Wywłaszczona nieruchomość znajdowała się w obrębie strefy ochronnej i wraz z przyległymi do niej gruntami przeznaczona była tymczasowo pod pracownicze ogródki działkowe. Organ I instancji zwrócił uwagę, że w stosunku do nieruchomości wywłaszczonej, w części północnej obszaru inwestycji zarówno na planie z 1972 r. jak i planie z 1982 r. przedstawiony został parking dla pracowników Instytutu. Już w pierwotnej koncepcji zagospodarowania terenu sygnalizowano, że północna część lokalizacji była "najmniej dogodna do budowy obiektów ze względu na ograniczenie wysokości zabudowy", co spowodowane było "polem [...]". Organ zwrócił uwagę, że w przypadku złożonych przedsięwzięć, koncepcje związane z posadowieniem poszczególnych elementów inwestycyjnych mogły ulegać modyfikacji w określonym czasie, w zależności od stopnia złożoności przedsięwzięcia. Te szczegółowe ustalenia następowały w planie realizacyjnym. Przy czym na etapie realizacji inwestycji możliwa była zmiana planu realizacyjnego. Takie stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny zajął m.in. w wyrokach z dnia 27 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 846/13 i I OSK 850/13 oraz z dnia 4 sierpnia 2015 r. sygn. akt I OSK 1044/14. Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 27 stycznia 1988 r. sygn. akt III AZP 11/87 uznał, że należy odróżnić zmianę celu wywłaszczenia od modyfikacji tego celu. Za zmianę celu Sąd uznał jakościową zmianę inwestycji określonej w decyzji wywłaszczeniowej, konkretyzującej cel wywłaszczenia nieruchomości. Modyfikację zaś celu wywłaszczenia pociąga za sobą modyfikacja inwestycji mieszcząca się w celu uzasadniającym wywłaszczenie, czyli niezmieniająca jego charakteru. Podobnie w tych kwestiach wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 27 listopada 2014 r., I OSK 846/13, w którym stwierdził, że zmiany celu wywłaszczenia nie oznacza modyfikacja projektu zagospodarowania terenu polegająca na dostosowaniu jej do potrzeb inwestora. Rozbudowa Instytutu [...] była przedsięwzięciem złożonym i wieloetapowym i skomplikowanym, Cel publiczny, na który została wywłaszczona przedmiotowa nieruchomość został zmodyfikowany, bowiem zaszły konkretne przyczyny w zakresie rozbudowy Instytutu [...]. W przypadku realizacji dużej inwestycji, na poszczególnych jej etapach może dochodzić do zmian w projektach zagospodarowania poszczególnych części terenu. Cel wywłaszczenia nie został zmieniony, bowiem jak wykazał organ w granicach przedmiotowej nieruchomości wywłaszczonej, w części północnej obszaru inwestycji zarówno na planie z 1972 r. jak i planie z 1982 r. przedstawiony został parking dla pracowników Instytutu. Już w pierwotnej koncepcji zagospodarowania terenu sygnalizowano, że północna część lokalizacji była "najmniej dogodna do budowy obiektów ze względu na ograniczenie wysokości zabudowy", co spowodowane było "polem [...]". Budowa parkingu została zrealizowana w 1976 roku. Oznacza to, że ostateczne powstanie na działce parkingów nie wykraczało poza zakres definicji celu wywłaszczenia, który wiązał się z rozbudową Instytutu [...]. Z akt sprawy wynika, że wywłaszczona nieruchomość nieprzerwanie znajdowała się w ogrodzeniu Instytutu, chociaż nie zawsze na całej nieruchomości posadowione były trwałe budowle. Celem wywłaszczenie była rozbudowa Instytutu [...]. Zdaniem sądu tak określony cel jest wystarczający dla oceny przesłanki zbędności nieruchomości. Organy obu instancji dokonały oceny realizacji tego celu, którym co należy podkreślić była rozbudowa Instytutu [...]. Ewentualne zmiany koncepcji w ramach rozbudowy Instytutu [...] nie niweczą celu na jaki nieruchomość została wywłaszczona. Stanowi co najwyżej jego modyfikacje nie będąca zmiana jakościowa. Jak słusznie wskazały organy obu instancji istotne dla ustalenie realizacji celu wywłaszczenia jest to, że teren ten od daty wywłaszczenia był i nadal jest w sposób bezpośredni powiązany z działalnością prowadzona przez Instytut [...]. Cel wywłaszczenia jak prawidłowo ustaliły organy obu instancji został zrealizowany. Należy zwrócić uwagę na jeszcze jedna kwestię , a mianowicie jednym z koniecznych warunków zwrotu wywłaszczonej nieruchomości jest ustalenie, że w chwili orzekania przez organ o zwrocie przedmiotowa nieruchomość jest własnością Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. W przeciwnym razie musi być wydana decyzja odmowna. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu 7 sędziów z 13 kwietnia 2015 r. (I OPS 3/14) wyjaśnił w szczególności, że roszczenie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, gdy zachodzą przesłanki wymienione w art. 136 ust. 3 u.g.n., przysługuje wyłącznie przeciwko Skarbowi Państwa albo jednostce samorządu terytorialnego. Tym samym brak tytułu prawnego do nieruchomości po stronie zobowiązanego podmiotu publicznoprawnego oznacza brak podstaw do orzeczenia o zwrocie, ponieważ decyzja taka byłaby niewykonalna. Reasumując, już samo ustalenie, że Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego nie jest aktualnie, tj. w chwili orzekania przez organ, właścicielem nieruchomości objętej wnioskiem o zwrot lub na nieruchomości tej ustanowiono użytkowanie wieczyste, jest wystarczające do wydania decyzji odmownej. Bowiem utrata przez Skarb Państwa lub gminę prawa dysponowania wywłaszczoną nieruchomością, w związku z ustanowieniem na niej prawa użytkowania wieczystego, w istocie rzeczy z uwagi na zakres prawa użytkowania wieczystego, skutkuje tym, że przestaje istnieć nieruchomość, w stosunku do której można - co do zasady orzec o jej zwrocie. Bowiem wszelkie ustalenia, dokonywane na podstawie art. 136 i 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami, mają w takim przypadku znaczenie tylko teoretyczne. Nawet przy ustaleniu, że żądanie zwrotu nieruchomości, z uwagi na treść przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, jest uzasadnione, to z uwagi na fakt ustanowienia na nieruchomości prawa użytkowania wieczystego, nie jest to prawnie możliwe (patrz np. wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 336/10). Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2000r. nr [...] stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem [...] grudnia 1990 r. przez Instytut [...] z siedzibą w [...] przy [...] [...] prawa użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego o pow. [...] m2, w skład którego wchodzi m.in. dz. ew. nr [...] z obr. [...]. Oznacza to, że Skarb Państwa nie jest właściciel działki objętej wnioskiem o zwrot. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.).