II FZ 795/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia I. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 października 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 547/16 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi I. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 2 marca 2016 r., sygn. akt [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Sygnatura akt II FZ 795/16 U z a s a d n i e n i e Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie postanowieniem z dnia 2 marca 2016 r., doręczonym skarżącej I. S. dnia 18 marca 2016 r., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 16 grudnia 2015 r. znak: [....] , określającej zobowiązanie podatkowe z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych. Dnia 18 maja 2016 r. skarżąca wniosła skargę na opisane wyżej postanowienie, wnosząc równocześnie o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 17 czerwca 2016 r. nie uwzględnił wniosku skarżącej i odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Na skutek wniesionego zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 21 września 2016 r. oddalił zażalenie skarżącej na postanowienie z dnia 17 czerwca 2016 r. Wobec prawomocnego rozstrzygnięcia kwestii przywrócenia terminu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 13 października 2016 r. odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), uznając, że została wniesiona z uchybieniem 30-dniowego terminu do jej wniesienia. W zażaleniu na to postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 w związku z art. 86 § 1 i art. 87 § 2 P.p.s.a., podnosząc, że brak było podstaw do odrzucenia skargi, gdyż termin do jej wniesienia powinien zostać przywrócony. Jednocześnie skarżąca złożyła wniosek o przesłuchanie świadków na okoliczność tej tezy. W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie jako podstawę odrzucenia skargi wskazał art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., zgodnie z którym skarga zostaje odrzucona, gdy zostanie wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. W zażaleniu co prawda zarzucono naruszenie tego przepisu, niemniej przedstawiono argumenty na poparcie stanowiska, iż powinno nastąpić przywrócenie terminu do wniesienia skargi, podczas gdy kwestia ta została już prawomocnie rozstrzygnięta postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2016 r. (II FZ 541/16), które to postanowienie na mocy art. 170 P.p.s.a. wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe. Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że wszystkie podmioty dokonujące oceny okoliczności faktycznych, w tym związanych z faktem prawomocności określonego orzeczenia sądu, muszą brać pod uwagę fakt jego istnienia oraz treść rozstrzygnięcia zawartego w jego sentencji. Moc wiążąca orzeczenia w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (por. B. Dauter, Komentarz do art. 170 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX 2016). Oznacza to, że w obecnym postępowaniu, dotyczącym odrzucenia skargi, podnoszone przez skarżącą argumenty nie mogą być przez Naczelny Sąd Administracyjny wzięte pod uwagę, gdyż dotyczą postępowania w innym przedmiocie, które w dodatku zostało prawomocnie zakończone i nie może podlegać ponownej kontroli instancyjnej. Wskazanie w podstawach zażalenia art. 86 § 1 iart. 87 § 2 P.p.s.a., a więc przepisów odnoszących się do przywrócenia terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, jest więc oczywiście niezasadne a wobec braku innych argumentów, wspierających stanowisko skarżącej, należy uznać, że skoro skarga została wniesiona z uchybieniem 30-dniowego terminu do jej wniesienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie prawidłowo skargę tę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w związku z art. 197 P.p.s.a. zażalenie skarżącej oddalił.