II SA/Kr 528/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędzia WSA Magda Froncisz Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej im[...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2020 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. UZASADNIENIE Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 31 lipca 2018 r. (nr [...]) ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz garażem podziemnym oraz usługami w parterze wraz z zagospodarowaniem terenu na części dz. nr [...] oraz na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w Krakowie". Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez Spółdzielnię Mieszkaniową [...] oraz Spółdzielnię Mieszkaniową [...] w K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 30 stycznia 2020 r., znak [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Kolegium wskazało art. 59 ust. 1, art. 56 w związku z art. 64 ust. 1. art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r. póz. 1945 t.j. ze zm.), zwanej dalej "ustawą" § 1 - 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, póz. 1588), zwanego dalej "rozporządzeniem" w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. póz. 2096 t.j. ze zm.). W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że poza sporem pozostaje to, że w niniejszej sprawie wobec nieobowiązywania planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego, istniały podstawy do przeprowadzenia postępowania na zasadach i w trybie art. 59 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym — zwanej dalej "ustawą" i że postępowanie to prowadzone było przez organ właściwy - zgodnie ze wskazaniem z art. 60 ust. 1 w/w ustawy -Prezydenta Miasta Krakowa. Dla wydania decyzji w.z., konieczne jest łączne spełnienie warunków, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 ustawy. Stawiany w przepisie art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy wymóg, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej co teren inwestycji pozwalała na realizację kontynuacji funkcji, cech i parametrów nowej zabudowy, należy traktować jako podstawowy warunek formalny dla oceny możliwości wydania decyzji pozytywnej. Kolegium stwierdza, że ww. wymóg formalny został spełniony w niniejszej sprawie. Jak słusznie organ I instancji ustalił, w obszarze analizy znajdują się działki sąsiednie dostępne z tej samej drogi publicznej co teren inwestycji - ul. [...] zagospodarowane w sposób zapewniający realizację zasadę kontynuacji funkcji i parametrów z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Do takich działek zaliczyć należy także wskazywane w decyzji działkę nr [...], [...], [...] (z zabudową wielorodzinną) oraz działki nr [...], [...], [...] z zabudową usługową. Stwierdzenie spełnienia ww. formalnego wymogu uzasadniało zatem przystąpienie przez organ I instancji do zbadania w ramach prowadzonej analizy urbanistyczno - architektonicznej, czy istnieje możliwość ustalenia poszczególnych warunków i parametrów nowej zabudowy. Dla realizacji celów tego postępowania, oraz w myśl przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, analizator wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie ww. warunków z art. 61 ust. 1-5 ustawy. W przedmiotowej sprawie wykazane zostało spełnienie przez planowaną inwestycję podstawowej przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy. Ustalone w oparciu o powyższe rozporządzenie parametry architektoniczne, w ocenie Kolegium mieszczą się w zakresie norm cyt. wyżej rozporządzenia i zostały określone w sposób wyważony. Jednocześnie organ I instancji transponując do treści decyzji wnioski Analizatora, należycie uzasadnił wykazywaną kontynuację funkcji, rodzaju zabudowy oraz parametrów i wskaźników istniejących w obszarze analizowanym. Brak jest podstaw do zakwestionowania głównego dowodu, a to przeprowadzonej w toku postępowania analizy urbanistyczno — architektonicznej. Kolegium w piśmie z dnia 13 marca 2019 r. wezwało autorkę analizy do uzupełnienia jej treści poprzez doprecyzowanie treści ww. tabeli systematyzującej poszczególne parametry, ponadto Kolegium wezwało, aby wyjaśniono motywy dla przyjętego sposobu ustalenia wskaźników powierzchni zabudowy do powierzchni niektórych działek (tj. łącznie dla działek nr [...] i niezabudowanej działki nr [...] oraz łącznie dla działek nr [...] i nr [...] , jak również łącznie dla powierzchni działki nr [...] i powierzchni działek zajętych pod garaże). Przedstawione w dokumencie analizy dane, a następnie w notatce służbowej z dnia 12.04.2019 r, stanowiącej jej uzupełnienie pozwoliły na weryfikację prawidłowości obliczenia średnich wartości poszczególnych parametrów w badanym terenie oraz prawidłowości wyznaczenia poszczególnych warunków nowej zabudowy. Dokument analizy został wzbogacony o opisane zdjęcia fotograficzne obrazujące teren inwestycji jak i zabudowę na budynkach sąsiednich. Dalej Kolegium omówiło sposób ustalenia w analizie poszczególnych parametrów zabudowy i przyjęło, że zaistniały podstawy do stwierdzenia, że planowana inwestycja na opisanych powyżej warunkach, spełniać będzie wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy, realizując wynikającą z tego przepisu zasadę dobrego sąsiedztwa. Poza wyżej omówionymi warunkami i wymaganiami ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, organ I instancji z uwzględnieniem wszystkich pozyskanych w toku postępowania opinii, ustalił szczegółowo także wszelkie, niezbędne warunki ochrony zdrowia ludzi, środowiska, przyrody i krajobrazu, warunki w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Kolegium wskazało, ze rozumie wyrażane w odwołaniach obawy przed spowodowaniem przedmiotową inwestycją nadmiernych uciążliwości dla mieszkańców sąsiednich budynków mieszkalnych wielorodzinnych (np. nadmiernego zacienienia,) jednakże Kolegium wyjaśnia, że w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy, organy administracji nie posiadają instrumentów prawnych pozwalających na uwzględnienie tej argumentacji. Ocena dopuszczalności realizacji inwestycji w niniejszym postępowaniu odbywa się przez pryzmat dostosowania jej rozmiarów do istniejącej zabudowy, a instrumentami zabezpieczającymi ten ład są właśnie ww. ustalone w decyzji warunki. W sytuacji stwierdzenia zaś, że inwestycja realizuje przesłanki określone w art. 61 ust. 1 ustawy ( w tym przesłankę z art. 61 ust pkt. 1) organ nie jest władny odmówić ustalenia tych warunków, jeżeli w badanym obszarze, w bliskim sąsiedztwie znajdują się obiekty pozwalające na realizację zasady kontynuacji (także w zakresie parametrów wysokościowych). W szczególności nie może powołać się na przytaczaną okoliczność zacienienia nową inwestycją działek sąsiednich. W toku niniejszego postępowania organ zajmuje się badaniem do jakich granic, ze względu na zastany ład przestrzenny możliwym jest zrealizowanie planowanej inwestycji i kieruje się w tym zakresie wymogami z ww. rozporządzenia. Poza kompetencją organu pozostaje badanie spełnienia przez inwestycję warunków technicznych uregulowanych w aktach wykonawczych wydanych na podstawie ustawy Prawo budowlane. Odnosząc się do obaw odwołującej się Spółdzielni przed ewentualnym negatywnym oddziaływaniem inwestycji na środowisko, w tym na istniejącą na tych terenach roślinność, Kolegium stwierdza, że pozostają one nieuzasadnione. Organ I instancji, stosując regulacje ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podjął działania w ramach m.in. prowadzonych postępowań opiniodawczych z organami ochrony i kształtowania środowiska, dla zapewnienia zgodności przedmiotowej inwestycji z przepisami o ochronie środowiska oraz o ochronie przyrody. Pozyskano do akt sprawy opinię Wydziału Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta Krakowa z dnia 22.02.2016 r., w której uwzględnione zostało położenie terenu inwestycji i jego walory środowiskowe i przyrodnicze. Jednostka opiniująca w oparciu o materię prawa ochrony przyrody i prawa ochrony środowiska wskazała na wymagania, jakie stawiane są przez te przepisy, ustaliła także dodatkowe warunki, które musi spełniać przedmiotowa inwestycja pod względem ochrony zieleni, ochrony przyrody. Warunki te transponowane zostały przez organ I instancji do decyzji, w ramach których, wprowadzono zalecenie ochrony drzew rosnących na działkach objętych wnioskiem. Warunki te zostały transponowane do treści decyzji w załączniku nr 1 pkt. II ppkt. 2 lit. a). Na podstawie tejże opinii wprowadzono także do decyzji warunki pod względem ochrony wód i gospodarki wodnej, w tym w związku m.in. z planowaną budową parkingu podziemnego. Warunki te przyjęły postać np.: nakazu stosowania odpowiednich rozwiązań technicznych, które nie spowodują zmiany reżimu wód podziemnych ze szkodą dla gruntów sąsiednich oraz zakazu zmiany ukształtowania terenu prowadzącej do naruszenia stosunków wodnych (tak załącznik nr 1 pkt. II ppkt. 2 lit.a). Zwrócić uwagę należy, że decyzja ustalająca warunki zabudowy, ze swej istoty wytycza podstawowe kierunki ukształtowania objętej wnioskiem inwestycji budowlanej, podlegającej dalszym szczegółowym ustaleniom w kolejnym procesie inwestycyjnym (w toku pozwolenia na budowę). Dotyczy to także warunków w zakresie ochrony przyrody, ochrony środowiska, ochrony wód i gospodarki wodnej. Stowarzyszenie nie może zatem obecnie skutecznie domagać się dalszej konkretyzacji obowiązków Inwestora z tym związanych. W sprawie wykazane zostało także, że przedmiotowy teren inwestycji posiada pośredni dostęp do drogi publicznej - ul. [...], poprzez drogę serwisową ogólnodostępną biegnącą wzdłuż tej ulicy. Zrealizowana została tym samym przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt. 2 ustawy. Z opinii tej wynika także, że ww. ulica [...] i droga serwisowa zapewnią planowanej inwestycji dostateczną obsługę komunikacyjną, wedle obecnie obowiązującej organizacji ruchu, w tym poprzez istniejącej zjazd na drogę serwisową i istniejący zjazd na teren inwestycji. Tym samym spełniona jest przewidziana w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy przesłanka dostatecznego uzbrojenia inwestycji w drogę. W odpowiedzi na zarzuty odwołania Kolegium wskazuje, że na etapie postępowania odwoławczego Inwestor wykazał, że inwestycja pozostaje dostatecznie uzbrojona w media. Na wezwanie Kolegium z dnia 28.06.2019 r. Inwestor przedłożył do akt sprawy zaktualizowane oświadczenia dysponentów sieci: o możliwości przyłączenia planowanej inwestycji do sieci elektroenergetycznej oraz dostaw energii (pismo z dnia 9.08.2019 r.), o możliwości przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej (pismo z dnia 5.07.2019 r.) oraz o możliwości przyłączenia do sieci gazowej (oświadczenie z dnia 12.09.2019 r.). W treści decyzji zawarto także dostatecznie sprecyzowane warunki w zakresie obowiązku zapewnienia przez Inwestora należytej ilości miejsc parkingowych, w związku z projektowaną przez niego zmianą użytkowania budynku, tj. w oparciu o wskazania wynikające z uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 29 sierpnia 2012 r. Nr LIH/723/12 "Program obsługi parkingowej dla miasta Krakowa". Teren inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. ustawy Kolegium nie dopatrzyło się niezgodności decyzji z przepisami odrębnymi, przedmiotowa inwestycja spełnia także warunek z art. 61 ust. 1 pkt. 5 ustawy. Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Spółdzielnia Mieszkaniowa im. [...] w K.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: l. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1) art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. póz. 256 ze zm. - dalej jako "k.p.a.") w zw. z 77 § 1 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a., poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niezebranie materiału dowodowego w zakresie niezbędnym dla zgodnego z prawdą ustalenia stanu faktycznego, co w konsekwencji doprowadziło do: a) błędnego ustalenia, że w sprawie Inwestora wystąpiły podstawy do wydania decyzji o warunkach zabudowy i sposobu zagospodarowania terenu dla części (a nie całość) działki ewidencyjnej nr [...] (obr. [...] przy ul. [...] w Krakowie), wskutek czego Zaskarżoną Decyzją ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania dla części działki ewidencyjnej, którą wyznaczono liniami rozgraniczającymi na mapie stanowiącej załącznik graficzny do Zaskarżonej Decyzji, podczas gdy, bez względu na poczynione w sprawie ustalenia oraz niezależnie od nich decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest zawsze w stosunku do całej działki (kilku działek), a nie jej części; b) błędnego wyznaczenie granic obszaru analizowanego, które to naruszenie jest między innymi pochodną nieuzasadnionego poszerzenia granic obszaru analizowanego ponad ustawowe minimum (a to poprzez uwzględnienie w granicach tego obszaru całych działek granicznych, zamiast ich części znajdujących się w promieniu analizy, czego uzasadnienia zaniechano w części poświęconej analizie tekstowej) oraz pochodną wydania decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do części (a nie całości) działki, które to naruszenie w sposób oczywisty skutkowało błędnymi ustaleniami w zakresie funkcji, linii oraz innych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla Inwestycji; c) błędnego ustalenia parametrów (w szczególności w zakresie szerokości oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej Inwestycji) i wskaźników Inwestycji, co nastąpiło z naruszeniem tzw. zasady dobrego sąsiedztwa, bez dostatecznego uwzględnienia: rodzaju, funkcji, parametrów oraz wskaźników zabudowy i zagospodarowania terenu działek sąsiadujących; d) zaniechania wyjaśnienia w Zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji 1 Instancji (a okoliczność ta nie wynika bezpośrednio z treści ww. decyzji), czy obszar analizy został wyznaczony wokół granic ewidencyjnych działek nr [...] i [...], czy też wokół granicy Inwestycji (obejmującej część działki [...] oraz działkę [...]); e) zaniechania wyjaśnienia w Zaskarżonej decyzji oraz w poprzedzającej ją decyzji 1 Instancji, czy wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy wyznaczony na poziomie 24 ±1% oraz udział powierzchni biologicznie czynnej wyznaczony na poziomie minimum 40% należy odnieść do całej, łącznej powierzchni działek nr [...] i [...], czy też wyłącznie do powierzchni objętej Inwestycji (tj. części działki nr [...] i całej powierzchni działki [...]), czy też do powierzchni każdej z działek z osobna; f) błędnego ustalenia, że w sprawie uzyskano wszystkie wymagane opinie i uzgodnienia, co nastąpiło z pominięciem faktu, iż w dniach 11 maja 2016 r. oraz 2 sierpnia 2016 r. Inwestor dokonał istotnych zmian wniosku, a to poprzez wyłączenie spod zakresu zamierzenia inwestycyjnego części działki ew. nr [...] oraz przebudowy zjazdu (co nastąpiło pismami z dnia 11 maja 2016 r. i 2 sierpnia 2016 r.), natomiast w aktach sprawy zalegają opinie wydane dla Inwestycji w starym, niezmienionym kształcie (tj. opinia Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie z dnia 22 lutego 2016 r. oraz 13 maja 2016 r., opinia Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia 25 lutego 2016 r., opinia Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego UMK z dnia 22 lutego 2016 r., opinia Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z dnia 22 lipca 2016 r.), które nie mogły być podstawą dokonywania ustaleń faktycznych w sprawie, a zatem również podstawą określenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu; 2) art. 7 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a., polegające na zaniechaniu dokładnego wyjaśnienia przez organy obu instancji stanu faktycznego sprawy w zakresie kręgu stron postępowania, w tym poprzez zaniechanie złożenia do akt sprawy aktualnych wypisów i wyrysów z ewidencji gruntów, pozwalających na jednoznaczną ocenę prawidłowości ustaleń w odniesieniu do kręgu stron postępowania; 3) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., polegające na utrzymaniu w mocy decyzji 1 Instancji, w sytuacji, gdy Decyzja 1 Instancji została wydana z licznymi naruszeniami prawa, w tym prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które uzasadniały jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub też ewentualną zmianę na podstawie odpowiednio art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. lub art. 138 § 2 k.p.a.; II. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to przepisów: 1) art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2020 r. póz. 293 ze zm. - dalej jako "u.p.z.p."), art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. oraz art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. i art. 54 pkt 3 u.p.z.p. w zw. z art. 64 u.p.z.p. w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej jako "rozporządzenie"), polegające na wydaniu Zaskarżonej decyzji wyłącznie dla "części", a nie całości działki nr [...] (obr. [...] przy ul. [...] w Krakowie), podczas gdy decyzja o warunkach zabudowy zawsze wydawana jest w stosunku do całej działki (kilku działek), a nie jej części; 2) art. 59 ust. 1 u.p.z.p. i art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, którego skutkiem było błędne uznanie, że planowana zabudowa stanowić będzie kontynuację rodzaju zabudowy, funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu oraz parametrów i wskaźników kształtujących zabudowę na działkach sąsiednich; 3) art. 52 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 lit. a, b i c u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., polegające na wydaniu decyzji w oparciu o niekompletny pod względem formalnym wniosek, który to wniosek nie wskazywał (ani na mapie graficznej, ani w części tekstowej) granic obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać oraz nie zawierał pełnej i precyzyjnej charakterystyki Inwestycji, w tym nie określał zapotrzebowania na media (wodę, energię) oraz nie określał w dostatecznym stopniu wpływu Inwestycji na środowisko; 4) art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nieprawidłowe wyznaczeniu granic obszaru analizowanego; 5) art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. w zw. z art. 61 ust. 5 u.p.z.p., poprzez jego niezastosowanie, co skutkowało wydaniem Zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy Inwestor nie wykazał za pomocą właściwej umowy lub zobowiązania właściwej jednostki (dostawcy mediów), aby istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu było wystarczające dla zamierzenia budowlanego. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości o uchylenie decyzji i Instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). Na mocy art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 lipca 2020 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.). dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że skarga nie jest uzasadniona. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm.), zwanej w dalszej części uzasadnienia u.p.z.p. W myśl art. 59 ust. 1 tej ustawy, ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Niesporną okolicznością jest, że dla terenu objętego inwestycją nie został dotychczas uchwalony plan miejscowy. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Brak spełnienia któregokolwiek z warunków przewidzianych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy skutkować winien odmową ustalenia warunków zabudowy. Na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w przepisie art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu - Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej "rozporządzeniem", określone zostały sposoby ustalenia parametrów tej zabudowy tj. linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokość elewacji frontowej i geometrii dachu. Ponadto § 3 tego rozporządzenia stanowi, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2). Decyzję o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego organ może wydać, jeżeli zamierzenie inwestycyjne spełnia kryteria, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 i przy zachowaniu parametrów, o których mowa w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że opisana wyżej pokrótce procedura administracyjna, której celem jest ustalenie warunków zabudowy w formie decyzji administracyjnej, została przez organy przeprowadzona prawidłowo. W pierwszej kolejności wskazać należy, że nie są uzasadnione te zarzuty skargi, formułowane zarówno jako zarzuty naruszenia prawa procesowego jak i materialnego, które kwestionują wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla części, a nie całość działki ewidencyjnej nr [...], choć decyzja o warunkach zabudowy powinna być zawsze wydawana w stosunku do całej działki, a nie jej części. Prawdą jest, że w świetle w zasadzie jednolitych poglądów orzecznictwa sądów administracyjnych, ustalenie warunków zabudowy odnosi się do działki objętej wnioskiem jako całości, nie zaś jedynie tej jej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana (lub w inny niż dotychczas sposób zagospodarowana). Przez "teren", o którym mowa w art. 59 ust. 1, a także w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 4 u.p.z.p. co do zasady rozumie się obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, a nie fragment działki ewidencyjnej, na którym inwestor zaplanował realizację inwestycji. Co do zasady również, przez użyte w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. pojęcie "określenie granic terenu objętego wnioskiem" należy rozumieć istniejące prawnie granice, których przebieg ustalony został w trybie przewidzianym obowiązującymi przepisami, co wyklucza wskazywanie przez inwestora terenu stanowiącego tylko część działki ewidencyjnej, teren inwestycji rozumiany musi być jako cała działka ewidencyjna, na której planowana jest realizacja zamierzenia inwestycyjnego. Podkreślić jednak należy, że tak jednoznaczne stanowisko wynika głównie z tego, aby dowolne określanie terenu inwestycji nie prowadziło do obchodzenia przez inwestorów przepisów ustaw (np. art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w związku z art. 61 ust. 1 pkt. 4 upzp), czy też ograniczeń w intensyfikacji zabudowy działek (wskaźnika powierzchni zabudowy) poprzez występowanie o ustalenie warunków zabudowy dla terenu stanowiącego niezabudowany fragment działki ewidencyjnej, która na pozostałym, nieobjętym wnioskiem, obszarze jest już zabudowana. Niemniej jednak, każda sprawa administracyjna jest sprawą indywidualną i tak powinna być rozpatrywana. W niniejszej sprawie teren inwestycji obejmuje dwie działki: [...] oraz [...] o łącznej powierzchni 3470 mkw, przy czym działka [...] objęta jest decyzją w całości, natomiast z działki nr [...] wyłączono niewielki fragment w północno – zachodniej części tej działki – około 10 m2, co stanowi około 0,3% terenu inwestycji. Tak niewielki wyłączony obszar nie miał wpływu na wynik analizy urbanistyczno- architektonicznej w zakresie ustalenia wskaźnika powierzchni zabudowy, nadto grunty te nie są gruntami rolnymi do których zastosowanie miałby art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, nie zachodzi zatem niebezpieczeństwo, że tak określony teren inwestycji może mieć wpływ na wynik wskaźników nowej zabudowy, a ostatecznie także na wynik sprawy. Nie jest też uzasadniony zarzut błędnego wyznaczenia granic obszaru analizowanego ponad ustawowe minimum stanowiące trzykrotność szerokości frontu działki. Wskazać należy, że obszar analizowany istotnie jest większy niż wielkość minimalna i stanowi około czterokrotność szerokości frontu działki. Jednak zwiększenie to nie jest znaczne, a w szczególności nie nosi znamion poszerzenia obszaru analizowanego celem poszukiwania zabudowań o funkcji i gabarytach zbliżonych do wnioskowanych przez inwestora. Wręcz przeciwnie – to właśnie w najbliższym otoczeniu terenu inwestycji znajdują się dostępne z tej samej drogi publicznej budynki zabudowy mieszkalnej wielorodzinnej (działki nr [...], [...]- z u sługami w parterze, [...]), w tym również budynek skarżącej. Natomiast na obrzeżach obszaru analizowanego, w jego części północnej, znajduje się drobniejsza zabudowa jednorodzinna. Zdaniem Sądu poszerzenie obszaru analizowanego, miało na celu zobrazowanie szerokiego kontekstu urbanistycznego planowanej inwestycji. Na wynik sprawy nie ma także wpływu brak wyjaśnienia - co zarzuca strona skarżąca - czy obszar analizy został wyznaczony wokół granic ewidencyjnych działek nr [...] i [...], czy też wokół granicy inwestycji (obejmującej część działki [...] oraz działkę [...]). Jak już wyżej wskazano, wyłączony z terenu inwestycji fragment działki [...] jest nieznaczny i to zarówno w stosunku do terenu inwestycji jak i obszaru analizowanego. Tym samym zarówno dla wyznaczenia obszaru analizowanego jak i w konsekwencji dla dokonanych w decyzji ustaleniach parametrów nowej zabudowy nie ma znaczenia, czy wykreślenie wokół terenu inwestycji okręgu wyznaczającego obszar analizowany nastąpiło z uwzględnieniem tego niewielkiego fragmentu działki [...] czy też nie. Nie są uzasadnione zarzuty dotyczące błędnego ustalenia parametrów nowej zabudowy, z naruszeniem zasady dobrego sąsiedztwa, bez dostatecznego uwzględnienia rodzaju, funkcji, parametrów oraz wskaźników zabudowy i zagospodarowania terenu działek sąsiadujących. Z analizy architektoniczo – urbanistycznej jednoznacznie wynika, że w obszarze analizowanym, w tym również w najbliższym sąsiedztwie terenu inwestycji, znajduje się zabudowa o charakterze mieszkalnym w tym w szczególności zabudowa wielomieszkaniowa, oraz zabudowa o funkcji usługowej. Natomiast kwestie wielkości parametrów nowej zabudowy zostały szczegółowo uzasadnione w decyzji organu II Instancji, który przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające, które wynikało wynikało między innymi z zarzutów skarżącej sformułowanych w odwołaniu. Za pismem z dnia 12 kwietnia 2019 r. organ I Instancji przedłożył notatkę służbową, w której wyjaśnione zostały wątpliwości odwołujących się, co do prawidłowości ustaleń w zakresie wskaźnika powierzchni zabudowy, wzbogacone o dokumentację mapową i fotograficzną. Wyjaśnienia te zostały szczegółowo przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i nie ma potrzeby przytaczania ich w tym miejscu ponownie. Ostatecznie wskaźnik powierzchni nowej zabudowy został w decyzji ustalony na poziomie 24% +/-1% jako średnia dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z obszaru analizowanego, i znacznie poniżej średniego wskaźnika dla całej zabudowy z obszaru analizowanego, który wynosi 34%, a dla zabudowy jednorodzinnej 39%. Odstępstwo od zasady wyznaczania tego wskaźnika jako średniej z obszaru analizowanego zostało szczegółowo i logicznie uzasadnione w analizie architektoniczno - urbanistycznej. Obawy wyrażane przez skarżącą co do tego, czy wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy oraz udział powierzchni biologicznie czynnej należy odnieść do całej, łącznej powierzchni działek nr [...] i [...], czy też do części działki nr [...] i całej działki [...], czy też do powierzchni każdej z działek z osobna – nie mają uzasadnionych podstaw. W załączniku nr 3 pkt. 3 lit. c do decyzji organu I instancji, wskazano, że wskaźnik ten należy traktować łącznie dla zabudowy w pierwszej linii zabudowy oraz zabudowy na tyłach działki. Zarówno w analizie jak i w załączniku nr 3 do decyzji organ wymiennie posługuje się pojęciem "działka inwestora" i " teren inwestycji" , przy czym opisując działkę inwestora organ wskazuje że ma ona 3470 mkw powierzchni. Przy czym jak wynika z informacji opisowo – graficznej z bazy EGiB (k. 71 akt adm.) działka [...] ma powierzchnie 0,1491 mkw, a dla działki [...] powierzchni nie wskazano. Jednak łączne zestawienie tych danych wskazuje jednoznacznie, że powierzchnia 3470 m kw odnosi się do obu działek. Jednocześnie – co już wyżej wskazano - jest oczywistym, że wskaźniki powierzchni nowej zabudowy ustalane są dla terenu inwestycji, a w niniejszej sprawie terenem inwestycji jest część działki nr [...] i cała działka [...]. Dalej wskazać należy, że prawidłowo została w decyzji wyznaczona linia zabudowy - jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (nr [...] oraz na działce nr [...]) usytuowanych w odległości 14 m od granicy działki drogowej - ul. [...], a jak wynika z załącznika graficznego do decyzji, linia zabudowy zostanie znacznie cofnięta w stosunku do obecnie istniejącego na działkach inwestycyjnych budynku. Prawidłowo został również wyznaczony parametr szerokości elewacji frontowej. Parametr ten został ustalony na poziomie 30 m+/-1m, jako odstępstwo od zasady wyznaczania tej szerokości jako średniej z obszaru analizowanego, na zasadzie § 6 ust. 2 rozporządzenia. Średnia z obszaru analizowanego wynosi 21 m, przy czym średnia dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej wynosi 30 m, dla zabudowy usługowej 28 m, a dla zabudowy jednorodzinnej 10 m. Z uzasadnienia ustalenia tego parametru, zawartego w analizie wynika, że wartość uwzględniająca zabudowę jednorodzinną, która choć znajduje się w obszarze analizowanym to jednak w innym układzie przestrzennym, nie nawiązuje do kwartału do którego należy teren inwestycji i nie jest reprezentatywna. W szczególności budynki zrealizowane na działkach nr [...] i działkach i [...] posiadają bardzo szerokie elewacje frontowe, eksponowane na ul. [...] (tj. odpowiednio 48 m i 36 m.). Wyznaczona w decyzji szerokość elewacji frontowej nawiązuje do zagospodarowania działek znajdujących się w tym najbliższym kontekście przestrzennym jak również w całym kwartale zabudowy głównie wielorodzinnej i usługowej. Zdaniem Sądu jest to uzasadnienie logiczne i przekonywujące. Sąd nie dopatrzył się także naruszeń prawa co do ustalenia parametru wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Organ ustalił wysokość elewacji frontowej do okapu, w oparciu o § 7 ust. 1 rozporządzenia, w przedziale od 18 m do 21 m - dla głównej, frontowej bryły budynku. Jest to jednocześnie całkowita, maksymalna wysokość budynku, ze względu na przewidziany w decyzji dach płaski. Ustalona w decyzji wysokość budynku stanowi nawiązanie do zabudowy znajdującej się w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji tj. na działce nr [...]. Przy czym dolna granica dopuszczonego przedziału jest wynikiem uwzględnienia wysokości ww. budynku sąsiedniego do jego okapu, zaś górna granica jest wynikiem uwzględniania całkowitej wysokości tego budynku (do kalenicy). Nadto na działce nr [...], również sąsiadującej bezpośrednio z terenem inwestycji, wysokość budynku kształtuje się uskokowo w przedziale od 26 m do ok. 34, 5 m. Ze względu zaś na wskazane w analizie zróżnicowanie w wysokościach poszczególnych budynków, wprowadzono warunek, aby tylna bryła planowanego budynku, posiadała niższą wysokości elewacji tylnej, ok. 6 m. Także odnotowana w analizie cecha charakterystyczna tj. przewaga dachów płaskich na budynkach wielorodzinnych znalazła kontynuację w treści decyzji, bowiem przewidziano dla planowanej decyzji zastosowanie dachu płaskiego. Nie jest także uzasadniony zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. w zw. z art. 61 ust. 5 u.p.z.p., poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy Inwestor nie wykazał za pomocą właściwej umowy lub zobowiązania właściwej jednostki (dostawcy mediów), aby istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu było wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Na k. 602 znajduje się aktualne na dzień wydania zaskarżonej decyzji oświadczenie firma B z 9 sierpnia 2019 r. dotyczące możliwości przyłączenia projektowanych obiektów do sieci; na k. 610 znajduje się aktualne na dzień wydania zaskarżonej decyzji oświadczenie z dnia 12 września 2019 r. firma A o możliwości przyłączenia do sieci gazowej; na k. 568- 570 znajduje się informacja techniczna z dnia 5 lipca 2019 r. Wodociągów Miasta Krakowa, gdzie w pkt. 15 wskazano, że po spełnieniu warunków technicznych opisanych w piśmie gwarantuje się zawarcie umowy o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków. Oświadczenia te są wystarczające dla ustalenia, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Nie jest też uzasadniony zarzut, że w sprawie nie uzyskano wszystkich wymaganych opinii i uzgodnień, co wynika z faktu, że Inwestor dokonał istotnych zmian wniosku, a to poprzez wyłączenie spod zakresu zamierzenia inwestycyjnego części działki ew. nr [...] oraz przebudowy zjazdu, natomiast w aktach sprawy zalegają opinie wydane dla inwestycji w kształcie sprzed dokonanych zmian. Dotyczy to zdaniem skarżącej opinii Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie z dnia 22 lutego 2016 r. oraz 13 maja 2016 r., opinii Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia 25 lutego 2016 r., opinii Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego UMK z dnia 22 lutego 2016 r., opinii Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z dnia 22 lipca 2016 r. Jeśli chodzi o opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie z dnia 22 lutego 2016 r. to pismo to nie jest opinią a prośbą doprecyzowanie wniosku. Natomiast opinia z ZIKIT z 13 maja 2016 (k. 205 akt adm.) wskazuje głównie na istniejący dostęp do drogi publicznej, zatem modyfikacja wniosku poprzez wyłączenie 10 m kw powierzchni działki [...], znajdującego się po przeciwnej stronie niż ulica [...], nie ma na dostęp do drogi publicznej najmniejszego wpływu. Jeśli zaś chodzi o wyłączenie z zakresu inwestycji przebudowy zjazdu, to zgodnie z art. 29 ust. 6 w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji, dodanym przez art. 3 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. (Dz.U.2016.2255) zmieniającej ustawę z dniem 1 stycznia 2017 r, budowa lub przebudowa zjazdu nie wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przepis ten wszedł w życie już po złożeniu wniosku w niniejszej sprawie ( co miało miejsce dniu 2 grudnia 2015 r. ). Zmiana zakresu inwestycji nie ma zatem żadnego wpływu na treść opinii ZIKIT i nie wymagała jej ponawiania, ponieważ nie było żadnych nowych okoliczności tego wymagających. Dodatkowo wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że nawet w przypadku, gdy ten sam organ prowadzi postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i jednocześnie jest organem uzgadniającym, to żaden przepis nie wyłączył kompetencji jednostki uzgadniającej do zajęcia stanowiska z tym, że nie następuje to w trybie określonym w art. 106 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2018 r., II OSK 318/18, orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy, fakt, że organ główny "opiniuje", czy "uzgadnia" warunki zabudowy ze swoimi jednostkami podległymi, nie jest praktyką nieprawidłową. Istotne jest natomiast, że konkluzje z takiego wewnętrznego współdziałania powinny znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji głównej. Wszakże stanowiska jednostek współdziałających z prezydentem miasta na prawach powiatu są w istocie jego stanowiskami. Odnosi się to zarówno do opinii zarządcy drogi (ZIKIT) jak i do znajdującej się w aktach sprawy opinii Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego UMK z dnia 22 lutego 2016 r. oraz opinii Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z dnia 22 lipca 2016 r. Jeśli zaś chodzi o opinię Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia 25 lutego 2016 r. (k. 127 akt adm.), to wynika z niej jedynie, że inwestycja położona jest poza terenami wpisanymi do rejestru zabytków, a po myśli art. 53 ust. 4 pkt. 2 u.p.z.p., decyzja wydawana jest po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków. Zgodnie z przywołanym art. 7, formami ochrony zabytków są: 1) wpis do rejestru zabytków; 1a) wpis na Listę Skarbów Dziedzictwa; 2) uznanie za pomnik historii; 3) utworzenie parku kulturowego; 4) ustalenia ochrony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzji o warunkach zabudowy, decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej lub decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego. Innymi słowy projekt decyzji nie wymagał uzgodnienia w tym zakresie. Nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a., polegające na zaniechaniu dokładnego wyjaśnienia przez organy obu instancji stanu faktycznego sprawy w zakresie kręgu stron postępowania. W istocie są to zarzuty, które mogłyby zostać ewentualnie zakwalifikowane jako przesłanka wznowieniowa, o której mowa w art. 145 § 1 pkt. 4 Kpa. Rzecz jednak w tym, że zgodnie z utrwalonym poglądem sądów administracyjnych, "przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot uprawniony do skorzystania z tej przesłanki, to jest ten, który bez własnej winy nie został dopuszczony do udziału w postępowaniu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Dotyczy to również Sądu Administracyjnego rozstrzygającego sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu, który z urzędu nie ma podstaw do podnoszenia, że podmiot nie wnoszący skargi został pominięty w postępowaniu administracyjnym i z tej przyczyny stosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a." (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 2018 r. sygn. II OSK 1837/17). Nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 lit. a, b i c u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., polegające na wydaniu decyzji w oparciu o niekompletny pod względem formalnym wniosek, który to wniosek nie wskazywał (ani na mapie graficznej, ani w części tekstowej) granic obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać oraz nie zawierał pełnej i precyzyjnej charakterystyki Inwestycji, w tym nie określał zapotrzebowania na media (wodę, energię) oraz nie określał w dostatecznym stopniu wpływu Inwestycji na środowisko. Zgodnie z art. 52 ust. 2 u.p.z.p., wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000 Na k. 7-17 akt administracyjnych, jako załącznik do wniosku, inwestor przedłożył zarówno mapy zasadnicze jak i mapy ewidencyjne w skali 1:500, obejmujące zarówno teren inwestycji jak i jej otoczenie tj. obszar, na który ta inwestycja będzie oddziaływać. Mapy zostały poświadczone za zgodność z treścią materiału państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego i nie budzą wątpliwości. W samej treści formularza wniosku nie wskazano konkretnej wielkości zapotrzebowania na media, jednak wynikają one z załączonych do wniosku oświadczeń dostawców mediów (później aktualizowanych), natomiast formularz wniosku został uzupełniony o dane pozwalające na określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu. Graficzne przedstawienie tych parametrów znajduje się na k. 15, 17, oraz 29 akt adm. Zdaniem Sądu wniosek czynił zadość wymaganiom art. 52 u.p.z.p. Nie znajdują uzasadnienia zarzuty dotyczące naruszenia art.7, art. 77 §1, art. 80 i art.107 § 3 k.p.a. poprzez błędne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, nierozważenie wszystkich okoliczności i brak należytego uzasadnienia wydanej decyzji. Kolegium należycie rozpatrzyło cały zebrany materiał dowodowy, a w uzasadnieniu szczegółowo wyjaśniło motywy swojego rozstrzygnięcia. Wobec powyższego skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu na zasadzie art. 151 p.p.s.a.