II SA/Rz 274/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Śliwa Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Jolanta Ewa Wojtyna /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Paweł Kozik po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 15 października 2008 r. sprawy ze skargi H. D. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania -uchyla zaskarżone postanowienie- UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] października 2007r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając w oparciu o art. 105 § 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., umorzył postępowanie administracyjne w sprawie budynków gospodarczych na działce nr ewid. 908 położonej w R. przy ul. R. [...], będących własnością E. D. Podstawą powyższego rozstrzygnięcia było ustalenie przez organ, iż przedmiotowe budynki zostały wybudowane około 1970r., a zatem podlegają przepisom ustawy Prawo budowlane z 1928r. (Dz. U. z 1939r. Nr 34); zgodnie zaś z art. 334 lit. a wskazanej ustawy przedstawienie projektu nie jest wymagane na wzniesienie nowych parterowych budynków gospodarczych. Po rozpatrzeniu odwołania H. D. oraz jej pełnomocnika J. D. od powyższej decyzji, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem [...] z dnia [...] lutego 2008 roku działając na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdził niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu organ II odwoławczy podniósł, że w aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo (z dnia 7 sierpnia 2007r.), którego H. D. udzieliła swojemu mężowi J. D. do reprezentowania jej "w sprawach toczących się w Urzędach Administracyjnych, także w Inspektoracie Nadzoru Budowlanego I i II instancji oraz w Sądzie Administracyjnym i Cywilnym". W związku z tym, w ocenie organu , z chwilą doręczenia pełnomocnictwa Powiatowemu Inspektowi Nadzoru Budowlanego, organ winien był – stosownie do art. 40 § 2 k.p.a. – wszelkie pisma adresowane do H. D. kierować do jej pełnomocnika J. D. Tymczasem organ I instancji korespondencję, w tym decyzję z dnia [...] października 2007r., doręczył H. D. Następnie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego przytoczył art. 129 § 2 k.p.a., zgodnie z którym odwołanie od decyzji wydanej w I instancji wnosi się w terminie 14 dni, licząc od dnia doręczenia decyzji stronie i stwierdził, że ponieważ zaskarżona decyzja nie została prawidłowo doręczona stronie ,to odwołanie pochodzące od tej strony, lub jej pełnomocnika, jest odwołaniem niedopuszczalnym. Decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie H. D., która podniosła merytoryczne argumenty przeciwko temu rozstrzygnięciu, jak też podkreśliła, iż w sierpniu 2007r. udzieliła swemu mężowi pełnomocnictwa do reprezentowania jej w związku z przewlekłą chorobą (niewydolność nerek), jednak organ II instancji nie uznał skuteczności powyższego pełnomocnictwa ,stwierdzając jego niedopuszczalność, co jest – w jej ocenie – nieuzasadnione. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, ponawiając argumentację przedstawioną uprzednio w uzasadnieniu zakwestionowanego rozstrzygnięcia. Organ zwrócił dodatkowo uwagę, w odniesieniu do zarzutu skargi, iż wbrew stanowisku skarżącej, nie stwierdził "niedopuszczalności pełnomocnictwa", gdyż tak forma jak i zakres pełnomocnictwa nie zostały podważone. Przesłanką wydania skarżonej decyzji stanowi zaś uchybienie art. 40 § 2 k.p.a., poprzez niewłaściwe doręczenie decyzji stronie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. nr 153 poz. 1269 z 2002 roku / sądy te sprawują w zakresie swej działalności kontrolę pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153 poz.1270 z 2002 roku / zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy , których dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. W myśl przepisu art. 145 P.p.s.a. Sąd obowiązany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej nieważności ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub jeśli zachodzą przyczyny określone w przepisie art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Przedmiotem kontroli sądowej jest rozpatrywanej sprawie postanowienie organu odwoławczego ,który w oparciu o przepis art. 134 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność odwołania od decyzji organu I instancji z powodu nieprawidłowego jej doręczenia. Stan sprawy w zakresie niezbędnym do jej rozstrzygnięcia, przedstawia się następująco. H. D. udzieliła w dniu 17 sierpnia 2007 roku pełnomocnictwa swojemu mężowi J. D. do reprezentowania jej przed organami administracji oraz sądem administracyjnym. Pełnomocnictwo przedłożone zostało w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w dniu 27 sierpnia 2007 roku. W dniu 28 września 2007 roku uczestniczka E. D. wniosła do organu pismo, do którego , wspólnym pismem z dnia 3 pażdziernika 2007 ustosunkowali się H. i J. D. Zawiadomienie z dnia 24 września 2007 roku o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów , a także decyzja organu I instancji, mimo udzielonego J. D. pełnomocnictwa, w dniu 22 pażdziernika 2007 doręczona została H. D. Wspólne odwołanie od tej decyzji małżonkowie – H. i J. D. wnieśl w dniu 5 listopada 2007, a organ odwoławczy uznał je za niedopuszczalne z powodu nieprawidłowego doręczenia stronie decyzji .W tym miejscu należy dodać, że termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 4 listopada, jednak z uwagi na to, że była to niedziela/ czyli dzień ustawowo wolny od pracy/ , odwołanie wniesione w poniedziałek należy uznać za wniesione w terminie, co jest to zgodne z przepisem art. 57 § 4 k.p.a. Sąd nie podziela stanowiska organu odwoławczego co do niedopuszczalności odwołania. Jest prawdą, że w sytuacji udzielenia przez stronę pełnomocnictwa, zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a. pisma doręcza się pełnomocnikowi. Organ I instancji nie zastosował się do tego przepisu i mimo zalegającego w aktach sprawy pełnomocnictwa , doręczał pisma stronie. Mimo to, jak wskazano wyżej- odwołanie zostało wniesione w ustawowym terminie 14 dniowym przez stronę i pełnomocnika. Z faktu tego wynika wniosek, że pełnomocnikowi znana była treść decyzji organu I instancji. Strona nie może ponosić ujemnych konsekwencji nieprawidłowego działania organu. Mimo wadliwych doręczeń, w ocenie Sądu – strona nie była pozbawiona możliwości działania, biorąc czynny udział w postępowaniu , składając pisma i uczestnicząc w rozprawie. Również pełnomocnik strony uczestniczył w postępowaniu, składając wraz z żoną pismo z 3 pażdziernika 2007 , odwołanie w dniu 5 listopada 2007 i biorąc udział w rozprawie administracyjnej w dniu 18 grudnia 2007 roku. Rozpoznając sprawę ponownie organ ustosunkuje się do zarzutów odwołania H. i J. D. i dokona ich merytorycznej oceny. Wskazując na powyższe , Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie narusza prawo w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dlatego orzekł jak w sentencji wyroku w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt.1 lit. c P.p.s.a.