II SA/Rz 601/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Marcin Kamiński /spr./ Sędziowie WSA Maciej Kobak WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 listopada 2020 r. sprawy ze skargi K. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne - skargę oddala - UZASADNIENIE Przedmiotem skargi K.I. (skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (organ odwoławczy) z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] (organ I instancji) z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w sprawie skierowania na badania psychologiczne przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Stan faktyczny i prawny sprawy ze skargi na powyższą decyzję przedstawia się następująco. Decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] organ I instancji działając na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (u.k.p.) – skierował skarżącego na badania psychologiczne przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte w związku z otrzymaniem w dniu [....] września 2019 r. prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., sygn. akt [...], z którego wynika, że skarżący prowadził pojazd mechaniczny, znajdując się w stanie nietrzeźwości. Dalej organ I instancji wyjaśnił, że na podstawie art. 14 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 957), do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych pozwalających wprowadzać dane do centralnej ewidencji kierowców w czasie wykonania czynności skutkującej koniecznością przekazania do niej danych, skierowanie na badanie psychologiczne w przypadku kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu, następuje na podstawie odpisu wyroku przesłanego przez sąd w trybie art. 182 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 676). Z kolei w myśl art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. a u.k.p., badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznego do kierowania pojazdami podlega kierujący motorowerem, pojazdem silnikowym lub tramwajem, jeżeli kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. Organ I instancji stwierdził, że w związku z tym, iż skarżący kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości, w świetle obowiązujących przepisów prawa, należy do przedmiotowej sprawy przedłożyć orzeczenie psychologiczne o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, wystawione w trybie art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. a u.k.p. przez psychologa uprawnionego do badań kierowców, na podstawie niniejszego skierowania. Organ I instancji nadmienił jednocześnie, iż orzeczenia psychologiczne nr [...] oraz nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r., które skarżący przedłożył do wniosku o wymianę prawa jazdy oraz wniosku o potwierdzenie posiadania kwalifikacji zawodowej, są niewłaściwe w przedmiotowej sprawie, gdyż zostały wystawione w trybie art. 39k ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz art. 82 ust. 1 pkt 2 u.k.p., nie spełniają więc wymogów stawianych przez art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. a u.k.p. Organ I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 101 ust. 2 pkt 1 i 2 u.k.p. osoba kierowana na badanie lekarskie w trybie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy jest obowiązana do poddania się badaniu w terminie 1 miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu i doręczenia odpowiedniego orzeczenia psychologicznego w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu. Zgodnie zaś z art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b u.k.p. starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku, gdy osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na tramwaj nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 84 ust. 1 ustawy. Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji, w którym podniósł, że ponowna decyzja o skierowaniu go na badania psychologiczne przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami jest bardzo krzywdząca a ponadto bezzasadna, a to z tego powodu, że w dniu [...] sierpnia 2019 r., czyli przed wydaniem prawa jazdy takowe badania już przeszedł, a wydane w związku z tym orzeczenia (nr [...] oraz nr [...]) przedstawił w Wydziale Komunikacji Miasta [....]. Orzeczenia te stwierdzają brak jakichkolwiek przeciwwskazań do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy jakie skarżący posiada i są ważne do dnia [...] maja 2023 r. Skarżący nadmienił, że w decyzji kierującej na te badania wyraźnie było napisane, że można je wykonać w dowolnej pracowni psychologicznej w [...] uprawnionej do badań kierowców i w takowej zostały przez niego wykonane. Skarżący ustalił, że zaskarżoną odwołaniem decyzją został skierowany na takie same badania, jakie już wykonał. Dodatkowo w zaskarżonej decyzji organ I instancji nie wyjaśnił, dlaczego przedłożonym przez niego badaniom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej, jak również nie dokonano żadnej analizy tych badań. Skarżący podniósł, że zaskarżoną decyzją organ I instancji nie uwzględnił interesu społecznego oraz słusznego interesu obywatela, gdyż skarżący obecnie znajduje się w ciężkiej sytuacji finansowej, która nie pozwala mu na wydatkowanie kolejnych kwot na takie same badania. Skarżący wskazał również, że przeszedł wielogodzinne szkolenie dla kierowców, w którym też są zagadnienia z psychologii i zdobył Świadectwo kwalifikacji zawodowej, czego organ również nie uwzględnił. Skarżący zakwestionował również zapis w decyzji organu I instancji, dotyczący obowiązku osoby kierowanej na badanie lekarskie do poddania się temu badaniu w terminie 1 miesiąca od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu i doręczenia odpowiedniego orzeczenia psychologicznego. Reasumując skarżący podniósł zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 7 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Po rozpoznaniu odwołania organ odwoławczy decyzją z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że decyzje administracyjne wydawane na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 u.k.p. mają charakter związany, co oznacza, iż w każdym przypadku kierowania pojazdem pod wpływem alkoholu starosta ma bezwzględny obowiązek, a nie jedynie uprawnienie do wydania decyzji o skierowaniu na badania psychologiczne przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Organ odwoławczy wskazał, że w aktach administracyjnych kontrolowanej instancyjnie sprawy zalega odpis prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] września 2019 r., sygn. akt [...], utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w [...] II Wydziału Karnego z dnia [...] stycznia 2019 r., sygn. akt [...], z którego jednoznacznie wynika, iż skarżący w dniu [...] sierpnia 2018 r. ok. godziny 8.45 znajdując się w stanie nietrzeźwości kierował pojazdem mechanicznym w ruchu lądowym. W ocenie organu odwoławczego taki stan faktyczny wyczerpuje w pełni przesłankę zawartą w przytoczonym art. 99 ust. 1 pkt 3 u.k.p. Jednocześnie w kontrolowanej instancyjnie na skutek złożonego odwołania decyzji organ odwoławczy nie dostrzegł wad prawnych, które mogłyby uzasadniać jej uchylenie na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższą decyzję organu odwoławczego, zaskarżając ją w całości. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że takowe badania przeszedł bezpośrednio przed wydaniem prawa jazdy (we wrześniu 2019 r.) i to dwukrotnie, zatem posiada dwa orzeczenia lekarskie, które ewidentnie wskazują na brak jakichkolwiek przeciwwskazań psychologicznych do prowadzenia pojazdów, na jakie wydano mu prawo jazdy. Badania te są ważne do maja 2023 r., który to termin w ocenie skarżącego nie jest aż tak odległy, aby konieczne było ponowne przejście tych samych badań w 2020 r. Dodatkowo organ odwoławczy nie uzasadnił dlaczego tym badaniom, które skarżący przeszedł, odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej, dezawuując badających go psychologów na rzecz innych, zwłaszcza że w decyzji wskazano, że skarżący może wykonać badania w dowolnej pracowni psychologicznej uprawnionej do badania kierowców. Poza tym badania, które skarżący niedawno przeszedł, nie były bezpłatne, stąd przeprowadzenie następnych identycznych w obecnej sytuacji są dla niego nie do udźwignięcia finansowo. Skarżący zarzucił ponadto rażące naruszenie prawa, t. j. art. 8 § 1, art. 9 oraz art. 10 § 1 k.p.a. Skarżący wskazał, że postępowanie karne o czyn z art. 178a § 1 k.k., zostało wobec niego warunkowo umorzone, a orzeczony środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres jednego roku został wykonany, ponadto została orzeczona kara w postaci wpłaty kwoty 5.000 zł na pomoc postpenitencjarną. W tym stanie rzeczy dalsze działania organu I instancji polegające na skierowaniu skarżącego ponownie na badania lekarskie naruszają m. in. zasadę proporcjonalności i równego traktowania stron. Dalej skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 107 i art. 80 k.p.a. przez niezebranie, nierozpatrzenie i brak oceny materiału dowodowego, a przede wszystkim pominięcie okoliczności pozytywnej prognozy kryminologicznej wobec skarżącego czemu dał wyraz Sąd Karny umarzając postępowanie karne. Dodatkowo skarżący zarzucił naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez działanie organu wbrew zasadzie prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie jego uczestników do organów władzy publicznej, oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. przez nieprawidłowe uzasadnienie decyzji. Skarżący stwierdził, że organ zaniechał ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności, tj. jakim skarżący jest kierowcą, jaka jest jego historia jako kierowcy. Skarżący podkreślił, że poza jednostkowym incydentem, którego wynikiem było umorzone warunkowo postępowanie karne, nie naruszał przepisów ruchu drogowego, zatem skierowanie przez organ administracji na badania psychologiczne w tak krótkim okresie od poprzednich, jest środkiem nieadekwatnym do okoliczności zdarzenia. Dalej skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja jest wysoce krzywdząca przede wszystkim w związku z tym, że skarżący jest jedynym żywicielem swojej rodziny, ma na utrzymaniu bezrobotną i bez prawa do zasiłku chorą żonę, zaś koszt badania to kwota ok. 150 zł i jest dla niego nie do udźwignięcia. Dodatkowo w obecnej sytuacji pandemii skarżący praktycznie nie pracuje i brakuje mu środków na podstawowe życiowe sprawy. Skarżący zarzucił organom, że uznały, iż skierowanie go na badanie ma charakter związany, co ewidentnie wyklucza jednostkowe i indywidualne, a zatem sprawiedliwe podejście do danego przypadku, przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności, w tym okoliczności popełnienia czynu zabronionego. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga została oddalona jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw. Sąd działając z urzędu, niezależnie od granic skargi i podniesionych zarzutów, nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego lub procesowego, których postać lub stopień miały lub mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy rozumiany jako treść końcowego rozstrzygnięcia. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, po uprzednim umożliwieniu skarżącemu przedstawienia nowych twierdzeń i dowodów na ich poparcie, w związku z zarządzeniem Prezesa Sądu, wydanym na podstawie art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Ustalony przez organy stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości. Kontrolowane orzeczenia zostały wydane na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (u.k.p.) w związku z wydaniem przez Sąd Rejonowy w [...] wyroku z dnia [...] stycznia 2019 r., sygn. akt [...], w którym uznano skarżący dopuścił się popełnienia czynu z art. 178a § 1 k.k. oraz warunkowo umorzono postępowanie karne na podstawie art. 66 § 1 i art. 67 § 1 k.k. (na okres próby wynoszący 3 lata). Wyrok ten został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] września 2019 r., sygn. akt [...], a zatem od tego dnia orzeczenie to jest prawomocne. Zgodnie z art. 66 § 1 k.k. sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Z powyższego przepisu wynika zatem jednoznacznie, że u podstaw orzeczenia warunkowo umarzającego postępowanie (niezależnie od jego probacyjnego charakteru) znajduje się pozytywnie zweryfikowana przesłanka popełnienia czynu zabronionego przez oskarżonego w sposób zawiniony, skoro "wina i społeczna szkodliwość czynu" mają być nieznaczne, a "okoliczności jego popełnienia" mają nie budzić wątpliwości. Wyrok warunkowy umarzający postępowanie nie jest wprawdzie wyrokiem skazującym, a "warunkowe umorzenie postępowania nie jest ani formą, ani odmianą warunkowego skazania, a wynikające z omawianej instytucji dobrodziejstwa sięgają znacznie dalej aniżeli dobrodziejstwa związane z zastosowaniem względem sprawcy warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności" (uchwała Izb Karnej i Wojskowej SN z dnia 29 stycznia 1971 r., VI KZP 26/69, OSNKW 1971/3 poz. 33). W sprawie wysoce problematyczne, co nie zostało dostrzeżone przez skarżącego i organy orzekające, okazało się zagadnienie wskazania aktualnej podstawy prawnej przekazania przez sąd karny danych i informacji związanych z popełnieniem czynów, o których mowa w art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. a) u.k.p. Zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. a) u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli osoba ta kierowała pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. W przedmiotowej sprawie podstawą do wydania kontrolowanych decyzji była informacja sądu o wydaniu prawomocnego wyroku z dnia [...] stycznia 2019 r., sygn. akt [...], która została przesłana przez Sąd Rejonowy w [...] VI Wydział Karny Wykonawczy. Przesłanką wydania decyzji, o której mowa w art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. a) u.k.p., nie był jednak prawomocny wyrok skazujący za czyny polegające na kierowaniu pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu, lecz informacja przekazana przez sąd w formie odpisu prawomocnego wyroku karnego orzekającego w pkt. II zakaz prowadzenia pojazdów. Sąd karny przesłał powyższy wyrok na podstawie art. 182 § 1 zd. 1 k.k., który stanowi, że w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, sąd przesyła odpis wyroku odpowiedniemu organowi administracji rządowej lub samorządu terytorialnego właściwemu dla miejsca zamieszkania skazanego. W powyższym zakresie należy jednak pamiętać, od dnia 1 stycznia 2017 r., na mocy art. 1 pkt. 5) ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami oraz niektórych innych ustaw, przewidujący wydanie decyzji na podstawie odpisu prawomocnego wyroku, przepis art. 135a u.k.p. zmienił brzmienie i w aktualnym stanie prawnym nadal stanowi, że starosta wydaje decyzję, o której mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a, pkt 3 lit. a oraz pkt 5, na podstawie odpisu wyroku przesłanego przez sąd w trybie art. 182 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy, do dnia 3 czerwca 2018 r. Przepis art. 135a został wprowadzony do ustawy o kierujących pojazdami ustawą z dnia 4 stycznia 2013 r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami (art. 1 pkt 5) i wszedł w życie 18 stycznia 2013 r., stanowiąc w pierwotnej wersji, że: "Do dnia 3 stycznia 2016 r. skierowanie na badanie lekarskie i badanie psychologiczne w przypadku kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu, następuje na podstawie odpisu wyroku przesłanego przez sąd w trybie art. 182 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy (...)". W uzasadnieniu projektu ustawy nowelizującej stwierdzono m.in., że przepis art. 135a wprowadzono w celu zagwarantowania "do czasu wprowadzenia automatycznej wymiany informacji w oparciu o CEK tj. do dnia 3 stycznia 2016 roku," możliwości "skierowania na badanie lekarskie i badanie psychologiczne w przypadku kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu, na podstawie odpisu wyroku przesłanego przez sąd. Od dnia 4 stycznia 2016 r. obowiązywać będzie, regulując ten zakres, art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b." (druk nr 985 Sejm RP VII kadencji). Niestety powyższa zapowiedź ustawodawcy nie została zrealizowana, czego efektem była wspomniana wyżej nowelizacja art. 135a u.k.p. (od dnia 1 stycznia 2017 r. przepis ten otrzymał nowe brzmienie: "Do dnia 3 czerwca 2018 r. starosta wydaje decyzję, o której mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a, pkt 3 lit. a oraz pkt 5, na podstawie odpisu wyroku przesłanego przez sąd w trybie art. 182 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy") i wydłużenie stosowania tymczasowej regulacji do dnia 3 czerwca 2018 r. Kolejne odroczenia wprowadzenia w pełni zautomatyzowanego systemu przekazywania informacji w ramach Centralnej Ewidencji Kierowców spowodowały dalsze nowelizacje, które nie objęły treści art. 135a u.k.p. Ten ostatni przepis zachował do chwili obecnej dotychczasowe brzmienie, podczas gdy ustawy nowelizujące z dnia 30 listopada 2016 r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami oraz niektórych innych ustaw oraz z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw kolejno wydłużały terminy wdrożenia w pełni zautomatyzowanego systemu Centralnej Ewidencji Kierowców. Przede wszystkim obowiązująca od dnia 4 czerwca 2018 r. ustawa z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw w przepisie przejściowym art. 14 postanowiła, że do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq ustawy zmienianej w art. 1 (chodzi o przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym, regulujące działanie Centralnej Ewidencji Kierowców), w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, przepisów art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 43 ust. 2 pkt 4, art. 44 ust. 3 pkt 2, art. 67 ust. 2 pkt 2, art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. c, art. 98, art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. c i pkt 4 oraz ust. 2 pkt 1 lit. b i ust. 3, art. 102 ust. 1b, art. 103 ust. 1 pkt 2 i 3 i ust. 2, art. 124 ust. 7, art. 125 pkt 10 lit. g i pkt 16 oraz przepisów rozdziału 14 ustawy zmienianej w art. 2 nie stosuje się (art. 14 ust. 1). Jednocześnie ustawa ta w art. 14 ust. 2 uzależniła możliwość rozpoczęcia stosowania przepisów w nowym brzmieniu od dokonania przez ministra właściwego do spraw informatyzacji ogłoszenia "terminu wdrożenia rozwiązań technicznych" umożliwiających działanie nowego systemu Centralnej Ewidencji Kierowców na zasadach określonych w art. art. 100aa-100aq ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ("Minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie"). Ponieważ do momentu wydania zaskarżonej decyzji i momentu wyrokowania powyższy komunikat nie został ogłoszony, dlatego zastosowanie art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b) u.k.p. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą z dnia 9 maja 2018 r. nie było dopuszczalne, a zatem podstawą do wydania kontrolowanych decyzji nie mogły być "informacje uzyskane od administratora danych i informacji zgromadzonych w ewidencji", jak stanowią przepisy art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b) w zw. z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a, pkt 3 lit. a-c oraz pkt 4 i 5 u.k.p. Jeśli bowiem Centralna Ewidencja Kierowców nie działa na zasadach określonych w art. 100aa-100aq ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, to nie jest możliwe żądanie automatycznego przekazania informacji i danych w niej zgromadzonych organom orzekającym na podstawie art. 99 ust. 1 u.k.p. Powstaje zatem pytanie, jak w sposób logiczny oraz spójny systemowo rozwiązać rozbieżność treści normatywnych wynikających z art. 135a u.k.p. (w wersji obowiązującej i niezmienionej od dnia 1 stycznia 2017 r.) oraz art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (w wersji obowiązującej z dnia 4 czerwca 2018 r.) w zw. z art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b) u.k.p. Jedyną dopuszczalną i prawnie uzasadnioną regułą interpretacyjną, która pozwoli w drodze wykładni rozwiązać powyższą rozbieżność, jest odpowiednie zastosowanie reguły lex posterior derogat legi priori oraz przyjęcie, że po dniu 3 czerwca 2018 r. (por. art. 135a u.k.p. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2017 r.: "Do dnia 3 czerwca 2018 r. starosta wydaje decyzję, o której mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. a, pkt 3 lit. a oraz pkt 5, na podstawie odpisu wyroku przesłanego przez sąd w trybie art. 182 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy") i do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, podstawą do wydania decyzji, o której mowa w art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. a) u.k.p., jest nadal odpis wyroku przesłanego przez sąd w trybie art. 182 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy. Jeśli bowiem zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw w dniach wydania kontrolowanych decyzji nie został wdrożony system zautomatyzowany Centralnej Ewidencji Kierowców (zgodnie z zasadami określonymi w art. 100aa i n. ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym), to tym samym organy orzekające w sprawie nie mogły, stosownie do treści art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, zastosować przepisu art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b) w brzmieniu nadanym powyższą ustawą nowelizującą. Powstało zatem zagadnienie podstawy prawnej, która powinna była zostać zastosowana w miejsce art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b) u.k.p. Jest bowiem logiczne, że ten ostatni przepis jest instrumentalnie i funkcjonalnie powiązany z art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. a) u.k.p., który – wobec kolejnego odroczenia momentu rozpoczęcia stosowania tego właśnie przepisu w brzmieniu powiązanym z art. 100aa-100aq ustawy - Prawo o ruchu drogowym – musi zostać powiązany z przepisami, które do dnia 3 czerwca 2018 r. regulowały zagadnienie podstaw przekazania informacji i danych o popełnieniu czynu zabronionego polegającego na prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwości. Takim przepisem był i nadal pozostaje zmodyfikowany przez art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw przepis art. 135a u.k.p. Na zakończenie należy podkreślić, że przedstawione w toku instancji przez skarżącego orzeczenia psychologiczne nr [...] oraz nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. (dołączone do wniosku o wymianę prawa jazdy oraz do wniosku o potwierdzenie posiadania kwalifikacji zawodowej), nie mogły zostać uwzględnione przez organy, albowiem zostały one wystawione na podstawie art. 39k ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz art. 82 ust. 1 pkt 2 u.k.p., a nie na podstawie art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.k.p. Wskazane w orzeczeniu psychologicznym podstawy prawne badania i oceny psychologicznej mają oczywiście istotne znaczenie prawne i diagnostyczne. Zgodnie z załącznikiem nr 5 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 lipca 2014 r. w sprawie badań psychologicznych osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, kierowców oraz osób wykonujących pracę na stanowisku kierowcy zastosowana metodyka przeprowadzania badań psychologicznych musi uwzględniać w zależności od celu i podstawy badania szereg istotnych zmiennych. Uprawniony psycholog stosuje w badaniach m.in. procedury diagnostyczne zróżnicowane ze względu na rodzaj i cel badania i w tym zakresie musi dysponować metodami i urządzeniami badawczymi pozwalającymi ocenić i zweryfikować zmienne mające znaczenie dla celu badania (pkt I.1 i pkt II.1). Ponadto uprawniony psycholog, jeżeli wymaga tego realizacja celu badania, dokonuje diagnozy: 1) cech osobowości mających wpływ na powstrzymanie się od prowadzenia pojazdu pod wpływem alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu; 2) zaburzeń emocjonalnych pourazowych; 3) deficytów poznawczych; 4) szczególnych predyspozycji wskazanych dla instruktorów, egzaminatorów, kierowców pojazdów uprzywilejowanych i osób wykonujących zawód kierowcy (pkt. II.5). Mając na względzie powyższe argumenty i przesłanki, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.