V SA 1801/96

TEZY Skoro ustawodawca w ustawie z dnia 29 marca 1963 r. o cudzoziemcach /Dz.U. 1992 nr 7 poz. 30 ze zm./ uzależnił wydanie decyzji w sprawie zezwolenia na pobyt stały cudzoziemca od opinii właściwego komendanta Policji, to organ wydając odmienne rozstrzygnięcie od stanowiska wyrażonego w opinii powinien wskazać powody uzasadniające odrzucenie tego dowodu. SENTENCJA uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody (...). UZASADNIENIE Przepis par. 14 ust. 2 rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Spraw Zagranicznych z dnia 1 października 1963 r. o szczegółowych zasadach i trybie postępowania w sprawach cudzoziemców oraz o wzorach dokumentów dla cudzoziemców /Dz.U. nr 43 poz. 242 ze zm./, jak wynika to z jego brzmienia, a ponadto z usytuowania go w rozdziale 4 zatytułowanym "postępowanie w sprawach kart stałego pobytu" nie może być w żadnym razie rozumiany, jako nakładający bezwzględny obowiązek dla cudzoziemca ubiegającego się o kartę stałego pobytu, objęcia tym wnioskiem również osób bliskich. Prawo ułożenia swoich spraw osobistych i rodzinnych, w tym także prawo ubiegania się o zezwolenie na pobyt stały w kraju, jest prawem osobistym danej osoby i jako takie w żadnym razie nie może być ograniczane decyzją administracyjną. Decyzja w sprawie karty stałego pobytu jest decyzją wydawaną w ramach uznania administracyjnego i Naczelny Sąd Administracyjny w ramach sądowej kontroli legalności tej decyzji nie może kwestionować jej celowości i słuszności. Uprawniony jest jednak do badania, czy decyzja nie narusza przepisów postępowania, które to uchybienie ma wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z istotnym naruszeniem prawa, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.