VIII C 1345/18

<p>Sygn. akt VIII C 1345/18</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 18 grudnia 2018 roku</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi, VIII Wydział Cywilny </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->w następującym składzie :</strong> </p> <p>Przewodniczący : Sędzia SR Tomasz Kalsztein</p> <p>Protokolant : staż. Anita Zięba</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2018 roku w Łodzi</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">(...)</span> Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">K. W.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>1.  zasądza od pozwanego <span class="anon-block">K. W.</span> na rzecz powoda <span class="anon-block">(...)</span> Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> kwotę 3.613,74 zł (trzy tysiące sześćset trzynaście złotych siedemdziesiąt cztery grosze) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 14 lutego 2018 roku do dnia zapłaty;</p> <p>2.  zasądza od pozwanego <span class="anon-block">K. W.</span> na rzecz powoda <span class="anon-block">(...)</span> Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> kwotę 1.017 zł (jeden tysiąc siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu w całości.</p> <p>Sygn. akt VIII C 1345/18</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>W dniu 14 lutego 2018 powód <span class="anon-block">(...)</span> Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span>, reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wytoczył przeciwko pozwanemu <span class="anon-block">K. W.</span> powództwo o zapłatę kwoty 3.613,74 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, a także wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.</p> <p>W uzasadnieniu podniósł, że pozwany zawarł z pierwotnym wierzycielem <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych, które to usługi były przez pierwotnego wierzyciela świadczone na rzecz pozwanego. Pozwany nie wywiązał się ze swojego obowiązku i nie uregulował wynikających z zawartej umowy należności.</p> <p>Pierwotny wierzyciel zawarł w dniu 23 października 2017 roku z powodem umowę sprzedaży wierzytelności. Pomimo wezwania pozwanego do zapłaty, nie uregulował on zadłużenia.<em> <!-- --> (pozew k. 3-4)</em> </p> <p>W dniu 9 marca 2018 roku Referendarz Sądowy w Sądzie Rejonowym dla Łodzi-Widzewa w Łodzi wydał przeciwko pozwanemu nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym (VIII Nc 1890/18), którym zasądził dochodzoną pozwem kwotę wraz z kosztami procesu. <em> <!-- -->(nakaz zapłaty k. 22)</em> </p> <p>Powyższy nakaz zapłaty pozwany zaskarżył sprzeciwem w całości. Jednocześnie pozwany nie zakwestionował zasadności roszczenia, lecz wniósł o rozłożenie zadłużenia na raty wobec trudnej sytuacji majątkowej. <em> <!-- -->(sprzeciw k. 35-37)</em> </p> <p>W odpowiedzi na sprzeciw z dnia 12 lipca 2018 roku powód podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.<em> <!-- --> (odpowiedź na sprzeciw k. 42-44)</em> </p> <p>Na rozprawie w dniu 18 grudnia 2018 roku nie stawiła się żadna ze stron postępowania, zawiadomienia doręczono w prawidłowy sposób. <em> <!-- -->(protokół rozprawy k. 75)</em> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:</strong> </p> <p>Na podstawie zawartej z pozwanym <span class="anon-block">K. W.</span> umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych <span class="anon-block"> (...)</span> z o.o. w <span class="anon-block">W.</span> zobowiązana była do świadczenia na rzecz pozwanego usług telekomunikacyjnych, z kolei pozwany <br/>do terminowego uiszczania na jej rzecz opłat abonamentowych oraz opłat za usługi telekomunikacyjne i inne usługi świadczone przez <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. zgodnie z Cennikiem. <br/>Za świadczone usługi <span class="anon-block"> (...)</span> z o.o. w <span class="anon-block">W.</span> wystawiała na rzecz pozwanego faktury VAT. <em> <!-- -->(aneks z dn. 17.07.2015 r. do umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych k. 48-51, faktury VAT wraz z rozliczeniem konta k. 52-68, okoliczności bezsporne)</em> </p> <p>Pozwany nie zapłacił w terminie należności, wynikających z faktur wystawianych przez Operatora usług telekomunikacyjnych, o których mowa wyżej.</p> <p> <em> <!-- -->(nota debetowa k. 64, okoliczności bezsporne)</em> </p> <p>W dniu 23 października 2017 roku powód zawarł z <span class="anon-block">(...)</span> Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> umowę o przelew wierzytelności <br/>m.in. wobec dłużnika <span class="anon-block">K. W.</span>, wynikającej z tytułu umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych.</p> <p> <em> <!-- -->(umowa przelewu wierzytelności k. 11-12, wyciąg z elektronicznego załącznika do umowy sprzedaży wierzytelności k. 8 , okoliczności bezsporne )</em> </p> <p>W wyciągu z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego nr <span class="anon-block"> (...)</span> z dnia 22 stycznia 2018 roku powód wskazał, że wysokość zobowiązania dłużnika, według stanu na dzień wystawienia opisanego wyciągu, wynosi łącznie 3.613,74 zł, w tym 151,96 zł tytułem odsetek.<em> <!-- -->(wyciąg z ksiąg rachunkowych k. 5)</em> </p> <p>Pismem opatrzonym datą 9 listopada 2017 roku powód powiadomił pozwanego o dokonanym przelewie wierzytelności.</p> <p> <em> <!-- -->(zawiadomienie k 6)</em> </p> <p>Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił bądź jako bezsporny, bądź na podstawie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, których prawdziwości ani rzetelności nie kwestionowała żadna ze stron procesu.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Powództwo jest zasadne w całości.</p> <p>W rozpoznawanej sprawie bezspornym było, iż pozwany <span class="anon-block">K. W.</span> zawarł z <br/> <span class="anon-block">(...)</span> Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych, na mocy której Operator zobowiązany był do świadczenia na rzecz pozwanego usług telekomunikacyjnych, pozwany zaś do terminowego uiszczania na jego rzecz opłaty abonamentowej stanowiącej stałą opłatę z tytułu zapewnienia pozwanemu stałego dostępu do sieci telekomunikacyjnej i możliwości korzystania z usług oraz opłat za usługi telekomunikacyjne i inne usługi świadczone przez <span class="anon-block">(...)</span> Sp. z o.o. zgodnie z Cennikiem.</p> <p>Pozwany nie kwestionował powyższego faktu, jak również tego, iż nie spłacił swoich zobowiązań wobec pierwotnego wierzyciela. Pozwany nie podważał ponadto kwoty zadłużenia z tytułu zaległego kapitału (932,44 zł), z tytułu należności ubocznych (2.529,34 zł) oraz należności odsetkowych (151,96 zł). W konsekwencji <span class="underline"> <!-- -->kwoty te Sąd uznał za bezsporne,</span> jednocześnie przyjmując, że powód przedkładając umowę oświadczenie usług telekomunikacyjnych wraz z fakturami VAT i notą debetową , a także umowę cesji z dnia 23 października 2017 roku wraz z załącznikami, udowodnił zadłużenie pozwanego w wysokości dochodzonej pozwem.</p> <p>Jak już wyżej wskazano, powód wykazał swoje roszczenie w stosunku do pozwanego załączonymi do pozwu dokumentami, a pozwany w treści sprzeciwu nie podniósł żadnych okoliczności faktycznych – nie kwestionował swojego zadłużenia, ograniczając się jedynie do zaskarżenia nakazu zapłaty w całości, nadto nie uzasadniając swojego stanowiska w sprawie w żaden sposób (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a>), nie stawił się również na rozprawie w dniu 18 grudnia 2018 roku.</p> <p>Mając powyższe na względzie, Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 3.613,74 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 14 lutego 2018 roku do dnia zapłaty, co było zgodne z przepisami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 359)">art. 359 k.c.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481;art. 481 § 1;art. 481 § 2)">art. 481 § 1 i 2 k.c.</a> i w całości zgodne z żądaniem powoda.</p> <p>Sąd nie znalazł przy tym podstaw do uwzględnienia wniosku pozwanego o rozłożenie zasądzonego świadczenia na raty. Zgodnie z przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 320)">art. 320 k.p.c.</a>, w szczególnie uzasadnionych wypadkach sąd może w wyroku rozłożyć na raty zasądzone świadczenie. Przepis ten daje Sądowi możliwość orzekania o sposobie spełnienia świadczenia w sposób bardziej dogodny dla zobowiązanego, aniżeli wynikałoby to z regulacji prawa materialnego. Uprawnienie do rozłożenia zasądzonego świadczenia na raty przysługuje sądowi w szczególnie uzasadnionych wypadkach, a więc w sytuacjach, w których ze względu na stan majątkowy, rodzinny czy zdrowotny spełnienie zasądzonego świadczenia byłoby dla pozwanego niemożliwe do wykonania lub w każdym razie bardzo utrudnione i narażałoby go na niepowetowane szkody. Oczywistym jest przy tym, iż rozłożenie zasądzonego świadczenia na raty może mieć miejsce li tylko wówczas, gdy jego spełnienie w tej formie jest przez pozwanego obiektywnie możliwe. O ile, bowiem rolą omawianego rozwiązania jest wydłużenie terminu zapłaty świadczenia przez dłużnika, a tym samym, uchronienie go od postępowania egzekucyjnego oraz naliczania kolejnych odsetek, o tyle rozwiązanie to nie może naruszać praw wierzyciela i doprowadzać do jego pokrzywdzenia, co niewątpliwie nastąpiłoby, gdyby sytuacja finansowa dłużnika nie dawała realnych szans na terminową spłatę świadczenia w ratach. Taki właśnie przypadek zdaniem Sądu ma miejsce na gruncie niniejszej sprawy, ponadto brak jest obiektywnych podstaw do przyjęcia, że pozwany uregulowałaby wobec powoda zasądzone przez Sąd świadczenie w przypadku jego rozłożenia na raty.</p> <p>O kosztach procesu orzeczono na podstawie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 § 1 k.p.c.</a> </p> <p>Na koszty procesu poniesione przez powoda w przedmiotowej sprawie w łącznej wysokości 1.017 zł złożyły się: opłata sądowa od pozwu 100 zł, 900 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.</p> </div>