VII Ka 1064/18
Sądy powszechne2018-12-18
Sygnatura
VII Ka 1064/18
Data orzeczenia
2018-12-18
Rodzaj
SENTENCE
Sędziowie
Dariusz Firkowski (PRESIDING_JUDGE)
Podstawa prawna
Treść orzeczenia
<p>Sygn. akt VII Ka 1064/18</p>
<div>
<h2>WYROK</h2>
<h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5>
<p>Dnia 18 grudnia 2018 r.</p>
<p>Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym</p>
<p>w składzie:</p>
<p>Przewodniczący: SSO Dariusz Firkowski</p>
<p>Protokolant: st. sekr. sądowy Katarzyna Filipiak</p>
<p>przy udziale oskarżyciela publicznego podkom. Agnieszki Szlachtowicz-Pelawskiej</p>
<p>po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2018 r.</p>
<p>sprawy <strong>
<!-- -->
<span class="anon-block">D. K.</span>,</strong> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">C.</span>, syna <span class="anon-block">H.</span> i <span class="anon-block">J. z domu T.</span>
</p>
<p>obwinionego z art. 92§1 kw w zw. z §17.1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych.</p>
<p>na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego</p>
<p>od wyroku Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">M.</span> z dnia 11 września 2018 r., sygn. akt <span class="anon-block">(...)</span>
</p>
<p>I zmienia zaskarżony wyrok i uniewinnia obwinionego <span class="anon-block">D. K.</span> od popełnienia zarzucanego mu wykroczenia,</p>
<p>II koszty postępowania w sprawie ponosi Skarb Państwa.</p>
<p>
<strong>
<!-- -->Sygn. akt VII Ka 1064/18</strong>
</p>
</div>
<div>
<h2>UZASADNIENIE</h2>
<p>
<strong>
<!-- -->
<span class="anon-block">D. K.</span> </strong>został obwiniony o to, że w dniu 29 marca 2018 r. około godz. 18:00 w <span class="anon-block">M.</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span> kierując samochodem osobowym m-ki <span class="anon-block">M.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> nie zastosował się do znaku B2 zakaz wjazdu z tabliczką „nie dotyczy autobusów”,</p>
<p>tj. o wykroczenie z art. 92 § 1 k.w. w zw. z § 17.1 Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych.</p>
<p>
<strong>
<!-- -->
Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">M.</span> wyrokiem z dnia 11 września 2018 r. w sprawie <span class="anon-block">(...)</span> orzekł:</strong>
</p>
<p>I.
obwinionego <span class="anon-block">D. K.</span> uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 92 § 1 k.w. skazał go na karę grzywny w wysokości 200 złotych;</p>
<p>II. zwolnił obwinionego od kosztów postępowania w całości.</p>
<p>Powyższy wyrok w całości zaskarżył obwiniony i orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść orzeczenia - <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 7;art. 7 ust. 3)">art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym</a>, a także przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20032202181" title="Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach - Dz. U. z 2003 r. Nr 220, poz. 2181 ()">Rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach</a> poprzez nieprzeprowadzenie przez Sąd ustaleń dotyczących na jakim terenie umiejscowione są znaki, a także czy znaki tam umiejscowione spełniają określone przepisami warunki.</p>
<p>W oparciu o powyższe skarżący wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.</p>
<p>
<strong>
<!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong>
</p>
<p>Apelacja zasługuje na podzielenie.</p>
<p>Analiza całokształtu ujawnionego w sprawie materiału dowodowego wskazuje na konieczność uwolnienia obwinionego od popełnienia zarzucanego mu czynu.</p>
<p>Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, że nie stanowi wykroczenia z art. 92 § 1 k.w. niepodporządkowanie się dyrektywie płynącej ze znaku drogowego ustawionego przez podmiot nieuprawniony, bez zachowania obowiązującej procedury. Warunkiem odpowiedzialności za wykroczenie z art. 92 § 1 k.w. jest bowiem legalny charakter tego znaku (por. R. A. Stefański: Wykroczenia drogowe. Komentarz, Kraków 2005, s. 397, teza 23 do art. 92; wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 23 kwietnia 2008 r., III KK 445/07, LEX nr 393935; z dnia 14 czerwca 2013 r., IV KK 140/13, LEX nr 1328043; z dnia 24 kwietnia 2013 r., IV KK 99/13, LEX nr 1319269).</p>
<p>Podstawą odpowiedzialności za wykroczenie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 92;art. 92 § 1)">art. 92 § 1</a> k.w. jest to, aby znak, sygnalizator, sygnalizacja lub polecenie były ustawione przez uprawniony organ lub pochodziły od funkcjonariusza czy innej osoby uprawnionej do kierowania ruchem drogowym lub kontroli ruchu drogowego w sposób odpowiadający wymaganiom określonym w przepisach prawa. Powyższe podkreślił Sąd Najwyższy, który w wyroku z dnia 23 kwietnia 2008 r., III KK 445/07, LEX nr 393935, stwierdził, że nie stanowi wykroczenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 92;art. 92 § 1)">art. 92 § 1 k.k.</a> niepodporządkowanie się dyrektywie płynącej ze znaku ustawionego przez podmiot nieuprawniony.</p>
<p>Na gruncie rozpoznawanej sprawy kwestią kluczową było zatem ustalenie, czy znak drogowy B-2 został ustawiony przez uprawniony organ i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, gdyż tylko pozytywne potwierdzenie powyższych okoliczności mogło skutkować odpowiedzialnością obwinionego <span class="anon-block">D. K.</span> za zarzucane mu wykroczenie z art. 92 § 1 k.w.</p>
<p>Wobec podnoszonego przez obwinionego w apelacji zarzutu nielegalności znaku drogowego, do którego się nie zastosował, Sąd Okręgowy w toku postępowania odwoławczego uzupełnił postępowanie dowodowe. Postanowieniem z 28 listopada 2018 r. zwrócił się do <span class="anon-block"> Przedsiębiorstwa (...) Sp. z o.o.</span> w <span class="anon-block">M.</span> i Burmistrza w <span class="anon-block">M.</span> o udzielenie informacji, przez kogo i na jakiej podstawie zostało wykonane i ustawione oznakowanie znakiem B2 - „nie dotyczy autobusów” znajdujące się na terenie dworca autobusowego w <span class="anon-block">M.</span> na <span class="anon-block">ul. (...)</span>.</p>
<p>W odpowiedzi na zapytanie Sądu Burmistrz Miasta <span class="anon-block">M.</span> w piśmie z 3 grudnia 2018 r. wskazał, że zgodnie z ewidencją gruntów Miasta <span class="anon-block">M.</span>, teren dworca autobusowego położonego na <span class="anon-block">działce nr (...)</span>, stanowi własność <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19850140060" title="Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - Dz. U. z 1985 r. Nr 14, poz. 60 (art. 8;art. 8 ust. 2)">art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych</a> (Dz.U. z 2018 r. poz. 2068 tj.) budowa, przebudowa, remont, utrzymanie, ochrona i oznakowanie dróg wewnętrznych oraz zarządzanie nimi należy do zarządcy terenu, na którym jest zlokalizowana droga, a w przypadku jego braku - do właściciela tego terenu.</p>
<p>
<span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> pismem z dnia 10 grudnia 2018 r. wskazał, że po przeprowadzonych rozmowach z pracownikami Spółki nie udało się ustalić na jakiej podstawie został ustawiony znak B2 – „nie dotyczy autobusów”. Nie odnaleziono również, żadnej dokumentacji dotyczącej w/w znaku. Równocześnie poinformowano, iż <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> jest właścicielem działki przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span>, na której znajduje się Dworzec Autobusowy w <span class="anon-block">M.</span>.</p>
<p>
<strong>
<!-- -->Wobec wskazanych okoliczności nie sposób jest ustalić czy znak drogowy B2 – zakaz wjazdu z tabliczką „nie dotyczy autobusów” został postawiony w <span class="anon-block">M.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> legalnie</strong>, a tym samym czy obwiniony miał obowiązek prawny zastosować się do niego. Powyższe wątpliwości, których dotychczasowe postępowania nie usunęły winne być rozstrzygnięte na korzyść obwinionego.</p>
<p>W świetle powyższego stwierdzić należy, że kontrola odwoławcza orzeczenia Sądu I instancji skutkowała koniecznością uniewinnienia obwinionego <span class="anon-block">D. K.</span> od popełnienia zarzucanego mu czynu. Podkreślić przy tym należy, że Sąd Rejonowy nie podjął żadnych działań zmierzających do ustalenia w sposób pewny, czy znak drogowy, do którego nie zastosował się obwiniony, został ustawiony legalnie.</p>
<p>Wobec wskazanych okoliczności zaskarżony wyrok zmieniono w ten sposób, że <span class="anon-block">D. K.</span> uniewinniono od popełnienia zarzucanego mu czynu- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 k.p.w.</a>
</p>
<p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119;art. 119 § 2;art. 119 § 2 pkt. 1)">art.119 § 2 pkt 1 k.p.w.</a> koszty postępowania w sprawie ponosi Skarb Państwa.</p>
</div>