VI SAB/Wa 237/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. D. na bezczynność Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie braku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego nałożył na R. D. (dalej też jako skarżący) karę pieniężną w wysokości 3000 złotych w zwiazku ze stwierdzeniem braku uiszczenia opłaty elektronicznej za korzystanie z dróg publicznych. W dniu 3 sierpnia 2011 r. skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Następnie w dniu 20 września 2011 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie braku rozpatrzenia powyższego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej też jako p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków odwoławczych należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 powołanej wyżej ustawy). Dopiero wskutek złożenia przysługującego stronie środka odwoławczego uzyskuje ona prawo zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięcia wydanego po jego rozpatrzeniu (p. T. Woś "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wyd. LexisNexis, Warszawa, 2005 r., str. 239). W niniejszej sprawie skarżący nie wyczerpał przysługującej mu drogi zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji, w sprawie o bezczynność, należy rozumieć wyczerpanie trybu z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwany dalej k.p.a.). Przepis ten w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r., przewiduje, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Oznacza to, że w każdym przypadku przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania konieczne jest uprzednie złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia lub w przypadku braku takiego organu - wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Jak wynika z akt sprawy, skarżący R. D. nie wyczerpał wskazanego w powyższym przepisie trybu, albowiem wniósł skargę na bezczynność Głównego Inspektora Transportu Drogowego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie bez wyczerpania przysługującego mu środka zaskarżenia tj. wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Niezłożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 k.p.a. czyni niedopuszczalną skargę do sądu administracyjnego wobec czego podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a.