II SA/Gl 1146/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk, Sędzia WSA Edyta Kędzierska (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 października 2022 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 14 czerwca 2022 r. nr SKO.PSŚ/41.5/1673/2022/8547 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, decyzją z dnia 14 czerwca 2022 r. w wyniku rozpoznania odwołania wniesionego przez skarżącego P. K. od decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia 6 maja 2022 r. w części dotyczącej pkt 2 tj. odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką Z. K. w okresie od 1 stycznia 2022 r. do 30 kwietnia 2022 r. – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji w zaskarżonej części. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że nie może zostać przyznane skarżącemu prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką w okresie od 1 stycznia 2022 r. do 30 kwietnia 2022 r., gdyż z akt sprawy wynika, iż w tym okresie miał on przyznane prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką nad matką. Organ pierwszej instancji decyzją Nr [...] z dnia 6 maja 2022 r. odmówił uchylenia decyzji z dnia 8 listopada 2021 r. w okresie od 1 stycznia 2022 r. do 30 kwietnia 2022 r. i uchylił z dniem 1 maja 2022 r. decyzję z dnia 8 listopada 2021 r. przyznającą skarżącemu prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego. Decyzja ta stała się decyzją ostateczną, strona nie wniosła od niej odwołania. Natomiast zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy o świadczeniach rodzinnych świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. W związku z powyższym organ podniósł, że odmowa przyznania stronie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w okresie od 1 stycznia 2022 r. do 30 kwietnia 2022 r. znajduje umocowanie w obowiązujących przepisach prawa. Podkreślił, że przedmiotem niniejszego postępowania była wyłącznie decyzja organu pierwszej instancji Nr [...] z dnia 6 maja 2022 r. w części dotyczącej pkt 2 odmawiającego prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad Z. K. w okresie od 1 stycznia 2022 r. do 30 kwietnia 2022 r. Natomiast organ odwoławczy nie był uprawniony do badania w ramach niniejszego postępowania odwoławczego prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji Nr [...] z dnia 6 maja 2022 r., która została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 19 maja 2022 r. i nie wniósł od niej odwołania, a zatem stała się decyzją ostateczną. W skardze wniesionej od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący – reprezentowany przez pełnomocnika –podniósł zarzut naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego tj. art. 17 ust 5 pkt 1 lit. b ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez jego nieprawidłową wykładnię, polegającą na uznaniu, iż wyklucza on możliwość zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego oraz specjalnego zasiłku opiekuńczego, a także zarzucił naruszenie art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że świadczenie pielęgnacyjne nie może być przyznane osobie, która ma już ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, gdy zarówno wykładnia językowa, jak i funkcjonalna prowadzi do wniosku, że w sytuacji, gdy wobec danej osoby występuje zbieg uprawnień do jednego z wymienionych w tym przepisie świadczeń, to osoba uprawniona ma prawo wyboru świadczenia, co w przedmiotowej sprawie miało miejsce. Mając powyższe zarzuty na uwadze wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 14 czerwca 2022 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, ewentualnie przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym (art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 P.p.s.a.) - na wniosek skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329), zwanej dalej P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz zasadami postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w części, co do której zostało wniesione odwołanie tj. w części dotyczącej pkt 2 tej decyzji, czyli odmowy przyznania skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką w okresie od 1 stycznia 2022 r. do 30 kwietnia 2022 r. Podstawę powyższego rozstrzygnięcia dotyczącego odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego za okres wymieniony w decyzji, stanowił art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 615 ze zm.), zgodnie z którym, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Z akt niniejszej sprawy wynika, że w okresie, za który odmówiono skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, miał on ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką nad matką. Prawidłowo zatem organ ustalił, że w powyższych okolicznościach zaistniała negatywna przesłanka przyznania za wymieniony okres, świadczenia pielęgnacyjnego, określona w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy o świadczeniach rodzinnych. Podkreślenia przy tym wymagało, że we wniosku z dnia 18 stycznia 2022 r., inicjującym niniejsze postępowanie, skarżący – reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika – wniósł o przyznanie mu świadczenia pielęgnacyjnego i w przypadku wydania decyzji przyznającej świadczenie pielęgnacyjne – z dniem jej wydania wniósł o uchylenie decyzji dotyczącej przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego. Według twierdzeń zawartych w skardze, skarżący we wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, dokonał wyboru, o którym mowa w art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych i wobec tego nie może zostać pozbawiony prawa do tego świadczenia za okres od dnia złożenia wniosku. Powyższa argumentacja skargi nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy o świadczeniach rodzinnych, jako przyczynę odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wskazuje sytuację, w której osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego. Samo zaś dokonanie wyboru, o którym stanowi art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych, nie pozbawia prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego, zatem dopiero uchylenie decyzji przyznającej ten zasiłek prowadzi do tego, że przestaje istnieć negatywna przesłanka przyznania świadczenia pielęgnacyjnego określona w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b cytowanej ustawy. Błędne jest więc zawarte w skardze przekonanie, według którego, od daty dokonania wyboru świadczenia, zaistniały podstawy przyznania stronie świadczenia pielęgnacyjnego. W skardze podniesiono również, że zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, prawo do świadczeń rodzinnych ustala się począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. W tym zakresie wskazać należało, że w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy, w dacie, w której wpłynął wniosek, występowała negatywna przesłanka przyznania świadczenia pielęgnacyjnego określona w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy o świadczeniach rodzinnych, uniemożliwiająca przyznanie tego świadczenia. Wobec tego, przytoczony argument skargi również nie zasługiwał na uwzględnienie. Na marginesie podkreślenia wymagało, że pełnomocnik strony skarżącej nie kwestionował decyzji o uchyleniu decyzji przyznającej specjalny zasiłek opiekuńczy, w tym również co do daty, od której zasiłek ten został uchylony. W związku z tym, że w wymienionym w decyzji okresie istniała negatywna przesłanka przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, określona w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy o świadczeniach rodzinnych, zasadnie organ odmówił w tym zakresie przyznania skarżącemu wnioskowanego świadczenia. Wobec tego, nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b oraz art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Mając na uwadze przedstawiony stan sprawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja – podobnie jak i decyzja organu I instancji - zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania, spełniającego warunki określone m.in. w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. W tych okolicznościach, brak było podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, wydanej na skutek wyczerpującego wyjaśnienia sprawy, na podstawie zgromadzonych w sposób kompletny dowodów, właściwej ich oceny oraz prawidłowych rozważań faktycznych i prawnych, zawartych w jej uzasadnieniu (art. 107 § 3 k.p.a.). W związku z powyższym, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., skargę należało oddalić.