II GSK 2780/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia del. WSA Urszula Wilk Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 29 września 2020 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt III SA/Łd 43/17 w sprawie ze skargi R. T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Łodzi z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od R. T. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2017 r. oddalił skargę R. T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Łodzi z dnia [...] listopada 2016 r., w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: w dniu 13 października 2011 r., podczas kontroli w Barze "T." R. T. przy ul. G. [...] w Ł., ujawniono automat do gier. Przeprowadzony eksperyment w postaci odtworzenia możliwości gry na tym automacie wykazał losowość tej gry – której wynik nie był zależny od zręczności gracza i która miała określony algorytm. Gracz na wynik gry nie miał wpływu. Ustalono, że kontrolowany automat nie posiadał poświadczenia rejestracji, zaś lokal nie posiadał wymaganego prawem zezwolenia na urządzanie gier na automatach. Właściciel lokalu okazał umowę najmu, zawartą w dniu 20 lipca 2011 r. pomiędzy "T." R. T., ul. G. [...] lok. [...] w Ł., a firmą "T." Sp. z o.o., ul. A. [...] w T., reprezentowaną przez Prezesa Zarządu P. V. (NAJEMCA). Przedmiotem umowy było wynajęcie części lokalu, w którym przeprowadzono kontrolę, w celu umiejscowienia automatów zabawowych, których właścicielem była wymieniona spółka. Zgodnie z umową, najemca zobowiązał się do zapłaty na rzecz wynajmującego czynszu najmu w wysokości 300 zł brutto miesięcznie, potwierdzanej wystawianą przez wynajmującego fakturą VAT. Powyższe ustalenia stały się podstawą decyzji Naczelnika Urzędu Celnego I w Łodzi z dnia [...] września 2015 r., którą wymierzono stronie karę w wysokości 12.000,00 zł z tytułu urządzania gier poza kasynem gry. Objętą skargą decyzją Dyrektor Izby Celnej w Łodzi utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Wskazując na wyniki przeprowadzonego eksperymentu oraz zeznań skarżącego oraz świadka - klienta lokalu, którego kontrolujący zastali grającego na przedmiotowym automacie w lokalu, stwierdził, że urządzenie było eksploatowane w celach komercyjnych, o czym świadczyła konieczność użycia środków finansowych do jego uruchomienia. Gra miała charakter losowy, gdyż grający nie miał wpływu na wynik gry, a jego zdolność percepcji i sprawności nie dawały gwarancji wpłynięcia w pożądany sposób na wynik. O odpowiedniej konfiguracji bębnów decydował mechanizm urządzenia, nie zaś działanie gracza. Ponadto urządzenie pozwalało na uzyskanie wygranej. Wobec powyższego, w ocenie organu odwoławczego, zasadnym było stwierdzenie naruszenie art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, w związku z art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 471, dalej: u.g.h.). Dyrektor Izby Celnej stwierdził również, że w sprawie nie zaistniały jakiekolwiek podstawy do odmowy zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. Skarżący nie posiadał bowiem ani koncesji, ani zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier na automatach. W ustalonym zaś stanie faktycznym zasadne było uznanie, że to skarżący był urządzającym gry na automatach poza kasynem gry. Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję za niesporne uznał, że skarżący nie legitymował się którymkolwiek z dokumentów legalizujących jego działania (art. 6 i 7 u.g.h.), a jednocześnie nie wykazał, że przed udostępnieniem urządzeń grającym zadośćuczynił obowiązkowi ich rejestracji stosownie do art. 23a u.g.h. Nie ulegało również wątpliwości Sądu, że skontrolowany automat był automatem do gier w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h. Charakter automatu ustalono na podstawie przeprowadzonego eksperymentu, w wyniku którego stwierdzono, że w grach występował element losowości. Przebieg gry nie był zależny od zręczności gracza i miał określony algorytm. Na wynik gracz nie miał wpływu. Automat sam zatrzymywał obracające się bębny. Odnosząc się do kwestii "urządzającego gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Sąd I instancji uznał, że skarżący zasadnie został zidentyfikowany jako podmiot, o którym mowa w tym przepisie, czego konsekwencją było również zasadne nałożenie na niego kary w kwocie 12.000 zł. W ocenie Sądu na zasadność klasyfikacji, jakiej dokonały organy wskazywała treść umowy najmu powierzchni z dnia 20 lipca 2011 r., którą skarżący zawarł z T. sp. z o.o. w T.. Wynikało z niej, że skarżący wynajął posiadaną powierzchnię celem umiejscowienia automatów zabawowych – ok. 3 m². Z tego tytułu otrzymywał czynsz najmu w wysokości 300 zł brutto miesięcznie (§ 2 umowy). W § 4 ustanowiono zakaz konkurencji wyrażający się w tym, że wynajmujący zobowiązał się do tego, że w okresie obowiązywania umowy nie wynajmie, nie wydzierżawi lub nie odda do korzystania na podstawie jakiegokolwiek innego tytułu prawnego żadnej części lokalu, o którym mowa w § 1 umowy, jakiemukolwiek podmiotowi prowadzącemu działalność gospodarczą mogącą stanowić konkurencję najemcy, chyba, że najemca wyrazi na to zgodę. Również wynajmujący zobowiązał się do nieprowadzenia działalności konkurencyjnej w stosunku do najemcy. W § 8 zobowiązano strony umowy do zachowania w tajemnicy wszelkich informacji związanych z realizacją niniejszej umowy i to niezależnie od zakresu i sposobu jej realizacji, uznając je za tajemnicę przedsiębiorstwa. W ocenie Sądu, skarżący wynajmując powierzchnię w swoim lokalu w celu zainstalowania w nim automatów do gier, miał więc świadomość urządzania gier na automatach w prowadzonym przez siebie lokalu na powierzchni, która nie została przestrzennie wyodrębniona od reszty pomieszczenia. Skarżący prowadząc bar, sam decydował o godzinach otwarcia i zamknięcia lokalu, a tym samym umożliwiał bądź nie dostęp do automatów, zatem możliwość gry na automatach uzależniona była od wejścia i przebywania w lokalu prowadzonym przez skarżącego. Skarżący zapewniał dostęp energii elektrycznej do automatów oraz uruchamiał i wyłączał automat. Skarżący zapewniał zatem sprawne funkcjonowanie automatów tak, aby były one w stałej aktywności. Sąd zauważył przy tym, że specyficzne obowiązki udostępniającego lokal w związku z zawartą umową z dnia 20 lipca 2011 r. wykraczały poza typowe obowiązki wynajmującego, wynikające z oddania najemcy rzeczy do korzystania. Były to zarazem obowiązki, które miały ścisły związek z działalnością najemcy i w związku z zawartą umową najemca angażował wynajmującego do podejmowania czynności w związku z prowadzeniem na najętej powierzchni własnej działalności, nie będącej np. działalnością gastronomiczną lub handlową. Odnosząc się do zarzutu technicznego charakteru art. 89 u.g.h., Sąd I instancji wskazał na treść uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16. W ocenie Sądu I instancji okoliczność, że w toku postępowania nie przesłuchano Prezesa Zarządu T. sp. z o.o. w T. czy też pracowników tej spółki nie miała wpływu na treść rozstrzygnięcia. Nie ulegało bowiem wątpliwości, że skontrolowany automat był automatem do gier w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, a skarżący był współurządzającym grę, stając się w ten sposób adresatem normy z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., podlegającym odrębnej karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. W podstawie prawnej wyroku podano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.). R. T., skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie: 1. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 89 ust. 1 u.g.h. polegające na wadliwej ocenie stanu faktycznego i uznaniu za prawidłowe stanowisko organu uznające skarżącego jako "urządzającego gry" na kwestionowanym automacie jedynie na podstawie oddania części lokalu do władania innemu podmiotowi za ustalony umową najmu czynsz, podczas gdy zgromadzony w prawie materiał dowodowy wskazuje, że obowiązki skarżącego w związku z zawartą umową ograniczały się jedynie do udostępnienia części ww. lokalu, w której umieszczono kwestionowany automat; 2. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia przejawiający się w braku odniesienia się do wszystkich wskazanych zarzutów skargi skierowanej do WSA w Łodzi, w szczególności brak jakiegokolwiek odniesienia do zarzutu dotyczącego braku świadomości skarżącego co do rodzaju i typu wstawionego do lokalu urządzenia; 3. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędną ocenę stanu faktycznego, przejawiającą się w bezzasadnym przyjęciu, że zawarta przez skarżącego umowa była "umową mieszaną zawierającą elementy typowe dla umowy lokalu użytkowego oraz elementy wskazujące na świadczenie usług", w sytuacji gdy jak wynika z jej treści stanowi ona typową umowę najmu; 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi I nieuchylenie decyzji, pomimo naruszenia przez organ art. 2 ust. 5 oraz art. 2 ust. 6 i art. 89 ust. 1 i 2 u.g.h. oraz art. 180, art. 187, art. 229 ustawy Ordynacja podatkowa oraz przepisów art. 2, art. 31 ust. 3, art. 22, art. 61, art. 7 Konstytucji RP; 5. art. 106 § 3 i art. 113 p.p.s.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia wnioskowanego przez skarżącego dowodu z przesłuchania prezesa Zarządu T. sp. z o.o. lub też innych pracowników tej spółki na okoliczność ustalenia kto urządzał gry w przedmiotowym lokalu, w sytuacji gdy powyższe ustalenie miało istotny znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie; 6. art. 151 oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez niedokonanie prawidłowej kontroli decyzji organu administracji podatkowej oraz przez oddalenie skargi mimo podstaw do jej uwzględnienia w całości. Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie prawy do ponownego rozpoznania WSA w Łodzi oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, wobec czego, jako niezasadna podlega oddaleniu. Mając na uwadze treść stawianych wyrokowi Sądu I instancji zarzutów oraz motywów pomieszczonych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, odnieść się należy w pierwszej kolejności do tych z zarzutów, które podważają ocenę orzeczenia z dnia 9 lutego 2017 r., w aspekcie prawidłowości uznania skarżącego za urządzającego gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Powołany art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., stanowi, że karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem. Jakkolwiek pojęcie to nie zostało zdefiniowane wprost w ustawie, jednakże opierając się o systematykę jego użycia w poszczególnych regulacjach, w zestawieniu z użyciem przez ustawodawcę pojęcia "prowadzącego działalności w przedmiocie urządzania gier hazardowych" przyjąć należy ukształtowaną orzecznictwem sądów administracyjnych definicję "urządzającego gry". W judykaturze, przyjęto bowiem, że "urządzanie gier hazardowych" to ogół czynności i działań stanowiących zaplecze logistyczne dla umożliwienia realizowania w praktyce działalności w zakresie gier hazardowych, w szczególności: zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającym ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze (por. wyroki NSA z dnia: 13 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 3111/17 i II GSK 3581/17). Dalej rozwijając zagadnienie, w orzecznictwie podnosi się również, że warunkiem przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. Nie wyklucza to oczywiście możliwości współdziałania wielu podmiotów w nielegalnym procederze urządzania gier, a więc np. właściciela automatu i właściciela lokalu, którzy na podstawie zawartej umowy (porozumienia, niekoniecznie pisemnego) dokonują podziału zadań i funkcji związanych z procesem organizacji gier (por. wyrok NSA z dnia 13 marca 2018, sygn. akt II GSK 3745/17). "Urządzającym gry" będzie zatem podmiot wypełniający swoim faktycznym działaniem, którąkolwiek, część lub wszystkie z wymienionych powyżej przesłanek. Innymi słowy działaniami podmiotu urządzającego gry hazardowe będą działania mające na celu umożliwienie sprawnego funkcjonowania automatu lub automatów do gier hazardowych zgodnie z ich przeznaczeniem w miejscu dostępnym dla potencjalnych odbiorców tego rodzaju rozrywki. Przenosząc powyższe rozważania na grunt tej sprawy, stwierdzić należy, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny rozstrzygnięć organów, w których skarżącego uznano za urządzającego gry na ujawnionym w jego lokalu automacie, posadowionym tam na podstawie umowy, jaką strona zawarła ze spółką T.. Treść spornej umowy wskazuje, że R. T. był współurządzającym gry na umieszczonym w jego lokalu automacie. Wynikało z niej bowiem, że skarżący wynajął powierzchnię ok. 3 m² lokalu Bar "T." w celu ustawienia na niej automatu "zabawowego", który jak ustalono w toku kontroli i przeprowadzonego eksperymentu odtworzenia na nim gry, był w istocie automatem do gier, o jakim mowa w ustawie o grach hazardowych. Z tytułu najmu skarżący otrzymywał czynsz w wysokości 300 zł brutto miesięcznie (§ 2 umowy), jednakże poza samym zapisem o udostępnieniu za określoną kwotę powierzchni lokalu, strona w ramach umowy przyjęła na siebie dodatkowe warunki w postaci szeroko zakrojonego zakazu konkurencji. Skarżący zobowiązał się bowiem w czasie trwania umowy do niewynajmowania, nie wydzierżawia lub nie oddawania do korzystania na podstawie jakiegokolwiek innego tytułu prawnego żadnej części lokalu jakiemukolwiek podmiotowi prowadzącemu działalność gospodarczą mogącą stanowić konkurencję najemcy, chyba, że najemca wyrazi na to zgodę. Co więcej, skarżący zobowiązał się do nieprowadzenia działalności konkurencyjnej w stosunku do najemcy. Skarżący zobowiązał się również do zachowania w tajemnicy wszelkich informacji związanych z realizacją umowy i to niezależnie od zakresu i sposobu jej realizacji, uznając je za tajemnicę przedsiębiorstwa. Podkreślenia, wymaga w świetle zarzutu postawionego w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej, że nie tylko przywołane zapisy umowy ale również ustalenia poczynione w toku kontroli wskazywały na fakt, że skarżący był nie tylko wynajmującym lokal, lecz również urządzającym gry. Jak bowiem trafnie stwierdził Sąd I instancji, wynajęta powierzchnia lokalu pod ustawienie na nim automatu nie została wyodrębniona od pozostałej części lokalu. Skarżący zaś prowadząc bar, w którym urządzenie zostało umiejscowione, de facto decydował o dostępie do tego urządzenia poprzez godziny otwarcia i zamknięcia baru. Wreszcie, jak sam skarżący zeznał, sprawował on kontrolę nad faktycznym udostępnianiem automatu graczom poprzez jego włączanie w sytuacji gdy "ktoś był zainteresowany grą". Nie znajduje zatem uzasadnienia twierdzenie zawarte w omawianym zarzucie, że obowiązki skarżącego ograniczały się wyłącznie do udostępnienia części lokalu. Przeczą temu ustalenia faktyczne poczynione w sprawie, jak również treść samej umowy, która nakładała na stronę szerszy, przywołany, zakres obowiązków, niż ograniczający się tylko i wyłącznie do udostępnienia części lokalu najemcy. Wymienione w umowie wymogi dotyczące wynajmującego w zakresie zachowania tajemnicy przedsiębiorstwa i zakazu konkurencji oraz zakazu najmu pozostałej części lokalu, jak również działania faktyczne skarżącego związane z wykonaniem umowy, a dokładniej ruchomością, która była powiązana z umową najmu, ale nie stanowiła jej bezpośredniego przedmiotu, przemawiają za prawidłowością ustalenia przez Sąd I instancji, iż umowa łącząca skarżącego ze spółką T. nie była typową umową najmu ale umową mieszaną, łączącą typowe elementy umowy najmu i umowy świadczenia usług. Już same zapisy nakładające na skarżącego obowiązek wymienionych zaniechań skutkują uznaniem, że umowa najmu powierzchni lokalu nie była umową najmu w klasycznym rozumieniu, wynikającą z treści art. 659 § 1 Kodeksu cywilnego, który określa, że przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. Wiązała ona bowiem bezpośrednio skarżącego, poprzez wymienione ograniczenia, w możliwości dysponowania pozostałą częścią lokalu i zakazem konkurencji z działalnością, jaką prowadził najemca w związku z automatem, jaki został na wynajętej części lokalu ustawiony. Powyższe czyni niezasadnym zarzut z punktu 3 petitum skargi kasacyjnej. Za również niezasadny, wobec omówionych przesłanek prawidłowości uznania skarżącego za urządzającego gry, uznać należy zarzut z punktu 2 petitum skargi kasacyjnej, w ramach, którego autor skargi kasacyjnej wywodzi brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutu dotyczącego braku świadomości skarżącego co do rodzaju i typu wstawionego do lokalu urządzenia. Wskazania wymaga, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Powołany przepis oznacza, że sąd administracyjny pierwszej instancji nie jest zobowiązany szczegółowo odnosić się w uzasadnieniu wydawanego orzeczenia do zarzutów i argumentacji w jego ocenie niemających istotnego znaczenia dla zbadania zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Jak zaś wynika z treść motywów wyroku Sądu I instancji oraz materiału dowodowego sprawy, na którym oparto zaskarżone orzeczenie, skarżący miał świadomość, jakiego rodzaju było urządzenie wstawione do jego lokalu. Świadczyły o tym zeznania samego skarżącego, w których podał, że to no "włączał automat gdy był ktoś zainteresowany grą oraz że nie wypłacał pieniędzy z automatu". Również niezasadny jest zarzut dotyczący naruszenia art. 106 § 3 i art. 113 p.p.s.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania prezesa Zarządu T. sp. z o.o. lub innych jej pracowników na okoliczność ustalenia kto urządzał gry w przedmiotowym lokalu, w sytuacji gdy ustalenie to miało w ocenie skarżącego kasacyjnie istotny znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie. Powołany przepis stanowi, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Jak wynika z uzasadnienia wyroku Sąd I instancji nie znalazł postaw do przeprowadzenia wnioskowanego dowodu strony, uznając, że stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo i dawał podstawy nałożenia na skarżącego kary, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 p.p.s.a., albowiem nie budziło wątpliwości, że ujawniony automat był automatem w rozumieniu przepisów ustawy hazardowej zaś skarżący był urządzającym gry na tym urządzeniu. Ocenę tą należy podzielić, albowiem prawidłowe i nie podważone przez stronę były ustalenia organów, co do rodzaju urządzenia i możliwych do prowadzenia na nim gier, jak również trafnie uznano skarżącego za podmiot urządzającym na nim gry z przyczyn już omówionych. Brak było zatem podstaw do przeprowadzenia dodatkowego czy też uzupełniającego postępowania dowodowego z zakresie podmiotu urządzającego gry na automacie znajdującym się w lokalu strony. Nadto podkreślić należy, iż sąd administracyjny może "przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów", a zatem przeprowadzenie tego postępowania (uzupełniającego postępowania dowodowego) z innych środków dowodowych jest niedopuszczalne. Dotyczy to np. dowodów osobowych, jakim jest dowód z przesłuchania świadka. Spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego usuwa się zarzut pomieszczony w punkcie 4 petitum skargi kasacyjnej, albowiem jej autor wskazując na szereg przepisów, których naruszenia w jego ocenie dopuścił się Sąd I instancji, nie uzasadnił w jaki sposób doszło do naruszenia przepisów ustawy o grach hazardowych, Ordynacji podatkowej oraz Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jedynymi przepisami, które znalazły swoje odzwierciedlenie w motywach skargi kasacyjnej były art. 89 u.g.h. oraz art. 180 Ordynacji podatkowej, powołanymi w ramach wywodów o niezasadnym uznaniu skarżącego za urządzającego gry i zakresu przeprowadzonego przez organy postępowania dowodowego, w którym niezasadnie, zdaniem strony, pominięto dowody z przesłuchań prezesa Zarządu T. sp. z o.o. lub innych pracowników tej spółki. Prawidłowość kontroli, jaką przeprowadził Sąd I instancji względem objętej skargą decyzji Dyrektora Izby Celnej w Łodzi, czyni również niezasadnym ostatni z zarzutów skargi kasacyjnej, pomieszczony w punkcie 5 jej petitum. Skoro bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi niewadliwie ocenił przywołane rozstrzygnięcie, jako odpowiadające prawu pod względem przepisów procesowych jak i przepisów prawa materialnego, to brak było podstaw do stwierdzenia wadliwego zastosowania art. 151 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach, jak w punkcie 2 sentencji, postanowiono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a., w zw. z w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).