V Ka 580/18

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt V .2 Ka 580/18 </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 20 grudnia 2018 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Wydział V Karny Sekcja Odwoławcza </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->w składzie:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: </strong> SSO Jacek Myśliwiec</p> <p> <strong> <!-- --> Sędziowie: </strong> SSO Olga Nocoń</p> <p>SSO Sławomir Klekocki (spr.)</p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant</strong>: Ewelina Grobelny</p> <p>w obecności Witolda Jańca Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Rybniku</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2018 r.</p> <p>sprawy: <strong> <!-- --> <em> <!-- --> <span class="anon-block">R. J.</span> /<span class="anon-block">J.</span>/,</em> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->syna <span class="anon-block">S.</span> i <span class="anon-block">B.</span>,</em> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- --> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">R.</span> </em> </strong> </p> <p>oskarżonego o przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 300;art. 300 § 2)">art. 300 § 2 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Rybniku</p> <p>z dnia 26 czerwca 2018r. sygn. akt III K 1767/17</p> <p>I.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,</p> <p>II.  zasądza od Skarbu Państwa oraz oskarżyciela posiłkowego <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">T.</span> na rzecz oskarżonego <span class="anon-block">R. J.</span> kwoty po 420 (czterysta dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym,</p> <p>III.  zasądza od oskarżyciela posiłkowego <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">T.</span> opłatę za II instancję w kwocie 60 (sześćdziesiąt) złotych i obciąża go wydatkami postępowania odwoławczego w kwocie 10 (dziesięć) złotych.</p> <p> <em> <!-- -->SSO Jacek Myśliwiec </em> </p> <p> <em> <!-- -->SSO Olga Nocoń SSO Sławomir Klekocki (spr.)</em> </p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt V.2 Ka 580/18</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd Rejonowy w Rybniku wyrokiem z dnia 26 czerwca 2018r., sygn. akt III K 1767/17 uniewinnił oskarżonego <span class="anon-block">R. J.</span> od popełnienia zarzucanego mu czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 300;art. 300 § 2)">art. 300 §2 kk</a> polegającego na tym, że w dniu 19 września 2012 roku w <span class="anon-block">R.</span> w celu udaremnienia wykonania orzeczenia sądu, a to postanowienia Sądu Okręgowego w Katowicach Wydział I Cywilny z dnia 27 lipca 2012r. nr I Nc 226/12, zasądzające na rzecz powoda, tj. <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z/s w <span class="anon-block">T.</span> kwotę 479.353,27 złotych, uszczuplił zaspokojenie swojego wierzyciela, tj. rzeczonej Spółki poprzez zbycie składnika swojego majątku, tj. nieruchomości mieszczącej się w <span class="anon-block">P.</span> przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span>, w drodze notarialnej umowy o darowanie tejże, na rzecz swojej matki <span class="anon-block">B. Z.</span>.</p> <p>Na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 632;art. 632 pkt. 2)">art. 632 pkt 2 kpk</a> Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego kwotę 720 złotych tytułem zwrotu kosztów związanych z ustanowieniem obrońcy z wyboru.</p> <p>Na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 632;art. 632 pkt. 2)">art. 632 pkt 2 kpk</a> kosztami postępowania Sąd obciążył Skarb Państwa.</p> <p>Apelacje od powyższego wyroku wnieśli prokurator oraz pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego.</p> <p>Prokurator Prokuratury Rejonowej w Rybniku zaskarżył powyższy wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego i powołując się na przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 kpk</a> wyrokowi temu zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego, a to przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 300;art. 300 § 2)">art. 300 §2 kk</a>, polegającego na niezastosowaniu tego przepisu do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego i w konsekwencji uniewinnieniu oskarżonego od zarzucanego mu czynu, podczas gdy prawidłowa ocena poczynionych ustaleń faktycznych daje podstawy do przypisania oskarżonemu znamion typu czynu zabronionego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 300;art. 300 § 2)">art. 300 §2 kk</a>, albowiem inkryminowane zachowanie oskarżonego doprowadziło do uszczuplenia zaspokojenia jego wierzyciela. Podnosząc powyższy zarzut w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 §1 kpk</a> skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.</p> <p>Pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego w swojej apelacji zaskarżył powyższy wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego i zarzucił:</p> <p>1.  obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 300;art. 300 § 1;art. 300 § 2)">art. 300 §1 i §2 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820190147" title="Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece - Dz. U. z 1982 r. Nr 19, poz. 147 (art. 65;art. 65 ust. 1)">art. 65 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece</a>, poprzez błędne uznanie, iż w okolicznościach niniejszej sprawy nie doszło do darowania majątku w celu udaremnienia względnie do uszczuplenia zaspokojenia <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z uwagi na brak realności pokrzywdzenia wierzyciela, pomimo tego, iż bezspornym jest, ze w dniu 19 września 2012r. <span class="anon-block">R. J.</span> przed notariuszem <span class="anon-block">W. G.</span> z Kancelarii Notarialnej w <span class="anon-block">R.</span> zawarł z <span class="anon-block">B. Z.</span> umowę darowizny prawa własności nieruchomości położonej w miejscowości <span class="anon-block">P.</span>, dla której Sąd Rejonowy w Wodzisławiu Śląskim Wydział V Ksiąg Wieczystych prowadzi <span class="anon-block">księgą wieczystą KW Nr (...)</span>, przez co stał się niewypłacalny (postanowienie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Jaworznie <span class="anon-block">W. W.</span> z dnia 5 maja 2015r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, sygn. akt Km 3543/14) a w konsekwencji udaremnił względnie uszczuplił zaspokojenie <span class="anon-block"> (...) S.A.</span>,</p> <p>2.  obrazę przepisów postępowania, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> poprzez dopuszczenie się przez Sąd I instancji dowolnej interpretacji zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego i wyciąganie wniosków niewynikających z przeprowadzonych dowodów, a mianowicie błędnym uznaniu, że czynność prawna oskarżonego nie miała realnego wpływu na zaspokojenie wierzyciela, co mogło mieć wpływ na treść orzeczenia w zakresie niezasadnego uniewinnienia oskarżonego.</p> <p>Wskazując na powyższe zarzuty, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 §1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 454;art. 454 § 1)">art. 454 §1 kpk</a> skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od oskarżonego <span class="anon-block">R. J.</span> na rzecz <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">T.</span> kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</em> </strong> </p> <p>apelacje nie zasługują na uwzględnienie.</p> <p>Wbrew zarzutom zawartym w obu apelacjach Sąd Rejonowy nie dopuścił się obrazy prawa materialnego, a to przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 300;art. 300 § 2)">art. 300 §2 kk</a>, mającej polegać na niezastosowaniu tego przepisu do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego.</p> <p>Jak słusznie wskazał Sąd Rejonowy uwzględniając całokształt okoliczności sprawy nie sposób uznać, że doszło do realizacji znamion występku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 300;art. 300 § 2)">art. 300 §2 kk</a>, i to pomimo realizacjo znamion strony podmiotowej. Wprawdzie oskarżony wyzbywając się majątku działał z zamiarem pokrzywdzenia wierzyciela, jednakże jego zachowanie nie wywołało skutku w postaci uszczuplenia chociażby w jakiejkolwiek części zaspokojenia wierzytelności <span class="anon-block"> spółki (...)</span> wynikającej z nakazu zapłaty z dnia 27 lipca 2012r. wydanego przez Sąd Okręgowy w Katowicach.</p> <p>Wskazać bowiem należy, iż darowana przez oskarżonego nieruchomość obciążona była hipoteką na rzecz <span class="anon-block"> (...) Bank S.A.</span> do sumy 830.000,00 złotych. Na dzień dokonywania rozporządzenia mieniem saldo zadłużenia z tytułu zawartej umowy hipotecznej wynosiło 391.030,38 zł. Szacunkowa wartość nieruchomości, na dzień dokonywania umowy darowizny, wynosiła 194.443,00 zł, a jednocześnie wierzytelność egzekwowana na podstawie nakazu zapłaty z dnia 27 lipca 2012r. wynosiła 479.353,27 zł z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 23 czerwca 2012r. oraz 13.209,00 zł.</p> <p>Jak słusznie podkreślił Sąd Rejonowy istotą zabezpieczenia hipotecznego jest możliwość dochodzenia zaspokojenia z nieruchomości bez względu na to czyją ona stała się własnością oraz z pierwszeństwem przed wierzycielami osobistymi właściciela nieruchomości (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820190147" title="Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece - Dz. U. z 1982 r. Nr 19, poz. 147 (art. 65;art. 65 ust. 1)">art. 65 ust. 1 Ustawy o księgach wieczystych i hipotece</a>). Tymczasem oskarżyciel posiłkowy jest wierzycielem osobistym oskarżonego i dlatego ten ustępuje przed wierzycielem rzeczowym, jakim jest <span class="anon-block"> (...) Bank S.A.</span> Z kolei uwzględniając wysokość długu i szacunkową wartość zbytej nieruchomości w dniu 19 września 2012r. wskazać należy, że gdyby <span class="anon-block"> (...) Bank S.A.</span> dochodził swoich roszczeń z przedmiotowej nieruchomości, to i tak nie uzyskał by zaspokojenia w całości, albowiem jej wartość była niższa od wartości zadłużenia. Dlatego też, na co słusznie wskazał Sąd Rejonowy, skoro egzekucja z przedmiotowej nieruchomości nie byłaby wystarczająca dla zaspokojenia wierzyciela hipotecznego, to tym bardziej oskarżyciel posiłkowy, jako wierzyciel osobisty, nie mógłby z niej być zaspokojony, bowiem ustępuje on przed wierzycielem rzeczowym.</p> <p>Dlatego też należy uznać, iż rozporządzenie przez oskarżonego majątkiem w postaci nieruchomości położonej w <span class="anon-block">P.</span> przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span>, nie miało realnego wpływu na zaspokojenie wierzyciela i wykonanie orzeczenia Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 27 lipca 2012r.</p> <p>Niezasadny jest również podnoszony przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego zarzut obrazy przepisów postępowania, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>. Skarżący zarzuca dopuszczenie się przez Sąd dowolnej interpretacji zebranego w sprawie materiału dowodowego i wyciągnie wniosków nie wynikających z przeprowadzonych dowodów, a mianowicie błędne uznanie, że czynność prawna oskarżonego nie miała realnego wpływu na zaspokojenie wierzyciela..</p> <p>Wskazać należy, iż przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> stanowi, iż organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Sąd I instancji nie dopuścił się, jak sugeruje w swojej apelacji pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego, obrazy przepisów postępowania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, ponieważ dokonana przez Sąd Rejonowy ocena zgromadzonych w sprawie dowodów była bezstronna, rzetelna i kompleksowa. Sąd I instancji w sposób prawidłowy i wyczerpujący rozważył wszystkie okoliczności sprawy i dowody ujawnione w toku rozprawy, dokonując następnie na ich podstawie właściwych ustaleń faktycznych. Postępowanie zostało przeprowadzone odpowiednio dokładnie i starannie, a ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd Rejonowy nie wykazuje błędów logicznych i nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów.</p> <p>Wbrew twierdzeniom skarżących Sąd Rejonowy nie dopuścił się obrazy żadnego ze wskazanych w apelacjach przepisów, w tym przepisów postępowania. Sąd ustalił stan faktyczny w sposób prawidłowy, dokonując oceny zebranego materiału dowodowego w sposób odpowiadający zasadom wiedzy i doświadczenia życiowego. Jak wynika z lektury uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazał Sąd, na jakich dowodach oparł swe rozstrzygnięcie, a którym dowodom odmówił wiary i swoje stanowisko w tym zakresie przekonująco uzasadnił w pisemnych motywach rozstrzygnięcia. Sąd Rejonowy poddał analizie wszystkie przeprowadzone i ujawnione dowody, zaś ich ocena nie przekracza granic określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, ani nie uchybia zasadzie obiektywizmu, wyrażonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a>, a nadto wyniki tej analizy w sposób wyczerpujący zaprezentował w uzasadnieniu wyroku. Przedmiotem rozważań Sądu były wszystkie okoliczności ujawnione w toku rozprawy głównej zarówno przemawiające na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego.</p> <p>Sąd Rejonowy nie popełnił błędów przy ocenie dowodów, dlatego też także ustalenia faktyczne nie są dotknięte błędem. Uchybienie, o jakim stanowi przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a> ma miejsce wówczas, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada zasadom prawidłowego rozumowania. Błąd może stanowić wynik niepełności postępowania dowodowego (błąd braku), bądź określonych nieprawidłowości w zakresie oceny dowodów (błąd dowolności). Może być zatem wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub braku przestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ich ocenie (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>) – <em> <!-- -->vide:</em> wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 1 października 2014 roku, sygn. II AKa 206/14. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych.</p> <p>Reasumując, w niniejszej sprawie Sąd I instancji dokonując wnikliwej i wszechstronnej oceny materiału dowodowego i ustalając w sposób bezsporny wszelkie okoliczności czynu. Ocena materiału dowodowego zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, dokonana została przez Sąd I instancji z uwzględnieniem reguł określonych w treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2)">art. 2§2 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, zgodna jest z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego i nie zawiera żadnych błędów. Dokonując oceny zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, Sąd Rejonowy dokonał tego w sposób staranny i rzetelny, wskazując szczegółowo, które dowody uznał za wiarygodne i z jakich powodów, a którym waloru wiarygodności odmówił. Dlatego też rozważania Sądu Rejonowego co do oceny zebranych w niniejszej sprawie dowodów należy w pełni podzielić i uznać, iż ich ponowna analiza jest bezcelowa.</p> <p>Zgodzić należy się z Sądem I instancji, iż analiza zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego nie pozwala na przypisanie oskarżonemu <span class="anon-block">R. J.</span> sprawstwa zarzucanego mu czynu i konieczne stało się jego uniewinnienie na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 414;art. 414 § 1)">art.414 §1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 pkt. 2)">art. 17 §1 pkt 2 kpk</a>, wobec zdekompletowania znamion przedmiotowych czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 300;art. 300 § 2)">art. 300 §2 kk</a>.</p> <p>Z powołanych wyżej względów orzeczono jak w sentencji. Mając na uwadze, iż oskarżony reprezentowany był w postępowaniu odwoławczym przez obrońcę z wyboru, zasądzono na jego rzecz od Skarbu Państwa oraz od oskarżyciela posiłkowego <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">T.</span> kwoty po 420 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Kosztami postępowania odwoławczego obciążono oskarżyciela posiłkowego.</p> <p> <em> <!-- -->SSO Sławomir Klekocki /spr./ SSO Jacek Myśliwiec SSO Olga Nocoń</em> </p> </div>