II SA/Po 765/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi J. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w W. na postanowienie W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 września 2022 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę. UZASADNIENIE [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "WINB") postanowieniem z 8 września 2022 r., nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia spółki J. Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą w W. (dalej: "strona", "Spółka"), na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. (dalej: "PINB") z 25 lipca 2022 r., nr [...], w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych, uchylił postanowienie organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym. PINB postanowieniem z 25 lipca 2022 r., nr [...], działając na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.) i art. 123 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "K.p.a."): 1) wstrzymał Spółce roboty budowlane polegające na budowie wolno stojącej reklamy zlokalizowanej na działce nr ewidencyjny [...] przy S. w m. D. , gmina D., 2) poinformował spółkę o możliwości złożenia na podstawie art. 48a ust. 1 Prawa budowlanego, w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia, wniosku o legalizację wolno stojącej reklamy zlokalizowanej na działce nr ewidencyjny [...] przy S. w m. D. , gmina D., 3) poinformował spółkę o konieczności wniesienia (w dalszym etapie postępowania) opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji powyższego obiektu budowlanego, która obliczana jest zgodnie z art. 49d ust. 1 Prawa budowlanego. WINB, uzasadniając postanowienie wydane na podstawie art. 123 i art. 138 § 2 K.p.a., podał, że działając na skutek pisma W. Zarządu Dróg Wojewódzkich dotyczącego posadowienia reklamy w obrębie pasa drogowego drogi wojewódzkiej nr [...] P.-B. w dniu 4 lipca 2022 r. pracownicy PINB przeprowadzili kontrolę na nieruchomości przy ul. [...] w m. D. , gm. D. (działka nr ewid. [...]). Potwierdzono, że na rzeczonej nieruchomości istnieje nośnik reklamowy zbudowany najprawdopodobniej z płyty fundamentowej (w dniu kontroli osypana piaskiem i porośnięta roślinnością), do której zamocowany jest maszt nośny z zainstalowanymi dwiema planszami reklamowymi. Nośnik posiadał własne zasilanie elektryczne. Odległość masztu do krawędzi jezdni ul. [...] wynosi 10,20 m, do ul. [...] [...] m. Inwestorem obiektu była spółka, która zrealizowała nośnik reklamowy w 2012 r. Do protokołu kontroli załączono kopię umowy dzierżawy gruntu z 14 grudnia 2011 r. i kopię decyzji Wojewody [...] z 7 maja 2012 r., nr [...], którą uchylono w całości decyzję Starosty [...] z 3 stycznia 2012 r., nr [...], zgłaszającą sprzeciw w sprawie zgłoszenia zamiaru budowy dwutablicowej konstrukcji reklamowej o wym. 12 m x 4 m (jedna) na wysokości 12 m, na działce nr ewid. [...] w D. , przy ul. [...], gm. D., i umorzono postępowanie organu I instancji w całości. W dalszej kolejności organ II instancji stwierdził, że będący przedmiotem postępowania nośnik reklamowy jest budowlą trwale związaną z gruntem niezależnie od tego, że istnieje możliwość jego przeniesienia w inne miejsce. Okoliczność, że dane urządzenie reklamowe może być przeniesione w inne miejsce nie odbiera cech jego trwałego związania z podłożem. Z uwagi na to, że roboty budowlane związane z realizacją tego nośnika nie zostały wymienione w art. 29 Prawa budowlanego, to na ich realizację wymagane było pozwolenia na budowę, którego inwestor nie uzyskał. Urządzenie to posadowione zostało ok. 2012 r. Wskazując na znajdującą się w aktach sprawy decyzję Wojewody [...] z 7 maja 2012 r., nr [...], organ stwierdził, ze Starosta [...] nie wnosząc w terminie sprzeciwu, skutecznie przyjął zgłoszenie. Niemniej, jeżeli zgłoszenie zamiaru budowy stało się skuteczne, to powoduje to, iż mamy do czynienia z innym niż określony w art. 48 Prawa budowlanego przypadkiem wykonania robót budowlanych, czyli ich wykonania na podstawie zgłoszenia, lecz z naruszeniem art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego w ówczesnym brzmieniu (art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego). Postępowanie powinno być zatem prowadzone w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego. PINB zastosował niewłaściwą procedurę, dlatego zdaniem WINB zaszły podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W skardze skierowanej do tut. Sądu skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku o ich uchylenie i umorzenie postępowania albo o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzuciła naruszenie: 1) art. 50 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego w zw. z art. 122g K.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez ich niewłaściwą wykładnię polegającą na uznaniu, że art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego przewidujący możliwość wszczęcia przez organy nadzoru budowlanego postępowania w sprawie oceny legalności zrealizowanych robót budowlanych na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 29 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego może być prowadzone bez uprzedniego wzruszenia w odrębnym postępowaniu skutku załatwionej milcząco sprawy w sytuacji, gdy po dokonanej z dniem 1 czerwca 2017 r. nowelizacji K.p.a. ustawodawca wprost przesądził, że skutek milczącego załatwienia sprawy jest równoznaczny ze skutkiem ostatecznej decyzji administracyjnej i może być podważony wyłącznie w trybach jego nadzwyczajnej weryfikacji; 2) art. 8 w zw. z art. 11 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 126 K.p.a. poprzez naruszenie wyrażonej w tych przepisach zasady przekonywania polegające na nie ustosunkowaniu się przez organ odwoławczy do podniesionych przez skarżącą w zażaleniu zarzutów mających istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy. WINB w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać trzeba, że niniejsza sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w trym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowania. Jako że zaskarżone zostało postanowienie wydane na skutek rozpoznania zażalenia ziściły się przesłanki do zastosowania ostatnio przywołanego przepisu. Zgodnie z art. 120 P.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stanowi to odstępstwo od przewidzianej w art. 10 P.p.s.a. zasady jawnego rozpoznawania spraw. Zaskarżone postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 8 września 2022 r., nr [...], nie naruszani ani prawa materialnego, ani przepisów postępowania w sposób, który zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. dawałby podstawę do jego wyeliminowania z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności zauważyć trzeba, że powyższe postanowienie ma charakter kasacyjny, orzeczono w nim bowiem o uchyleniu postanowienia organu I instancji i przekazaniu sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 K.p.a. Zgodnie z pierwszą z tych regulacji organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję (tutaj postanowienie – przyp. Sądu) w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta (postanowienie) została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygniecie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Stosownie zaś do art. 144 K.p.a. w sprawach nieuregulowanych w Rozdziale 11 Dziale II tej ustawy do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań, w tym przywołany właśnie art. 138 § 2 K.p.a. Nie budzi wątpliwości tut. Sądu ani nie jest bezpośrednio przez skarżącą kwestionowane, że zaistniały podstawy do zastosowania powyższych regulacji, bowiem organ I instancji nie wyjaśnił w sposób należyty, jaki tryb powinien zostać wdrożony względem podważanych robót budowlanych związanych z realizacją urządzenia reklamowego, przedwcześnie przyjmując jako właściwy tryb wynikający z art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Na obecnym etapie postępowania bezsporne pozostaje, że na realizację rzeczonych robót budowlanych wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę, zaś roboty te skarżąca zgłosiła do Starosty [...]. WINB prawidłowo zwrócił w tym względzie uwagę na zignorowane w I instancji zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych obejmujących sporną dwutablicową konstrukcję reklamową, jak i podniesioną jeszcze na etapie kontroli okoliczność wydania przez Wojewodę [...] decyzji z 7 maja 2012 r., nr [...], którą uchylono w całości decyzję Starosty [...] z 3 stycznia 2012 r., nr [...], zgłaszającą sprzeciw od rzeczonego zgłoszenia i umorzono postępowanie organu I instancji w całości. Poza kserokopią ostatnio przywołanej decyzji w sprawie nie zgromadzono przy tym jakiegokolwiek dalszego materiału dowodowego, brak zwłaszcza wspomnianego zgłoszenia. Bezsprzecznie doszło zatem do istotnego uchybienia przez PINB wymogom wynikającym z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., co zaktualizowało potrzebę skorzystania w II instancji z art. 138 § 2 w zw. z art. 144 K.p.a. WINB przedwcześnie jednak stwierdził, że w sprawie tej powinien znaleźć zastosowanie tryb wynikający z art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, co pozostaje już bez wpływu na wynik sprawy rozumiany jako wydanie przez organ II instancji rozstrzygnięcia o charakterze kasacyjnym. Zgodnie z art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak przewiduje natomiast art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w przypadkach innych niż określone m.in. w art. 48 ust. 1 tej ustawy organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 29 ust. 1 i 3 ustawy. W oparciu o przywołane powyżej regulacje organ nadzoru budowlanego prowadzi postępowanie ukierunkowane na badanie zgodności z prawem obiektów budowlanych i robót budowlanych z możliwością stosowania sankcji rozbiórki bądź nałożenia innych obowiązków w celu ich legalizacji. W orzecznictwie sądów administracyjnych na gruncie powyższych regulacji rozróżnia się typową samowolę budowlaną, to jest budowę bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę, która wiąże się z koniecznością zastosowania art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, od przypadku, w którym choć wymagana była decyzja o pozwoleniu na budowę, to doszło do skutecznego zgłoszenia z uwagi na brak wniesienia sprzeciwu w terminie. Ten ostatni przypadek kwalifikowany jest jako roboty budowlane prowadzone na podstawie zgłoszenia, lecz z naruszeniem art. 29 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego oraz wiąże się z potrzebą zastosowania art. 50 ust. 1 pkt 3 tej ustawy. Zastrzega się przy tym, że taka kwalifikacja – korzystniejsza z perspektywy inwestora – jest możliwa jeżeli rzeczywistym zamiarem inwestora nie było obejście przepisów o uzyskaniu pozwolenia na budowę (zob. m.in. wyrok NSA z 15 grudnia 2021 r., sygn. akt II OSK 427/21, CBOSA i powołane tam orzecznictwo). Tymczasem w kontrolowanej sprawie nie wyjaśniono wszelkich istotnych w powyższym zakresie okoliczności faktycznych, nie odniesiono się bowiem w żaden sposób do tego, czy dokonanie przez skarżącą zgłoszenia nie służyło obejściu prawa. Skarżąca w złożonym zażaleniu zakwestionowała możliwość przypisania jej zamiaru obejścia prawa, jednak WINB ani nie zgodził się z jej argumentacją, ani też jej nie zakwestionował, przedwcześnie przesądzając, że w sprawie zastosowanie znajdzie art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Niemniej jednak w pierwszej kolejności zachodzi wykazana powyżej potrzeba uzupełnienia zgromadzonego materiału dowodowego, w konsekwencji czego cała związana z tym problematyka powinna być wyjaśniona przez PINB, na którym spoczywa obowiązek wdrożenia – w wyniku kasacyjnego postanowienia WINB – właściwego trybu względem zrealizowanych przez skarżącą robót budowlanych. Poza tym zauważyć trzeba, że w kontrolowanej sprawie nie zostało nawet wyjaśnione, w którym momencie – w świetle złożonego przez skarżącą zgłoszenia, a także przeprowadzonego następczo postępowania wywołanego sprzeciwem – doszło do realizacji rzeczonych robót budowlanych. Z ustaleń poczynionych w I instancji wynika jedynie, że urządzenie reklamowe powstało około 2012 r. Tymczasem także w roku 2012 doszło zarówno do sprzeciwu Starosty [...], jak i w dalszej perspektywie do wyeliminowania tego sprzeciwu z obrotu prawnego przez Wojewodę [...] i umorzenia postępowania w tym przedmiocie. Konieczne pozostaje wobec tego – poza uzupełnieniem materiału dowodowego w dotychczas podanym zakresie – ustalenie, w którym momencie wykonano sporne urządzenie reklamowe, to jest czy doszło do tego jeszcze przed sprzeciwem Starosty [...], już po sprzeciwie, czy dopiero po wydaniu decyzji przez Wojewodę [...]. Są to okoliczności, których jednoznaczne wyjaśnienie może mieć wpływ na stwierdzenie, czy w sprawie powinien mieć zastosowanie tryb właściwy dla art. 48 ust. 1, czy dla art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, zaś PINB nie podjął jak na razie nawet próby ich ustalenia. W świetle powyższych rozważań za przedwczesny uznać trzeba podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Przepis ten nie znalazł jeszcze w sprawie zastosowania, więc nie sposób zarzucać organowi nadzoru budowlanego, aby mogło dojść do jego naruszenia. Dopiero podjęcie przez PINB w oparciu o tę regulację rozstrzygnięcia otworzy dla skarżącej drogę do ewentualnego kwestionowania jego zastosowania w sprawie. Nie można również zgodzić się z tą argumentacją skarżącej, w której stara się ona wykazać, że przed przystąpieniem do oceny legalności wykonanych robót budowlanych konieczne pozostaje wzruszenie skutków prawnych wynikających z dokonanego zgłoszenia. W tym kontekście skarżąca doszukuje się rażącego naruszenia art. 122g K.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP. W art. 122g K.p.a. przewidziano bowiem, że do spraw załatwionych milcząco przepisy rozdziałów 12 i 13 w dziale II (wznowienie postępowania i uchylenie, zmiana oraz stwierdzenie nieważności decyzji – przyp. tut. Sądu) stosuje się odpowiednio. Przyjmuje się, że skutek wydania decyzji ostatecznej powstał w terminie czternastu dni od dnia upływu terminu, o którym mowa w art. 122c § 1 K.p.a. Po pierwsze, art. 122g K.p.a. dodany został z dniem 1 czerwca 2017 r. na mocy art. 1 pkt 30 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935). W ocenie tut. Sądu przepis ten nie znajduje zastosowania do przypadków milczącego załatwienia sprawy, które miały miejsce przed dniem jego wejścia w życie. Przyjęcie odmiennej wykładni prowadziłoby do wstecznego działania art. 122g K.p.a., to jest nastąpiłoby z naruszeniem zasady lex retro non agit (por. wyrok WSA w Gliwicach z 7 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Gl 1133/17, CBOSA). Warto przy tym zauważyć, że tryby nadzwyczajne wiążą się z zakreśleniem przez prawodawcę okresu, w jakim może dojść do podważenia ostatecznej decyzji administracyjnej. Uznanie za skarżącą, że art. 122g K.p.a. może działać wstecz prowadziłoby do tego, że milczące załatwienie sprawy – nie korzystające przecież uprzednio z równoważnej ochrony – stawałoby się częstokroć niewzruszalne, bowiem z uwagi na upływ czasu niemożliwym byłoby jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. Nie jest przy tym uprawniona proponowana przez skarżącą wykładnia art. 16 przywołanej ustawy nowelizującej. Przepis ten przewiduje, że do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n ustawy zmienianej w art. 1. Cytowany przepis nie tylko nie odnosi się do problematyki milczącego załatwienia sprawy, lecz ponadto wprost przewiduje stosowanie przepisów dotychczasowych do postępowań będących w toku. Tym bardziej na jego tle zasadne jest stosowanie przepisów dotychczasowych do postępowań już zakończonych. Skarżąca próbuje natomiast wykazać, że dojść ma do wszczęcia nowego postępowania, lecz miałoby to być postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności milczącej zgody Starosty [...], pomijając już to, że aby w ogóle doszło do wszczęcia takiego postępowania najpierw musiałby znaleźć zastosowanie art. 122g K.p.a., co w kontrolowanej sprawie nie może mieć miejsca. Poza tym skarżąca nie zauważa, że w realiach kontrolowanej sprawy doszło do sprzeciwu Starosty [...], który przez ograniczony czas znajdował się w obrocie prawnym, a został wyeliminowany dopiero na mocy decyzji Wojewody [...]. W ocenie Sądu w takich okolicznościach w ogóle można mówić o milczącym załatwieniu sprawy, albowiem do przyjęcia zgłoszenia doszło nie w wyniku milczenia organu, lecz w wyniku wydania ostatecznej decyzji Wojewody [...] o uchyleniu decyzji o zgłoszeniu sprzeciwu i umorzeniu w postępowania administracyjnego prowadzonego w tej sprawie. Inaczej rzecz ujmując zgłoszenie budowy dokonane przez inwestora nie zostało załatwione przez organ milcząco, lecz właśnie decyzją ostateczną Wojewody z 7 maja 2012 r., nr [...], a więc to dopiero wydanie tej decyzji rodziło skutki prawne jakie ustawodawca przypisu skutecznemu zgłoszeniu zamiaru budowy. Nie sposób podjąć w tym zakresie dalszych rozważań odnoszących się bezpośrednio do stanu faktycznego kontrolowanej sprawy, zważywszy na to, że w sprawie tej organ nadzoru budowlanego nie poczynił dostatecznych ustaleń faktycznych co do momentu, w którym zrealizowano sporne roboty budowlane. Jest to zagadnienie, które musi mieć na uwadze PINB przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, jakie nastąpi na skutek zaskarżonego postanowienia. Po drugie, odnośne przepisy art. 48 ust. 1, jak i art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego stanowią samodzielną podstawę dla organu nadzoru budowlanego do stwierdzenia okoliczności objętych hipotezą wynikających z nich norm prawnych, przede wszystkim organ ten jest samodzielnie władny stwierdzić – w oparciu o art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego – że roboty budowlane wykonane zostały na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 29 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego. Kwestia ta nie wymaga jakiegokolwiek uprzedniego rozstrzygnięcia innego organu, które miałoby zapaść w jednym z trybów nadzwyczajnych. Zresztą tryby nadzwyczajne uregulowane w rozdziale 12 i 13 działu II K.p.a. nie przewidują nawet równoważnej podstawy prawnej ich przeprowadzenia, dopuszczając co najwyżej stwierdzenie nieważności w razie kwalifikowanego, to jest rażącego naruszenia prawa (por. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). Jak zauważa się w tym względzie w orzecznictwie sądów administracyjnych przesądzenie, że art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego dopuszcza milczące załatwienie sprawy w formie przewidzianej w art. 122a § 2 pkt 2 K.p.a. nie oznacza automatycznie, że sprawa załatwiona wskutek zgłoszenia przyjętego przez właściwy organ bez sprzeciwu podlega weryfikacji w trybie nadzwyczajnym na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 3 w zw. z art. 122g K.p.a. W odniesieniu do załatwionej milcząco sprawy wskutek zgłoszenia robót budowlanych (art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego) przepisy art. 156 § 1 pkt 2 i 3 w zw. z art. 122g K.p.a. nie mogą znaleźć zastosowania z uwagi na zawarte w Prawie budowlanym odrębne regulacje umożliwiające weryfikację zgodności z prawem robót budowlanych zrealizowanych w trybie zgłoszenia (zob. wyrok NSA z 15 grudnia 2021 r., sygn. akt II OSK 427/21, CBOSA). W konsekwencji powyższego nie sposób stwierdzić, aby w sprawie doszło do naruszenia art. 122g K.p.a. Powyższe implikuje także bezzasadność podniesionego zarzutu naruszenia art. 2 Konstytucji RP. Tut. Sąd nie podziela zapatrywania skarżącej, aby mogło tu dojść do naruszenia zasady ochrony praw słusznie nabytych. Skuteczne zgłoszenie w świetle art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego otwiera możliwość realizacji określonego zamierzenia budowlanego, jednak nie można uznać, aby jednocześnie wyłączało to w demokratycznym państwie prawa podjęcie przez właściwe organy nadzoru budowlanego działań zmierzających do wyeliminowania dostrzeżonych naruszeń prawa budowlanego, zwłaszcza w ramach postępowania naprawczego. Obiekt budowlany nie ma co do zasady charakteru tymczasowego i obowiązujące prawodawstwo musi przewidywać efektywne środki zaradcze, które pozwalają na wykluczenie nieprawidłowości zaistniałych na etapie jego realizacji lub funkcjonowania, w co wpisują się instytucje przewidziane w art. 48 i nast. Prawa budowlanego. Zresztą uwzględniając okoliczności tej konkretnej sprawy, nie sposób nie zauważyć, że co najmniej od momentu zgłoszenia sprzeciwu przez Starostę [...] skarżąca powinna mieć świadomość możliwości kwalifikacji robót budowlanych objętych jej zgłoszeniem jako wymagających pozwolenia na budowę. Zresztą o możliwych konsekwencjach prawnych realizacji zamierzenia budowlanego w oparciu o rzeczone zgłoszenie skarżąca została ostrzeżona już w uzasadnieniu wydanej przez Wojewodę [...] decyzji. Rację ma wprawdzie skarżąca, że WINB nie ustosunkował się do ostatnio przedstawionego problematyki ani też do zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a., czym naruszył art. 8, art. 11, art. 107 § 3 w zw. z art. 126 K.p.a., jednak naruszenie to pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, który w każdym razie musiał polegać na uchyleniu postanowienia PINB i przekazaniu temu organowi sprawy do ponownego rozpoznania w oparciu o art. 138 § 2 w zw. z art. 144 K.p.a. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalono.