IV SA/Wa 863/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.), Protokolant sekr. sąd. Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2020 r. sprawy ze skargi K. S. i R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wznowieniowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz skarżących K. S. i R. S. solidarnie kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2020 r. [...] (dalej "decyzja z[...] stycznia 2020r. "), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...](dalej "SKO" albo "Kolegium") uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy [...] znak [...], z dnia [...] grudnia 2019 r. (dalej "decyzjaz[...] grudnia 2019 r.") o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Wójta Gminy [...] (dalej "Wójt") nr [...] znak [...] z dnia [...]listopada 2018 r. (dalej "decyzja z [...] listopada 2018 r.) i umarzającą w całości wznowione postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na rozbudowie linii napowietrznej [...], budowie linii kablowej [...] budowie napowietrznej stacji transformatorowej [...], rozbudowie istniejącej linii napowietrznej [...] budowie przyłącza kablowego [...], rozbiórce linii napowietrznej [...] oraz napowietrznej stacji transformatorowej [...]na terenie części dziatek ewid. [...] w m. [...] i działek nr [...] [...] w m. [...]gm. [...]dalej "lokalizacja inwestycji celu publicznego") Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] listopada 2018 r. Wójt Gminy [...] wydał decyzję w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na rozbudowie linii napowietrznej SN 15kV, budowie linii napowietrznej [...] budowie linii kablowej SN [...] budowie napowietrznej stacji transformatorowej [...]rozbudowie istniejącej linii napowietrznej [...] kV, budowie przyłącza kablowego [...] kV, rozbiórce linii napowietrznej [...] kV oraz napowietrznej stacji transformatorowej [...] kV, na terenie części działek ewid. nr [...] w m. [...] i działek nr [...] , w m. [...], gm. [...]. O wydaniu decyzji Wójt Gminy [...]powiadomił poprzez obwieszczenie opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej ([...]) w dniu [...] listopada 2018 r. oraz w tej samej dacie, w sposób zwyczajowo przyjęty, tj. poprzez wywieszenie obwieszczenia na tablicach ogłoszeń Urzędu Gminy [...]oraz sołectwa [...]i i [...] W dniu 9 września 2019 r. K. S. i R.S. (dalej "Skarżący"), zamieszkali w miejscowości [...] gmina [...], złożyli wniosek o wznowienie ww. postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jako podstawę prawną wniosku o wznowienie postępowania wskazali art 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020, poz.256 t.j., dalej "k.p.a") argumentując, że będąc stroną postępowania bez własnej winy nie brali w nim udziału. Przymiot występowania w postępowaniu w charakterze strony wywodzą z praw właścicielskich nieruchomości położonej w pobliżu przedmiotowej inwestycji. Wnioskodawcy wskazali, że ich interes prawny wynika z posiadania prawa własności działki nr ewid.\ położnej w odległości ok. 7,5 m od nowo powstałej linii energetycznej i transformatora. W ich ocenie planowana inwestycja w sposób znaczny narusza ich prawo własności, w tym zagraża utracie zdrowia Skarżącego, gdyż przebył on operację głowy i ma wszczepioną tytanową płytkę, która jest szczególnie wrażliwa na oddziaływanie energetyczne. We wznowionym postępowaniu domagali się uchylenia decyzji. Skarżący wskazali, że o wydaniu decyzji Nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r., dowiedzieli się w dniu 9 sierpnia 2019 r. z pisma Wójta Gminy [...] znak [...] opatrzonego datą [...] sierpnia 2019 r. Postanowieniem z dnia [...] września 2019 r., znak [...] Wójt Gminy [...] odmówił wznowienia postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu wskazał, że za strony przedmiotowego postępowania zostali uznani właściciele działek ewid. nr [...] w miejscowości [...]i działek nr [...], w miejscowości [...]oraz inwestor. W ocenie organu I instancji skarżący we wniosku o wznowienie postępowania nie wskazali, kiedy dowiedzieli się o zadeklarowanych podstawach wznowienia. Organ wspomniał, że Państwo [...] przed dniem [...] lipca 2019 r. dowiedzieli się o realizowanej inwestycji, zatem nie dochowali miesięcznego terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania. Wójt wskazał, że skarżący w dniu [...] lipca 2019 r. przedmiotową sprawę wyjaśniali w Referacie Ochrony Środowiska Gospodarki Komunalnej i Urbanistyki tut. Urzędu. W zażaleniu wniesionym na w/w postanowienie pełnomocnik skarżących podniósł, że we wniosku o wznowienie postępowania wykazano, iż dochowali oni miesięcznego terminu do jego złożenia. Wyjaśnił, że pismem z dnia 31 lipca 2019 r. Wnioskodawcy zwrócili się do Wójta o udzielenie szeregu informacji dotyczących przebudowy linii napowietrznej. Wynikało to z faktu, iż na działkach sąsiednich oraz na granicy ich działki znajdujących się w miejscowościach [...] i [...], w dniach poprzedzających 31 lipca 2019 r. rozpoczęto prace związane z przebudową linii energetycznej. Skarżący nie byli w stanie uzyskać żadnych informacji, gdyż pracownik gminy wskazał, że nie są stroną postępowania, dlatego wystąpili do wójta z pismem z 31 lipca 2019 r. W dniu 9 sierpnia 2019 r. do pełnomocnika Skarżących wpłynęła odpowiedź Wójta z 7 sierpnia 2019 r., w której wskazał, że została już wydana decyzja administracyjna z dnia [...] listopada 2018 r. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. W ocenie skarżących od tej daty, tj. 9 sierpnia 2019 r. rozpoczął się bieg terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Wniosek o wznowienie niniejszego postępowania złożono 9 września 2019 r. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło w całości zaskarżone postanowienie o odmowie wznowienia postępowania i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że przepis art. 148 § 2 kpa stanowi, że termin do złożenia podania o wznowienie postepowania z przyczyny pokreślonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Wbrew twierdzeniom organu I instancji, zdaniem SKO, brak jest dowodu, który potwierdzałby, że wnioskodawcy dowiedzieli się o wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego przed dniem 9 sierpnia 2019r. ,a zatem wniosek o wznowienie postępowania nadany 9 września 2019 r. należy uznać za złożony z zachowanie jednomiesięcznego terminu określonego w art. 148 kpa. W zaleceniach dla organu I instancji SKO stwierdziło, że Wójt po wznowieniu postępowania, badając na wstępie, czy wniosek o wznowienie został złożony w określonym ustawą terminie, w przypadku gdyby kwestionował wskazaną przez wnioskodawców datę 9 sierpnia 2019 r. jako datę, w której dowiedzieli się o przedmiotowej decyzji, powinien przedstawić stosowny dowód, który by potwierdził, że o tej decyzji dowiedzieli się (w stopniu umożliwiającym sformułowanie żądania wznowienia postępowania) w innym wcześniejszym terminie. Następnie organ I instancji winien dokonać oceny, czy wnioskodawcy posiadali przymiot strony w postępowaniu zakończony ostateczną decyzją Wójta Gminy [...] z dnia[...] listopada 2018 r. Postanowieniem z [...] listopada 2019 r. Wójt Gminy [...], wznowił na żądanie strony postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzją z 6 grudnia 2019 r. Wójt Gminy [...] wydał decyzję o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej Wójta Gminy [...] z dnia [...]listopada 2018 r. W uzasadnieniu decyzji wskazał na brak podstaw do uznania za strony skarżących z uwagi na niewykazanie przez nich interesu prawnego. Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] złożyli skarżący. Decyzją z [...] stycznia 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło w całości wznowione postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W uzasadnieniu SKO wskazało, że skarżący wykazali swój interes prawny z uwagi na bliskie sąsiedztwo ich działki z działką, na której zlokalizowana była inwestycja celu publiczna oraz immisje generowane przez stację transformatorową, stąd posiadają przymiot strony w rozumieniu przepisów art. 28 k.p.a. Dalej SKO stwierdziło, że skarżący jako strony postępowania, o wydaniu decyzji z [...] listopada 2018 r. zostali zawiadomieni po upływnie czternastu dni, licząc od dnia [...] listopada 2018 r., tj. od daty ukazania się stosownej informacji o wydaniu tej decyzji. Zatem od dnia 12 grudnia 2018 r. zaczął Skarżącym biec termin jednego miesiąca określony w art. 148 § 1 k.p.a, pozwalający na skuteczne wystąpienie z wnioskiem o wznowienie postępowania, w oparciu o wskazaną przez nich przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i nie ma tu znaczenia, czy ze wskazanym powyżej ogłoszeniem rzeczywiście się zapoznali. Termin ten upłynął natomiast z końcem dnia 12 stycznia 2019 r. Wniosek o wznowienie postępowania wpłynął do Wójta Gminy [...] w dniu 11 września 2019 r., stąd - jako podmioty, którym, na mocy przepisu art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945; dalej: "u.p.z.p."), decyzja kończąca postępowanie lokalizacyjne, była komunikowana w drodze publicznego ogłoszenia - złożyli z uchybieniem terminu. Z uwagi na odmienną ocenę co do posiadana przez skarżących przymiotu strony, konieczne stało się zdaniem SKO uchylenie decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2019 r., odmawiającej uchylenia jego ostatecznej decyzji z dnia [...] listopada 2018 r. Nadto z uwagi na bezprzedmiotowość wszczętego w niniejszej sprawie postępowania wznowieniowego, z uwagi na uchybienie terminu do złożenia wniosku o jego wznowienie, Kolegium orzekło o umorzeniu w całości wznowionego postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Pismem z dnia[...] marca 2020 r. skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję SKO z [...] stycznia 2020 r. wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzjącej ją decyzji organu Organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a w przypadku nieuwzględnienia przez Sąd wniosku o uchylenie postanowienia w przypadku nieuwzględnienia przez Sąd wniosku o uchylenie postanowienia unieważnienie decyzji , jeśli sąd uzna to za zasdne. Wnieśli nadto o zobowiązanie organu do wydania w okreslonym przez sąd terminie decyzji wskazijąc na sposób załatwienia sprawy oraz naruszenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucili naruszenie 1. przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy, poprzez: a) naruszenie art. 53 ust. 1 u.p.zp. poprzez przyjęcie, że zamieszczenie informacji na tablicy ogłoszeń w miejscowościach sąsiednich z miejscowością, w której mieszkają Skarżący stanowi obwieszczenie w rozumieniu tego przepisu, 2. przepisów prawa procesowego, mających mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegających a) naruszeniu art. 28, art. 7 i art. 8 k.p.a w zw. z art. 3 ust. 20 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm., dalej "Prawo budowlane"), poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na tym, że SKO błędnie uznało, iż w miejscowości [...], gdzie zamieszkują Skarżący dokonano ogłoszenia o zamiarze przeprowadzenie inwestycji, skutkiem czego jest powstanie wątpliwości co do tego, jakie ustalenia faktyczne legły u podstaw skarżonego rozstrzygnięcia podczas, gdy naruszony przepis nakazuje organom administracji podejmować wszystkie czynności niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co godzi w zasadę pogłębiania zaufania obywateli do aparatu państwa, b) art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a. W ocenie Skarżących organ nie wyjaśnił, na czym polega sposób zawiadamiania "zwyczajowo przyjęty" w miejscowości, w której mieszkają Skarżący, c) art. 148 § 2 Kpa poprzez błędne jego zastosowanie i uznanie, że wniosek owznowienie postępowania został złożony w sprawie z uchybieniem terminu zakreślonego w ww. artykule; d) art. 49 Kpa poprzez błędne jego zastosowanie i uznanie, że wywieszenie obwieszczenia o wydaniu orzeczenia nastąpiło prawidłowo, i wiążące jest domniemania, że strony dowiedziały się o tym w terminie zakreślonym w art 49 in fine k.p.a. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że jako współwłaściciel działek znajdujących się w obszarze ponadnormatywnego oddziaływania planowanej inwestycji byli stroną postępowania. Jako strona postępowania zgodnie z art. 53 ust. 1 ww. ustawy powinni zostać zawiadamiana o wszczęciu postępowania oraz decyzji kończącej postępowanie w formie obwieszczenia, w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscowości [...], co nie zostało uczynione, gdyż brak dokumentu potwierdzającego, iż w tej miejscowości obwieszczenie zostało upublicznione (wywieszone na tablicy ogłoszeń sołectwa [...]). Skarżący podnieśli, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do właściwego określenia momentu, od którego należy liczyć bieg ustawowego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, w sytuacji, gdy o ostatecznej decyzji, której wniosek dotyczy, strony były zawiadamiane w trybie obwieszczenia, o których mowa w art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Regulację tę dopełnia przepis art. 49 k.p.a., w myśl którego strony mogą by zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienia bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Nie ulega wątpliwości, iż jednym z przepisów szczególnych, do których odsyła art. 49 k.p.a., jest właśnie art. 53 ust. 1 u.p.z.p. Użyty w treści art. 53 ust. 1 u.p.z.p. zwrot "także" przesądza, że wymagane jest zarówno obwieszczenie, jak i poinformowanie w sposób zwyczajowo przyjęty. Organy administracji w ocenie Skarżących w sposób nieuprawniony i stanowczy przedwcześnie stwierdziły, że wniesiona skarga jest spóźniona. Publikacja przez obwieszczenie ma zapewnić realną, a nie jedynie potencjalną, możliwość dowiedzenia się o decyzji, a wskazany przez organ sposób obwieszczenia ograniczający się do miejscowości sąsiednich, tego nie zapewnił. Nieumieszczenie informacji o wydanej decyzji w okolicach nieruchomości, na której inwestycja ma być prowadzona, z pewnością jest uchybieniem, które uniemożliwiło stronom powzięcie wiedzy w terminie o wydaniu decyzji, a tym samym należy uznać, że nie doszło do skutecznego zawiadomienia stron w rozumieniu art. 53 u.p.z.p. Ocena daty kiedy skarżący dowiedzieli się o decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego dokonana w niniejszej sprawie nie była swobodna, lecz dowolna, oparta na rozważaniach, które nie znajdują pełnego odzwierciedlenia w faktach, a którym skarżąca zaprzecza w skardze I wcześniej zażaleniu. To wszystko sprawia, że przy rozpoznaniu sprawy w postępowaniu administracyjnym naruszono ogólne zasady procedowania, określone w art 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a. Organ nie wyjaśnił przekonująco, na czym polega sposób zawiadamiania "zwyczajowo przyjęty" w miejscowości, w której zlokalizowano inwestycję celu publicznego. Skarżący podnieśli, że w sołectwie [...] istnieje możliwość wywieszenia obwieszczenia na tablicy ogłoszeń, co nie zostało zastosowane i pominięte przez SKO. Dokonane powiadomienia nie odpowiadają przyjętemu zwyczajowo w Morach sposobowi zawiadamiania, a przedmiotowa decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego nie została skarżącym doręczona. O jej treści dowiedzieli się dopiero z pisma Wójta Gminy [...] z dnia 7 sierpnia 2019 r. Zdaniem skarżącego przedstawione w zaskarżonej decyzji stanowisko organu jest całkowicie dowolne, bowiem termin określony w przepisie art. 148 § 2 K.p.a. z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. biegnie od dnia, w którym strona rzeczywiście dowiedziała się o decyzji. Przyjęcie fikcji doręczenia decyzji poprzez publiczne ogłoszenie nie jest równoznaczne z dowiedzeniem się o decyzji, która to okoliczność ma zasadnicze znaczenie dla oceny zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie. W aktach brak jest informacji o dokonaniu obwieszczenia w miejscowości [...] stosownie do art. 5.3 ust. 1 u.p.z.p. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2020, poz. 190 t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2019, poz. 2325 t.j. – zwanej dalej "p.p.s.a.").Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skarga jest zasadna. W pierwszym rzędzie należy wskazać, że zaskarżona decyzja narusza art. 8 § 1 kpa. Z zasady zaufania do władzy publicznej wyrażonej w tym przepisie wynika skierowany do organów administracji publicznej nakaz prowadzenia postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierowania się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. W swoim postanowieniu z [...] listopada 2019 r., którym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]uchyliło w całości zaskarżone postanowienie Wójta Gminy [...] o odmowie wznowienia postępowania i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Przyczyną uchylenia postanowienia organu I instancji było błędne – w ocenie SKO - uznanie przez Wójta Gminy [...], że skarżący złożyli wniosek o wznowienie terminu po upływie terminu. Z tego względu kwestii terminowości wniosku o wznowienie organ I instancji już dalej nie badał uznając, że jest związany stanowiskiem SKO w [...]. SKO bowiem uznało, że wniosek o wznowienie postępowania nadany 9 września 2019 r. należy uznać za złożony z zachowanie jednomiesięcznego terminu określonego w art. 148 kpa. Jedynie w zaleceniach dla organu I instancji SKO stwierdziło, że Wójt po wznowieniu postępowania, badając na wstępie, czy wniosek o wznowienie został złożony w określonym ustawą terminie, w przypadku gdyby kwestionował wskazaną przez wnioskodawców datę 9 sierpnia 2019 r. jako datę, w której dowiedzieli się o przedmiotowej decyzji, powinien przedstawić stosowny dowód, który by potwierdził, że o tej decyzji dowiedzieli się (w stopniu umożliwiającym sformułowanie żądania wznowienia postępowania) w innym wcześniejszym terminie. Sam sposób obliczania terminu i daty początkowej biegu tego terminu nie budził jednak wątpliwości Kolegium. Z tego względu postanowieniem z [...] listopada 2019 r. Wójt Gminy [...]wznowił postępowanie, a następnie decyzją z [...] grudnia 2019 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Wójta Gminy [...] z dnia [...]listopada 2018 r. w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jedyną przyczyną takiej decyzji był brak podstaw do uznania skarżących za strony postępowania z uwagi na brak wykazania interesu prawnego. Natomiast w zaskarżonej decyzji z [...] stycznia 2020 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło w całości decyzję Wójta z [...] grudnia 2019 r. i umorzyło w całości wznowione postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego argumentując, że skarżący złożyli wniosek o wznowienie postępowania już po terminie. Odmiennie obliczyło datę, od kiedy należy liczyć bieg terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, wskazując, że decyduje data wywieszenia obwieszczenia o decyzji lokalizacyjnej zgodnie z art. 53 u.p.z.p. Takie stanowisko SKO jest niespójne i godzi w zaufanie do władzy publicznej. Po drugie, decyzja SKO została wydana z naruszeniem art. 148 § 1 i 2 k.p.a Zgodnie z tym przepisem podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Uznanie wniosku skarżących za spóźnione było możliwe tylko dlatego, że SKO z jednej strony – odmiennie niż konsekwentny w tym zakresie organ I instancji – uznało skarżących za strony postępowania, a jednocześnie uznało, że w takim razie skutecznie doręczono im decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego poprzez obwieszczenie. Jednocześnie SKO pominęło fakt, że obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty zostało wywieszone tylko w miejscowościach, w których prowadzona była inwestycja ([...] i [...] a nie w miejscowości, w której znajduje się nieruchomość skarżących ([...]). Z przebiegu postępowania Wójta Gminy [...] wynika, że taki sposób obwieszczenia wynikał z faktu, że w ocenie tego organu, w ślad za stanowiskiem inwestora, właściciele nieruchomości znajdujące się na obszarze innych miejscowości, nie są stronami ani uczestnikami tego postępowania, a co za tym idzie adresatami w procesie doręczenia decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Należy zauważyć, że zawiadomienie poprzez publiczne obwieszczenie uregulowane w art. 49 kpa jest szczególnym przypadkiem doręczenia, co wynika zarówno z dyrektyw wykładni językowej, jak i systemowej i funkcjonalnej. Przepis ten usytuowany jest w rozdziale 8 Działu I Kodeksu postępowania administracyjnego zatytułowanym "Doręczenia". Zgodne z art. 49 § 1 kpa w przypadku gdy ustawowdawca tak stanowi wówczas zawiadamia się strony o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej. W niniejszym przypadku tym przepisem szczególnym jest art. 53 u.p.z.p. Z przebiegu postępowania, którego dotyczy wniosek o wznowienie postepowania, wynika, że organ je prowadzący (wójt Gminy [...]) nigdy nie traktował skarżących jako strony, a co za tym idzie – konsekwentnie – nie kierował do nich żadnych informacji o przebiegu tego postępowania. O treści decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego zawiadomił wyłącznie mieszkańców miejscowości[...] i [...]. Obwieszczenie – chociaż kierowane do szerokiego kręgu adresatów – nie ma jednak nieograniczonego zasięgu. Kierowane winno być do potencjalnych uczestników postępowania. Ratio legis art. 49 kpa jest jasne – uproszczenie sposobu zawiadamiania o treści decyzji w sytuacji potencjalnie dużej ilości uczestników postępowania i zapewnienie sprawności postępowania (zob. A. Despot-Mładanowicz [w:] Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, red. A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski, Gdańsk 2019, art. 53.) Nie zmienia to jednak faktu, że najpierw organ ustala potencjalnych uczestników postępowania (w tym wypadku właścicieli nieruchomości na terenie miejscowości [...] i [...]bo tam prowadzona była inwestycja celu publicznego), a następnie do nich kieruje – poprzez obwieszczenie – zawiadomienie o swojej decyzji. W piśmiennictwie trafnie wskazuje się, że "nałożony na organ obowiązek zawiadomienia o wszczęciu postępowania wszystkich potencjalnych stron - będący konsekwencją obowiązywania zasady oficjalności oraz zapewnienia czynnego udziału strony - służyć ma temu, by postępowanie administracyjne toczyło się zawsze wobec każdego podmiotu, który posiada status strony. Obowiązek ten odnosi się nie tylko do podmiotów istniejących i znanych organowi w chwili wszczęcia procedury, lecz także do wszystkich podmiotów, które odpowiadają kryteriom strony postępowania." (zob. A. Skóra, 5.2.2. Obowiązki organu administracji publicznej związane z wyznaczaniem współuczestników w postępowaniu administracyjnym [w:] Współuczestnictwo w postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2009.) Natomiast Skarżący w intencji Wójta Gminy [...], prowadzącego postępowanie w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie byli i nie powinni być stroną postępowania, stąd nie kierował do nich żadnego zawiadomienia, w szczególności nie wywieszał ogłoszenia na tablicy ogłoszeń w sołectwie [...], ani nie dokonywał w inny zwyczajowy sposób zawiadomienia mieszkańców tej miejscowości. W ocenie Wójta zakres oddziaływania inwestycji zamykał się w ramach miejscowości [...]i [...], inaczej wywiesiłby obwieszczenia w sposób zwyczajowo przyjęty również w sąsiedniej miejscowości [...] Należy podkreślić, że art. 53 ust. 1 u.p.z.p stanowi, że o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Sformułowanie "w danej miejscowości" należy w ocenie Sądu w niniejszym składzie rozumieć jako miejscowość (albo też miejscowości), gdzie zlokalizowana jest dana inwestycja celu publicznego albo też miejscowość (albo też miejscowości), znajdującą się w zasięgu oddziaływania danej inwestycji. Tam bowiem potencjalnie znajdują się nieruchomości, których właścicielami są osoby posiadające interes prawny w rozumieniu art. 28 kpa, niezbędnym do uzyskania statusu strony w postępowania administracyjnym. Z uwagi na powyższe Sąd uznał, iż organ odwoławczy dopuścił się mogącego mieć wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania tj. art. 148 § 1 i 2 kpa w zw. z art. 49 kpa w z zw. z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 8 § 1 k.p.a. i 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 , art. 145 § 1 pkt 4 kpa błednie uchylajac decyzję organu I instancji i umorzając wznowione postępowanie. Już tylko na marginesie należy podnieść, że art. 53 ust. 8 u.p.z.p. nie wyłącza uprawnienia strony do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakonczonego wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a jedynie skraca termin przewidziany w art. 146 § 1 k.p.a. (zob. wyrok NSA z 28.10.2009 r., II OSK 1711/08, LEX nr 846660, A. Despot-Mładanowicz [w:] Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, red. A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski, Gdańsk 2019, art. 53.) Ponownie prowadząc postępowanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze winno kierować się powyższą wykładnią prawną dotyczącą terminowości złożenia wniosku o wznowienia postępowania przez skarżących. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania w punkcie 2 wyroku orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty postępowania w łącznej kwocie 680 zł składa się wpis sądowy od skargi w kwocie 200 zł, oraz wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł, którego wysokość wynika z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800).