II Ka 564/18

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 564/18 </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- --> Dnia 21 grudnia 2018 r. </strong> </p> <p>Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="125"/> <col width="50"/> <col width="535"/> </colgroup> <tr> <td colspan="2"> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSO Grażyna Orzechowska</p> </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td colspan="2"> <p> st.sekr.sądowy Agnieszka Walerczak</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2018 r.</p> <p>sprawy<strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. M.</span> </strong> </p> <p>oskarżonej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 212;art. 212 § 1)">art. 212 § 1 k.k.</a> </p> <p>na skutek apelacji, wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela prywatnego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Garwolinie</p> <p>z dnia 27 marca 2018 r. sygn. akt II K 839/17</p> <p>zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od oskarżyciela prywatnego <span class="anon-block">M. J.</span> na rzecz oskarżonej <span class="anon-block">A. M.</span> 840 (osiemset czterdzieści) złotych tytułem poniesionych przez nią kosztów obrony w postępowaniu odwoławczym; zasądza od oskarżyciela prywatnego na rzecz Skarbu Państwa 120 (sto dwadzieścia) złotych opłaty za postępowanie odwoławcze.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. II Ka 564/18</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. M.</span> </strong>została oskarżona o to, że w dniu 18 października 2018 r. w miejscowości <span class="anon-block">Ż.</span> <strong> <!-- -->, </strong>gmina <span class="anon-block">T.</span>, sporządziła pismo adresowane do Komendanta 3 Regionalnej Bazy Logistycznej w <span class="anon-block">K.</span> płk <span class="anon-block">E. O.</span> (ówczesnego bezpośredniego przełożonego oskarżyciela prywatnego – ówczesnego kierownika <span class="anon-block"> Składu (...)</span> – majora Pana <span class="anon-block">M. J.</span>, które następnie zostało odebrane przez adresata w dniu 25 października 2016 r., w którym to piśmie pomówiła oskarżyciela prywatnego – ówczesnego kierownika <span class="anon-block"> Składu (...)</span> – majora Pana <span class="anon-block">M. J.</span> (obecnie podpułkownika) o to, że „w czasie trwania naszego romansu major <span class="anon-block">M. J.</span> niejednokrotnie posunął się do obywania ze mną stosunków płciowych w miejscu pracy, przy każdej nadarzającej okazji dotykał mnie, kolokwialnie mówiąc obmacywał”,</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 212;art. 212 § 1)">art. 212 § 1 kk</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Sąd Rejonowy w Garwolinie wyrokiem z dnia 27 marca 2018 r., sygn. II K 839/17:</strong> </p> <p>I.  oskarżoną <span class="anon-block">A. M.</span> uniewinnił od popełnienia zarzucanego jej czynu;</p> <p>II.  zasadził od oskarżyciela prywatnego <span class="anon-block">M. J.</span> na rzecz oskarżonej <span class="anon-block">A. M.</span> kwotę 619,92 (sześćset dziewiętnaście i 92/100) złotych, w tym 23 % podatku VAT, tytułem zwrotu kosztów procesu związanych z ustanowieniem w sprawie jednego obrońcy;</p> <p>III.  zasądził od oskarżyciela prywatnego <span class="anon-block">M. J.</span> na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300 (trzystu) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu – uznając te koszty za uiszczone w całości.</p> <p>Apelację od przedstawionego wyżej wyroku wniósł pełnomocnik oskarżyciela prywatnego <span class="anon-block">M. J.</span>, zaskarżając go w całości na niekorzyść oskarżonej i zarzucając mu:</p> <p>1)  obrazę przepisów postępowania, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> przez dowolną ocenę wyjaśnień oskarżonej, co mogło mieć wpływ na treść wyroku przez poczynienie błędnych ustaleń faktycznych co do sprawstwa oskarżonej co do czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 212;art. 212 § 1)">art. 212 § 1 kk</a>;</p> <p>2)  obrazę przepisów postępowania, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> przez dowolną ocenę zeznań męża oskarżonej – <span class="anon-block">S. M. (1)</span> oraz świadków <span class="anon-block">K. G.</span> i <span class="anon-block">Z. S.</span>, co mogło mieć wpływ na treść wyroku przez poczynienie błędnych ustaleń faktycznych co do sprawstwa oskarżonej co do czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 212;art. 212 § 1)">art. 212 § 1 kk</a>;</p> <p>3)  obrazę przepisów postępowania, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> przez dowolną ocenę zeznań oskarżyciela prywatnego, co mogło mieć wpływ na treść wyroku przez poczynienie błędnych ustaleń faktycznych co do sprawstwa oskarżonej co do czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 212;art. 212 § 1)">art. 212 § 1 kk</a>;</p> <p>4)  błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia przez dowolne ustalenie, że pozwana nie miała zamiaru ani umyślnego, ani ewentualnego, zniesławienia oskarżyciela prywatnego, co mogło mieć wpływ na treść wyroku w zakresie znamion strony podmiotowej przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 212;art. 212 § 1)">art. 212 § 1 kk</a>;</p> <p>5)  błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia przez dowolne ustalenie, że czyn oskarżonej nie naraził oskarżyciela prywatnego na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, o mogło mieć wpływ na treść wyroku w zakresie znamion strony przedmiotowej przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 212;art. 212 § 1)">art. 212 § 1 kk</a>.</p> <p>Podnosząc powyższe zarzuty obrońca oskarżonej wniósł o uchylenie wyroku Sądu I instancji do ponownego rozpoznania.</p> <p>Obrońca oskarżonej wniósł do tut. Sądu odpowiedź na w/w apelację (k. 267-268).</p> <p>W toku rozprawy apelacyjnej obrońca oskarżonej wniósł o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy, wniósł o zasądzenie od oskarżyciela prywatnego na rzecz oskarżonej kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Siedlcach zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja pełnomocnika oskarżyciela prywatnego jako bezzasadna, nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd Rejonowy ferując zaskarżony wyrok nie dopuścił się obrazy przepisu karnoprocesowego <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> i poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne.</p> <p>Pierwszoplanowo przypomnieć należy, iż prawdziwość zarzutu, o jakim stanowi przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 212;art. 212 § 1)">art. 212 § 1 kk</a>, uczynionego niepublicznie zawsze wyłącza możliwość uznania czynu za przestępny. Ma to o tyle doniosłe znaczenie, o ile w przedmiotowej sprawie do czynienia mieliśmy zarówno z niepublicznym charakterem wypowiedzi oskarżonej, z którą miał styczność tylko bezpośredni przełożony oskarżyciela prywatnego płk <span class="anon-block">E. O.</span> w skierowanej do niego korespondencji służbowej, jak również z prawdziwością zarzutu. To dwie powyższe, kluczowe dla rozstrzygnięcia kwestie przesądziły o wydaniu przez Sąd Rejonowy wyroku uniewinniającego, który został w pełni zaakceptowany przez Sąd II instancji.</p> <p>Dokonana przez Sąd Rejonowy ocena wyjaśnień oskarżonej i przesłuchiwanych w tej sprawie świadków – <span class="anon-block">S. M. (2)</span>, <span class="anon-block">K. G.</span>, <span class="anon-block">Z. S.</span> oraz oskarżyciela prywatnego <span class="anon-block">M. J.</span> nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń. Sąd Odwoławczy nie dopatrzył się w niej naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>. Tok rozumowania przedstawiony w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku jest logiczny, przekonujący, zgodny z doświadczeniem życiowym, pozbawiony luk i sprzeczności. Sąd <em> <!-- -->meriti </em>słusznie wskazał, iż za obdarzeniem wyjaśnień oskarżonej wiarą przemawiało m.in. to, iż mogła ona wskazać dowolną liczbę stosunków, które miałaby odbyć z <span class="anon-block">M. J.</span> w miejscu pracy, lecz wskazała jedynie dwa – mimo tego, że takich stosunków było o wiele więcej poza miejscem ich pracy. Wskazywana przez skarżącego zegarmistrzowska precyzja ustaleń po stronie zdradzanego męża oskarżonej <span class="anon-block">S. M. (2)</span> odnośnie tego, kiedy doszło do zbliżeń między <span class="anon-block">A. M.</span> a <span class="anon-block">M. J.</span> również nie podważyła pierwszoinstancyjnej oceny dowodów o charakterze osobowym. Przede wszystkim romans między oskarżoną a oskarżycielem prywatnym trwający od jesieni 2015 r. do lipca 2016 r. (do czasu ujawnienia przez żonę oskarżyciela prywatnego „pikantnej” korespondencji między stronami prowadzonej za pośrednictwem portalu <span class="anon-block">F.</span>) pozostawał w tej sprawie okolicznością bezsporną. Jako absurdalny należało uznać pogląd skarżącego, odnośnie tego, że <span class="anon-block">S. M. (2)</span> nie mógł być uznany za wiarygodnego świadka wyłącznie z tego powodu, iż jest on funkcjonariuszem Policji. W przekonaniu Sądu Okręgowego, analogiczne uwagi, stanowiące oczywiste nadużycie, można by sformułować odnośnie oskarżyciela prywatnego. Zwrócić należało uwagę, iż obaj w/w, zarówno <span class="anon-block">S. M. (3)</span>, jak i <span class="anon-block">M. J.</span>, pracują w służbach mundurowych powszechnie uważanych w społeczeństwie za budzące respekt (funkcjonariusz Policji i wojskowy). Odrzucenie zeznań oskarżyciela prywatnego jako niewiarygodnych stanowiło naturalną konsekwencję obdarzenia wiarą określonych depozycji w sytuacji istnienia dwóch całkowicie wykluczających się grup dowodów i wersji wydarzeń. Sąd Rejonowy oceniając dowody o charakterze osobowym miał na względzie konflikt między stronami warunkujący podejście do treści ich relacji z dużą dozą ostrożności i krytycyzmu. O wartości procesowej poszczególnych dowodów przesądziła wyłącznie ich treść w aspekcie wewnętrznej spójności, jak i konfrontacji z treścią innych dowodów (spójność zewnętrzna), zaś ocena dokonana przez Sąd <em> <!-- -->meriti </em>nie odbyła się „wybiórczo” poprzez aprioryczne preferowanie lub dyskwalifikowanie jednych dowodów na rzecz drugich, według klucza najkorzystniejszego dla którejkolwiek ze stron procesowych, lecz stanowiła wynik dogłębnej analizy i swobodnej oceny, oczywiście odpowiednio uargumentowanej.</p> <p>Chybione były również zarzuty z pkt 4 i 5 apelacji. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom Sądu ferującego wyrok odmiennego poglądu w danej kwestii nie wystarcza do uzasadnienia zarzutu istotnego błędu ustaleń. Polemika z oceną zaprezentowaną przez Sąd I instancji ma wartość wtedy, gdy wskazuje argumenty podważające tę ocenę, a tego brak w skardze apelacyjnej wniesionej w tej sprawie. W tym miejscu podkreślić należy, iż ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy generalizowała ocena dowodów, która spełniła wymogi płynące z przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>. Na utratę zaufania publicznego naraziło oskarżyciela prywatnego jego własne zachowanie i romans z podwładną stażystką, a nie zachowanie oskarżonej polegające na uzasadnionym okolicznościami skierowaniu pisma do płk <span class="anon-block">E. O.</span>, dotyczącego wątpliwych przesłanek wartościowania i opiniowania jej pracy przez <span class="anon-block">M. J.</span>. Diametralnie różne treści opinii oskarżyciela prywatnego na temat pracy oskarżonej <span class="anon-block">A. M.</span> przed i po ujawnieniu łączącego ich romansu (15.07.2016 r.) stanowią jedynie dodatkowy argument przemawiający za podzieleniem ustaleń faktycznych Sądu <em> <!-- -->meriti.</em> Odpowiadając na argumentację obrońcy wykorzystaną we wniesionym środku odwoławczym wskazać należy także, iż brak jest podstaw, aby twierdzić, ze celem oskarżonej było przekazanie treści listu również osobom trzecim i oczernienie oskarżyciela prywatnego w środowisku - do czynienia mieliśmy z zalokowaną korespondencją pocztową, skierowaną imiennie wyłącznie do płk <span class="anon-block">E. O.</span>. Jednocześnie stan zgromadzanych dowodów w tej sprawie prowadził do wnioskowania, iż romans między stronami nie pozostawał tajemnicą w ich miejscu pracy, lecz stanowił przedmiot plotek (zeznania <span class="anon-block">Z. S.</span>). Wszystkie te względy przemawiały za odrzuceniem zarzutów apelującego z pkt 4 i 5.</p> <p>Nietrafność wszystkich postawionych w apelacji zarzutów oraz brak przesłanek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439;art. 439 § 1)">art. 439 § 1 kpk</a>, przesądziły o niemożności uwzględnienia sformułowanego przez skarżącego wniosku o uchylenie wyroku i przekazanie niniejszej sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 634)">art. 634 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 632;art. 632 pkt. 1)">art. 632 pkt 1 kpk</a> Sąd Okręgowy zasądził od oskarżyciela prywatnego <span class="anon-block">M. J.</span> na rzecz oskarżonej <span class="anon-block">A. M.</span> kwotę 840 (ośmiuset czterdziestu) złotych tytułem zwrotu poniesionych przez nią kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym, ustalając wysokość tych kosztów zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 4 w zw. z ust. 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie <em> <!-- -->(Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 z późn. zm.). </em> </p> <p>Jednocześnie Sąd Okręgowy obciążył oskarżyciela prywatnego kosztami postępowania odwoławczego w wysokości 120 (stu dwudziestu) złotych. Na tą kwotę składa się 100 zł opłaty <em> <!-- -->(<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 13;art. 13 ust. 2)">art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a>, t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1247 z późn. zm.). </em>oraz 20 zł ryczałtu za doręczenia pism w sprawie.</p> <p>Z tych wszystkich względów, stosownie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 456)">art. 456 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 kpk</a>, Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.</p> </div>