V SA/Wa 2189/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Krystyna Madalińska-Urbaniak po rozpoznaniu w dniu 29 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi sprawy ze skargi M. M. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia: - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. UZASADNIENIE W dniu 17 sierpnia 2012 r. (data nadania pocztowego), M. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2012 r. W treści skargi skarżąca zawarła wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W jego uzasadnieniu wskazała, że cierpi na schorzenia narządu ruchu oraz układu kardiologicznego. Tuż po doręczeniu skarżonej decyzji (2 lipca 2012 r.) nastąpiło u niej znaczne pogorszenie stanu zdrowia, co wykazują dołączone do wniosku kserokopie wyników badania kolan, wykonane rezonansem magnetycznym. W tym czasie – na skutek stresu związanego z treścią ww. decyzji – nasiliły się również dolegliwości kardiologiczne. Dodatkowo skarżąca przedstawiła orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności i wskazała, że cierpi na zwyrodnienie kręgosłupa potwierdzone również wynikami badań dołączonych do wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie zgodnie z art. 87 § 1, § 2 cytowanej ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Zgodnie z utrwalonymi w tej kwestii poglądami doktryny i judykatury, uchybienie terminu jest niezawinione wówczas, gdy nawet przy dołożeniu najwyższej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. Przeszkody te muszą mieć zatem charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Strona więc musi uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu była od niej niezależna. Oceniając okoliczności faktyczne występujące w sprawie w świetle przesłanek uprawniających do przywrócenia terminu do złożenia skargi Sąd doszedł do wniosku, że brak jest podstaw do przywrócenia terminu. Schorzenia narządu ruchu, na które powołuje się skarżąca nie mogą być bowiem uznane za obiektywną przeszkodę, jeśli nie zostanie uprawdopodobnione, że przypadłości te uniemożliwiły wywiązanie się z obowiązków procesowych w wymaganym terminie. Takiego uprawdopodobnienia skarżąca natomiast nie przedstawiła. Nie stanowią go z pewnością dołączone do wniosku kserokopie wyników wykonanych rezonansem magnetycznym badań stawów kolanowych i kręgosłupa. Z kserokopii tych dokumentów nie wynika bowiem, że opisane w nich schorzenia w całym okresie trzydziestu dni, przewidzianym na wniesienie skargi, uniemożliwiły skarżącej samodzielne poruszanie się, sporządzenie i nadanie skargi. Należy zauważyć, iż skarżąca w otwartym terminie do wniesienia skargi dwukrotnie złożyła wizytę u lekarza, co pozwala wnioskować o możliwości dokonania ww. czynności procesowej w zakreślonym terminie. W ocenie Sądu braku winy w uchybieniu terminu nie uprawdopodobnia również orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym z dnia 19 maja 2009 r. Z orzeczenia tego nie wynika bowiem aby w terminie przewidzianym na wniesienie skargi skarżąca miała znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Podobnie należało ocenić także powołane przez skarżącą przypadłości kardiologiczne – twierdzenia skarżącej w tym zakresie nie zostały poparte żadnymi dokumentami. Wobec powyższego nie kwestionując schorzeń skarżącej należy zauważyć, że dążąc do uprawdopodobnienia okoliczności braku winy, skarżąca winna była przedstawić okoliczności świadczące o tym, że przez cały okres swojej choroby nie tylko nie mogła sama dopełnić czynności, do której była zobowiązana, ale także, że przy jej wykonaniu nie mogła posłużyć się osobą trzecią (np. domownikiem). Tego jednak skarżąca nie uczyniła. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.