X C 3437/18

<p>Sygn. akt X C 3437/18 upr.</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Powód, <span class="anon-block"> Kancelaria (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">K.</span>, domagał się zasądzenia od pozwanego <span class="anon-block">T. K.</span> kwoty 849,00 zł. z ustawowymi odsetkami od dnia 15 listopada 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. i odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 01 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty oraz kosztami procesu, w tym kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.</p> <p>W uzasadnieniu podał, że <span class="anon-block"> (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> dokonała w dniu 30 listopada 2017 r. na jego rzecz przelewu wierzytelności, przysługującej jej wobec pozwanego, o czym pozwany został poinformowany pismem z tego samego dnia. Wierzytelność powyższa wynika z umowy pożyczki na kwotę 500,00 zł., zawartej w dniu 14 października 2015 r. przez pozwanego z cedentem za pośrednictwem platformy internetowej <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">pl. (...)</span> z zawarciem pierwszej umowy pożyczki, strony zawierały umowę ramową pożyczki, która określała zasady i warunki zawierania wszystkich umów pożyczek. Pozwany, zgodnie z umową pożyczki, przed wypłaceniem przez cedenta środków pieniężnych w umówionej wysokości na wskazane przez niego konto bankowe – dokonał weryfikacji swoich danych osobowych oraz akceptacji warunków umowy i warunków spłaty zobowiązania, realizując czynności weryfikacyjne zgodnie z umową ramową pożyczki. Cedent w dniu 14 października 2015 r. wypłacił środki pieniężne zgodnie z zawartą umową. Pozwany zobowiązał się do zwrotu należności w kwocie 849,00 zł. w terminie do dnia 14 listopada 2015 r. Dokonał on wpłat na rachunek cedenta w łącznej kwocie 0 zł. Powód w dniu 30 listopada 2017 r. wezwał pozwanego do dobrowolnego spełnienia świadczenia.</p> <p>Pismem z dnia 03 października 2018 r. powód ograniczył powództwo w ten sposób, że wniósł o zasądzenie kwoty 639,33 zł. i kosztów procesu od pierwotnej wartości przedmiotu sporu. Podał, że strony w dniu 04 lipca 2018 r. ustaliły harmonogram spłaty roszczenia. Pozwany tym samym uznał swój dług co do zasady i wysokości. Dokonał on też czterech wpłat na rachunek powoda w ramach realizacji przedmiotowego porozumienia.</p> <p>Pozwany, <span class="anon-block">T. K.</span>, nie stawił się na rozprawie i nie zajął stanowiska w sprawie.</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sąd ustalił, co następuje:</span> </strong> </p> <p>W dniu 14 października 2015 r. sporządzona została przez <span class="anon-block"> (...) Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> umowa o udzielanie pożyczek, w której jako pożyczkobiorca wpisany został <span class="anon-block">T. K.</span>. Zgodnie z jej treścią, pożyczkodawca – ww. Spółka z o.o. miał udzielać pożyczkobiorcy pożyczek w sposób i na warunkach w niej określonych, na jego wniosek. Zgodnie z ww. umową (paragraf 3), dla zawarcia umowy i zawierania umów pożyczek niezbędne było uprzednie utworzenie przez pożyczkobiorcę Profilu Klienta zgodnie z Regulaminem. Jednym z warunków było dokonanie przelewu z rachunku pożyczkobiorcy kwoty 0,01 zł. tytułem opłaty weryfikacyjnej. Wypełniony został formularz informacyjny nr <span class="anon-block"> (...)- (...)</span>, dotyczący pożyczki konsumenckiej, w którym wpisano jako kredytodawcę <span class="anon-block"> (...) Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span>, całkowitą kwotę kredytu – 634,00 zł., sumę udostępnionych środków pieniężnych w kwocie 500,00 zł.</p> <p>W dniu 12 października 2015 r. zaksięgowany został przelew kwoty 0,01 zł. z rachunku <span class="anon-block">T. K.</span> na rachunek bankowy o numerze <span class="anon-block"> (...)</span>. W dniu 14 października 2015 r. z powyższego rachunku dokonano przelewu na rachunek pozwanego kwoty 500,00 zł. <em> <!-- -->(dowód: umowa o udzielanie pożyczek, k. 26-30, formularz informacyjny, k. 33-34, potwierdzenie transakcji, k. 35,36)</em> </p> <p>W dniu 30 listopada 2017 r. między <span class="anon-block"> Kancelarią (...) S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block"> (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> zawarta została umowa cesji wierzytelności, których listę stanowił Załącznik nr 3 do umowy. Zgodnie z § 2 pkt 3, § 3 i § 4 cedent oświadczył, że przenosi na cesjonariusza wierzytelności, które przechodzą na niego z dniem zawarcia umowy pod warunkiem zapłaty ceny. Sporządzony został wyciąg z Załącznika nr 1 do umowy przelewu wierzytelności z dnia 30 listopada 2017 r., zgodnie z którym pod pozycją 3643 znajdują się dane <span class="anon-block">T. K.</span>, numer <span class="anon-block">umowy (...)</span> z dnia 30 listopada 2015 r., termin płatności 14 listopada 2015 r., kapitał 500,00 zł., kwota zadłużenia łącznie 849,00 zł.</p> <p> <em> <!-- --> (dowód: umowa przelewu, k. 18-22, wyciąg z załącznika nr 1, k. 23)</em> </p> <p>Pismem z dnia 19 lutego 2018 r. pozwany został zawiadomiony przez powoda o dokonanej cesji wierzytelności i wezwany do zapłaty kwoty 983,65 zł.</p> <p> <em> <!-- -->(dowód: wezwanie do zapłaty, k. 24-25)</em> </p> <p>W dniu 10 października 2018 r. sporządzono harmonogram spłat z dnia 04 lipca 2018 r. Powód informował w nim, że potwierdza ustalenie rozłożenia zadłużenia pozwanego na raty i wskazywał wysokość rat i termin ich spłaty. Pismo zawierało również oświadczenie, że pozwany uznaje dług, wynikający z <span class="anon-block">umowy pożyczki numer (...)</span> zarówno co do zasady jak i wysokości i zobowiązuje się do jego spłaty w powyższych ratach wraz z ustawowymi odsetkami do dnia zapłaty. Oświadczenie to nie zostało podpisane.</p> <p> <em> <!-- -->(dowód: harmonogram spłat, k. 10) </em> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</span> </strong> </p> <p>Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie, bowiem powód nie wykazał, aby przysługiwało mu dochodzone roszczenie.</p> <p>Stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów, które jako dowód zostały złożone przez powoda, a które nie były kwestionowane.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 339;art. 339 § 1;art. 339 § 2)">art. 339 § 1 i § 2 k.p.c.</a>, jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, Sąd wyda wyrok zaoczny. W tym wypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa.</p> <p>Sąd miał na uwadze, że w sporach z konsumentami należy zachować szczególną ostrożność przy ocenie ewentualnego przyjęcia za prawdziwe twierdzeń, zawartych w pozwie, zwłaszcza w sprawach, w których konsument nie podejmuje jakiejkolwiek obrony. Przy czym za niedopuszczalne należy uznać rozumowanie, zgodnie z którym z samego faktu milczenia pozwanego można wnioskować o potwierdzeniu przez niego prawdziwości twierdzeń powoda. Stąd za minimum w tego rodzaju sprawach należy uznać obowiązek przedstawienia umów, potwierdzających istnienie wierzytelności i legitymacji czynnej do jej dochodzenia przez powoda. Podkreślić przy tym należy, że sama możliwość wydania wyroku zaocznego nie zmienia rozkładu ciężaru dowodu.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a>, którego procesowym odpowiednikiem jest <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a>, ciężar udowodnienia okoliczności spoczywa na stronie, która wywodzi z nich skutki prawne.</p> <p>Zdaniem Sądu, dowody przeprowadzone w niniejszej sprawie z inicjatywy powoda, nie są wystarczające do ustalenia, że doszło do zawarcia umowy pożyczki, będącej źródłem zobowiązania, z którego wynikać miałaby wierzytelność, dochodzona pozwem, jak również, że wierzytelność ta była przedmiotem umowy przelewu z dnia 30 listopada 2017 r.</p> <p>W szczególności podnieść należy, że umowa o udzielanie pożyczek z dnia 14 października 2015 r. nie została przez pozwanego podpisana.</p> <p>Okoliczność powyższa jest istotna z uwagi na fakt, że w przypadku cesji wierzytelności warunkiem otrzymania należności przez nabywcę długu jest udowodnienie, że takie prawo przysługiwało pierwotnemu wierzycielowi (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2006 r., V CSK 187/06). Stąd konieczność przedłożenia umowy, stanowiącej źródło dochodzonej wierzytelności.</p> <p>W ocenie Sądu, powód nie wykazał również, że dochodzona przez niego wierzytelność była przedmiotem umowy przelewu z dnia 30 listopada 2017 r., zawartej z <span class="anon-block"> (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span>. Brak w treści ww. umowy cesji jakiegokolwiek odniesienia do przedmiotowej wierzytelność, natomiast wyciąg z Załącznika nr 1 nie został przez nikogo podpisany.</p> <p>Stosownie do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 509;art. 509 § 1;art. 509 § 2)">art. 509 § 1 i 2 k.c.</a> wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba, że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Tym samym, celem i skutkiem przelewu jest przejście wierzytelności na nabywcę. W wyniku przelewu przechodzi na nabywcę ogół uprawnień, przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi, który zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego, jaki go wiązał z dłużnikiem. Wierzytelność przechodzi na nabywcę w takim stanie, w jakim była w chwili zawarcia umowy o przelew. Przedmiotem przelewu jest zaś wierzytelność, tj. prawo podmiotowe wierzyciela do żądania od dłużnika świadczenia. Nie ulega przy tym wątpliwości, iż wierzytelność, stanowiąca przedmiot rozporządzenia, powinna być w dostateczny sposób oznaczona (zindywidualizowana). Dotyczy to przede wszystkim wyraźnego określenia stosunku zobowiązaniowego, z którego wynika zbywana wierzytelność, a zatem oznaczenia stron tego stosunku, świadczenia oraz przedmiotu świadczenia. Powyższe elementy muszą być oznaczone, bądź przynajmniej możliwe do oznaczenia (oznaczalne) w momencie zawierania umowy, przenoszącej wierzytelność. (por. Kodeks cywilny. Komentarz pod red. A. Kidyby, Tom III, Zobowiązania – część ogólna, Lex 2010 r.)</p> <p>Zgodnie z § 4 umowy z dnia 30 listopada 2017 r., wierzytelności przechodzą na powoda z dniem zapłaty ceny. Tymczasem powód nie udowodnił, aby uiścił ww. cenę.</p> <p>Powód w piśmie z dnia 03 października 2018 r. powołał się na uznanie długu przez pozwanego co do zasady i co do wysokości. Świadczyć o tym miało zdaniem powoda ustalenie harmonogramu spłaty i dokonanie przez pozwanego czterech wpłat. Tymczasem powód na powyższe okoliczności nie przedstawił żadnego dowodu. Oświadczenie o uznaniu długu, wynikającego z <span class="anon-block">umowy pożyczki numer (...)</span>, zarówno co do zasady jak i wysokości oraz zobowiązanie do jego spłaty w ratach, wynikających z harmonogramu z dnia 10 października 2018 r., nie zostało podpisane przez pozwanego. (karta 10)</p> <p>W konsekwencji powód nie udowodnił swojej legitymacji czynnej w niniejszym procesie.</p> <p>Mając na uwadze powołane wyżej okoliczności, powództwo należało oddalić co do kwoty 639,33 zł., o czym Sąd orzekł w punkcie 2 wyroku.</p> <p>W pozostałym zakresie postępowanie podlegało umorzeniu, bowiem powód ograniczył powództwo o kwotę 209,67 zł.</p> <p>Zgodnie z przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 203;art. 203 § 1)">art. 203 § 1 k.p.c.</a>, pozew może być cofnięty bez zezwolenia pozwanego aż do rozpoczęcia rozprawy, a jeżeli z cofnięciem połączone jest zrzeczenie się roszczenia - aż do wydania wyroku. Jeżeli powód cofnął ze skutkiem prawnym pozew lub jeżeli wydanie wyroku stało się z innych przyczyn zbędne lub niedopuszczalne, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 355;art. 355 § 1)">art. 355 § 1 k.p.c.</a>).</p> <p>Uznając cofnięcie pozwu za dopuszczalne w świetle przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 203;art. 203 § 4)">art. 203 § 4 k.p.c.</a>, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 355;art. 355 § 1)">art. 355 § 1 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 203;art. 203 § 1)">art. 203 § 1 k.p.c.</a> Sąd orzekł, jak w pkt 1 wyroku.</p> </div>