II SA/Gl 1453/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 1 sierpnia 2022 r. nr SKO.PSŚ/41.5/2130/2022/11041 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (SKO) decyzją z dnia 1 sierpnia 2022 r. nr SKO.PSŚ/41.5/2130/2022/11041, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia 7 lipca 2022 r. nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania A. W. (strona, skarżący) prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji lub niepodejmowania zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawnym ojcem M. W. . Powyższe decyzje zapadły w opisanym poniżej stanie faktycznym i prawnym. W dniu 18 maja 2022 r. skarżący złożył w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w B. wniosek o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad ojcem. Organ I instancji decyzją z dnia 17 lipca 2022 r. odmówił skarżącemu przyznania wnioskowanego świadczenia. W ocenie organu I instancji świadczenie pielęgnacyjne nie może zostać przyznane, gdyż nie zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 17 ust. 1b) ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 615 – dalej "u.s.r."). W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący wyraził niezadowolenie z rozstrzygnięcia. Zauważył, że art. 17 ust. 1 b) u.s.r. w zakresie braku daty powstania niepełnosprawności został zakwestionowany przez Trybunał Konstytucyjny. Podkreślił, że sam jest osobą zdrową jednakże nie podejmuje zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad ojcem. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. SKO decyzją z dnia 1 sierpnia 2022r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Przedstawiło przebieg postępowania według chronologii zdarzeń. Wskazało, że ojciec skarżącego jest wdowcem i legitymuje się orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania Niepełnosprawności w B. z dnia [...] r. zaliczającym go do znacznego stopnia niepełnosprawności na stałe. Nie da się ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność. Ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od [...] r. W oświadczeniu z dnia 20 czerwca 2022 r. skarżący podał, że opiekuje się ojcem codziennie w zależności od jego potrzeb, tj. po kilka godzin, robi zakupy, sprząta, pilnuje ojca przy kąpieli, pomaga ojcu w przemieszczaniu się na wózku, ponieważ sam nie jest w stanie dotrzeć nawet do lekarza. Podał, że jest zarejestrowany w Urzędzie Pracy, nie posiada żadnych dochodów, "tata opłaca mu mieszkanie i dokłada na utrzymanie, a on zbiera puszki i butelki, żeby mniej brać od taty". Ojciec skarżącego oświadczył, że jest osobą niepełnosprawną, mieszka sam, syn przychodzi do niego minimum 4 razy w tygodniu i to czego oczekuje od opiekuna jest w pełni realizowane, a jest to pomoc przy kąpieli, przy sprzątaniu, robieniu zakupów, pomoc w dojazdach do lekarzy. Podał, że utrzymuje się z emerytury w wysokości 2 843 zł. plus dodatek pielęgnacyjny 215 zł., opłaca mieszkania przy ul. [...] i ul. [...] W dniu 20 czerwca 2022 r. organ I instancji przeprowadził z udziałem strony wywiad środowiskowy, w trakcie którego ustalił, że skarżący mieszka niedaleko ojca, nie pracuje zawodowo, ani dorywczo od kilkunastu lat, jest osobą bezrobotną, zarejestrowaną w PUP, bez prawa do zasiłku. Skarżący w trakcie wywiadu oświadczył, że ojciec opłaca mu mieszkanie i dokłada na utrzymanie. Podał, że nie leczy się specjalistycznie, nie posiada orzeczenia o niepełnosprawności, deklaruje swój stan zdrowia jako dobry. Nie posiada uprawnień do świadczeń z MOPS, ZUS, ani KRUS. Jest kawalerem, nie ma dzieci, nie pobiera żadnych świadczeń w innej gminie, jest jedyną osobą sprawującą opiekę nad ojcem. Ojciec ma jeszcze córkę, która na stale mieszka za granicą i nie może liczyć na jej pomoc. Nie ma innej osoby w rodzinie, która mogłaby sprawować opiekę nad ojcem. We wnioskach pracownik socjalny podał, że pomoc i opieka nad ojcem jest udzielana przez skarżącego w zależności od potrzeb ojca. Skarżący deklaruje, że przychodzi zawsze do ojca, kiedy ten zadzwoni, zazwyczaj jednak codziennie przebywa w miejscu zamieszkania ojca.. Ponadto syn robi dla ojca zakupy, sprząta mieszkanie, asystuje przy kąpielach, pomaga przy przemieszczaniu się do lekarzy oraz na spacery, wykupuje leki, załatwia sprawy urzędowe. Skarżący deklaruje gotowość na pomoc w szerszym zakresie, gdy będzie taka potrzeba. SKO wskazało, że w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 3/13 w odniesieniu do opiekunów osób wymagających opieki kryterium momentu powstania niepełnosprawności utraciło przymiot konstytucyjności i nie może stanowić przesłanki negatywnej w sprawie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Wskazało, że system świadczeń rodzinnych został tak pomyślany, aby rekompensować utraty dochodów z powodu konieczności pielęgnacji członka rodziny wymuszającej rezygnację lub niepodejmowanie zatrudnienia. SKO podkreśliło, że opieka nad osobą niepełnosprawna powinna być tak absorbująca, że podjęcie jakiejkolwiek aktywności zawodowej przez opiekuna musiało by się odbyć ze szkodą dla niej. Odnosząc się do ustaleń organu I instancji SKO podkreśliło, że zakres opieki wskazany przez skarżącego zbieżny jest z ustaleniami dokonanymi w trakcie wywiadu środowiskowego. Skarżący nie musi całodobowo wykonywać względem ojca takich zabiegów opiekuńczych, które wymagałyby jego stałej obecności i nieustannego zaangażowania. Mogą one być realizowane także w warunkach zatrudnienia i nie wymagają rezygnacji z podejmowania pracy zarobkowej. Ojciec skarżącego potrafi pewne czynności wykonywać samodzielnie, a także nie potrzebuje pomocy w jedzeniu, czy przygotowaniu sobie posiłków, czasem wymaga wsparcia przy czynnościach higienicznych, jak kąpiel. Po mieszkaniu porusza się samodzielnie. SKO stwierdziło, że powyższe okoliczności nie uniemożliwiają skarżącemu podjęcia zatrudnienia choćby w częściowym wymiarze czasu pracy. Zdaniem SKO działania organu I instancji były wystarczające, przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami i są prawidłowo udokumentowane w zgromadzonym materiale dowodowym. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach przez skarżący reprezentowany przez adwokata, zarzucił decyzji SKO naruszenie prawa materialnego w postaci art. 17 ust 1 u.s.r. poprzez uznanie, że niepodejmowanie pracy zawodowej przez skarżącego w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, nie wypełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymizującą się orzeczeniem o niepełnosprawności ze wskazaniami: konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osobie w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia 7 lipca 2022 r. i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ewentualnie o przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że z normy wyrażonej w art. 17 ust. 1 u.s.r. wynika, że podstawowym wymogiem uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego jest sprawowanie stałej, ciągłej opieki wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, która nie musi być opieką całodobową. Istotą opieki, o której mowa w art. 17 ust. 1 u.s.r. jest więc nie tylko jej stałość i ciągłość, ale także zapewnienie zaspokojenia normalnych, codziennych potrzeb osoby, nad którą jest sprawowana, zapewnienie jej egzystencji, której bez pomocy osób trzecich nie jest w stanie sobie sama zapewnić. Nie sposób zatem przyjąć, że skoro pomoc (opieka) świadczona przez skarżącego ojcu nie jest wykonywana przez całą dobę (a jedynie we wskazanych godzinach), to tym samym nie można mówić o opiece "stałej i długoterminowej" w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.s.r., abstrahując od kwestii, że w sprawowaniu opieki, o której mowa w art. 17 ust. 1 u.s.r. chodzi przede wszystkim o pomoc w zapewnieniu zaspokojenia normalnych, podstawowych i codziennych potrzeb egzystencjalnych osobie niepełnosprawnej, których ta z uwagi na stopień niepełnosprawności (schorowania) nie jest w stanie sobie sama zapewnić. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczas prezentowane stanowisko i argumentacje prawną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej, co oznacza, że w zasadzie sąd administracyjny rozpoznając merytorycznie skargę nie przyznaje wnioskowanych świadczeń. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., zwanej dalej – "p.p.s.a."). Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc sprawy merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji, postanowień i innych aktów podejmowanych przez organy administracji publicznej z przepisami prawa, to jest czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Na podstawie art. 119 ust. 2 p.p.s.a sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym. W tym miejscu Sąd wskazuje, że organy administracji publicznej I i II instancji prawidłowo i w stopniu wystarczającym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ustaliły stan faktyczny sprawy, który Sąd przyjmuje i uznaje za podstawę do swoich dalszych rozważań. W sprawie niesporne było, że ojciec skarżącego legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (k. 8 akt adm.) Przedmiotem skargi skarżący uczynił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 1 sierpnia 2022 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia 7 lipca 2022 r., którą odmówiono skarżącemu przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym ojcem. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tj. Dz.U. z 2022 r , poz. 615), a w szczególności art. 17 tej ustawy, w którym szczegółowo określono wymogi, od spełnienia których uzależnione jest pozytywne rozpatrzenie wniosku opiekuna osoby niepełnosprawnej o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, mającego w określonym stopniu rekompensować brak możliwości świadczenia pracy w związku z opieką, jaką sprawuje nad osobą niepełnosprawną. Wskazane przez ustawę przesłanki muszą być spełnione kumulatywnie. Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.s.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce lub ojcu; 2) opiekunowi faktycznemu dziecka; 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej; 4) innym osobom na których zgodnie z przepisami ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Ustalone przez organy obu instancji okoliczności faktyczne występujące w przedmiotowej sprawie nie uzasadniają zaspokojenia żądania skarżącego. W tej materii organ odwoławczy dokonał niewadliwej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy. Trzeba podkreślić, że świadczenie pielęgnacyjne, przewidziane w art. 17 ust. 1 u.s.r., przysługuje osobie, która sprawuje opiekę nad osobą tego wymagającą i która spełnia przesłanki wskazane w cytowanym przepisie. W świetle ugruntowanego orzecznictwa, przywołanego również słusznie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, świadczenie pielęgnacyjne, jako forma wsparcia rodziny, nie jest kierowane do wszystkich opiekunów osób niepełnosprawnych, lecz tylko do tych z nich, którzy sprawując opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, czynią to w na tyle absorbującym - a wynikającym ze stopnia oraz charakteru niepełnosprawności osoby, którą się opiekują - zakresie i rozmiarze, że opieka ta nie pozwala im na podjęcie lub kontynuację zatrudnienia. Przy czym przez rezygnację z zatrudnienia, w znaczeniu art. 17 ust. 1 u.s.r. należy rozumieć faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jest formą wynagrodzenia przez Państwo osoby, na której spoczywa obowiązek alimentacyjny względem osoby niepełnosprawnej, w zamian za rezygnację albo niepodejmowanie zatrudnienia w związku z koniecznością opieki nad tą osobą niepełnosprawną. Konstrukcja normatywna przepisu art. 17 ust. 1 u.s.r. oznacza, że omawiane świadczenie nie ma stanowić źródła dochodu dla opiekuna z powodu jakichkolwiek względów, nie ma też zastępować zasiłku dla bezrobotnych etc. Więź zatem między sprawowaniem pieczy nad niepełnosprawną w znacznym stopniu osobą a uniemożliwieniem z tego powodu kontynuowania lub podjęcia zatrudnienia przez opiekuna musi być ścisła i niepodważalna. Wykładnia cytowanego wyżej przepisu prawa materialnego, dokonana przez organ odwoławczy, zresztą zgodnie z aktualną linią orzecznictwa, jest prawidłowa, tak jak i dokonana subsumpcja wyczerpująco ustalonego stanu faktycznego sprawy do normy z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.s.r. Z brzmienia przepisu art. 17 ust. 1 u.s.r. wynika nadto, że sam fakt posiadania przez osobę wymagającą opieki orzeczenia o niepełnosprawności w stopniu znacznym, tudzież o niezdolności do samodzielnej egzystencji, nie jest wystarczający do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Skoro zaś z komentowanego przepisu wyprowadzić trzeba konkluzję, że podstawową przesłanką, jaką musi spełnić osoba ubiegająca się o świadczenie pielęgnacyjne, należąca do kręgu osób zobowiązanych do alimentacji, jest rezygnacja z pracy zarobkowej spowodowana koniecznością sprawowania permanentnej opieki nad osobą bliską o określonym stopniu niepełnosprawności, to świadczenie pielęgnacyjne, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.s.r., nie jest przyznawane za samą opiekę nad osobą niepełnosprawną, gdyż wynika ona z prawnego i moralnego obowiązku względem członka rodziny, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Nie może być ono zatem traktowane jako zastępcze źródło dochodu. Przepis art. 17 ust. 1 u.s.r. należy więc stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej. Nie zawsze również ustalenie znacznego stopnia niepełnosprawności wraz ze stosownymi wskazaniami co do konieczności zapewnienia takiej opieki automatycznie pozwala przyjąć, że osoba niepełnosprawna wymaga opieki w takim rozmiarze, który uniemożliwia opiekunowi podjęcie aktywności zawodowej nawet w niepełnym wymiarze czasu pracy. Na gruncie komentowanego przepisu prawa materialnego, jedną z przesłanek uprawniających danego wnioskodawcę do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego jest stała i osobiście świadczona przez niego opieka nad osobą niepełnosprawną, przy czym taka opieka w sposób oczywisty winna stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej. Jakkolwiek ustawa o świadczeniach rodzinnych nie definiuje sprawowania opieki, to jednakże z brzmienia art. 17 ust. 1 u.s.r. wywieść trzeba, że opieka, o której tamże mowa, winna być stała (ciągła) i długoterminowa. Zdaniem Sądu organ, na podstawie wyczerpującego, kompletnego materiału dowodowego i przy niewadliwym ustaleniu stanu faktycznego sprawy, wyprowadził trafną konstatację, że taki związek przyczynowo-skutkowy w niniejszej sprawie nie zachodzi, a sprawowana przez skarżącego opieka pozbawiona jest takich znamion, które by uniemożliwiały zatrudnienie choćby w częściowym wymiarze. Prawidłowo przeprowadzone czynności procesowe o charakterze dowodowym wskazują, że ojciec skarżącego mimo bardzo złego stanu zdrowia, czego organy nie kwestionowały, nie był w dacie wydania decyzji osobą obłożnie chorą. Ojciec skarżącego posiada znaczny stopień niepełnosprawności na stale, jest osobą schorowaną, objętą leczeniem w formie tlenoterapii w domu przez 24 godziny, jest osobą chodzącą po mieszkaniu, kontaktową, zaradną, samoobsługową, sam przygotowuje sobie posiłki, spożywa jej bez pomocy osób drugich, jest zaradny w zakresie czynności higienicznych, nie wychodzi z domu, potrzebuje pomocy i asysty w przemieszczaniu się oraz transportowaniu koncentratora tlenu. Ojciec skarżącego potwierdził, że otrzymuje od syna pomoc, jakiej potrzebuje, z powodu pogarszającej się niewydolności oddechowej nie jest w stanie wykonywać prac porządkowych. Z tego opisu wnosić należy niedwuznacznie, że ojciec nie musiał być karmiony, pojony, codziennie pielęgnowany pod względem higienicznym w związku ze sprawami fizjologicznymi i.t.p. Słusznie zatem organ przyjął, że opieka sprawowana przez skarżącego nie wykraczała ponad standardową pieczę i pomoc sprawowaną przez pracujących zstępnych względem wiekowych członków rodziny. W ocenie Sądu, na podstawie dokonanych niewadliwych ustaleń faktycznych, organ słusznie przyjął, że zakres obowiązków skarżącego związanych z opieką nie uniemożliwiał podjęcia zatrudnienia, przynajmniej w częściowym, niepełnym wymiarze czasu pracy. Takie czynności jak robienie zakupów, pomoc przy sprzątaniu są to czynności typowe dla prowadzenia każdego gospodarstwa domowego (pranie, sprzątanie, zakupy) czy także pomoc przy kąpieli, umawianie i towarzyszenie podczas wizyt lekarskich, wykupywanie leków itp. nie mogą być uznane za czynności wymagające pełnej dyspozycyjności opiekuna. Nie absorbowały one na tyle by należało zapewnić ojcu ciągłej (całodziennej) obecności czy też nieustającego nadzoru ze strony skarżącego. Czynności te są zasadniczo czynnościami związanymi z codziennym prowadzeniem każdego gospodarstwa domowego i nie mogą usprawiedliwiać w powstrzymywaniu się (niepodejmowaniu czy rezygnacji) wykonywania zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej i wiązania braku aktywności zawodowej z koniecznością sprawowania opieki. Nie jest sporne, że ojciec skarżącego jest w znacznym stopniu samodzielny: porusza się po mieszkaniu samodzielnie, sam przygotowuje posiłki, sam je spożywa. W kwestii gotowości (dyspozycyjności) do sprawowania opieki należy podkreślić, że chodzi tu o gotowość nie subiektywnie deklarowaną, lecz obiektywnie istniejącą, to znaczy potwierdzoną rzeczywistymi okolicznościami, na podstawie których można potwierdzić ten fakt. Organ słusznie też ocenił brak związku przyczynowego między brakiem zatrudnienia przez skarżącego, a sprawowaniem opieki nad ojcem. Zgodnie z oświadczeniem skarżącego nie pracuje on od kilkunastu lat i jest osobą bezrobotną zarejestrowaną w PUP bez prawa do zasiłku. Zaprzestanie aktywności zawodowej przez opiekuna ma być spowodowane koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, nie zaś innymi przyczynami, leżącymi po stronie osoby ubiegającej się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego (wyrok NSA z dnia 7 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 1549/19). Tymczasem z orzeczenia o niepełnosprawności z dnia 15 października 2021 r. (k. 8 akt adm) wynika, że ustalony, znaczny stopień niepełnosprawności ojca datuje się od 16 września 2021 r. Trafnie zatem organ odwoławczy uznał, że w niniejszej sprawie nie zachodzi związek przyczynowy pomiędzy brakiem aktywności zawodowej skarżącego, a sprawowaniem przez niego opieki. Odnosząc się do podnoszonego w skardze zarzutu naruszenia art. 17 ust. 1 u.s.r. Sąd podkreśla, że przywołane przez pełnomocnika skarżącego twierdzenia nie zostały odniesione do realiów przedmiotowej sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd skargę oddalił na mocy art. 151 p.p.s.a.