I SA/Gd 934/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędzia WSA Marek Kraus, , , po rozpoznaniu w Wydziale w trybie uproszczonym w dniu 29 listopada 2022 r. sprawy ze skargi T.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 3 czerwca 2022 r. nr 2201-IEW.4251.76.2021.ARS w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności oddala skargę UZASADNIENIE Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni w wyniku przeprowadzonego wobec T. K. postępowania podatkowego wydał 7 czerwca 2021 roku decyzję nr 328000-CKK-2.4102.1.2018.52, 328000-CKK-2.500.51.2020.49 określającą zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia papierów wartościowych, pożyczonych papierów wartościowych (sprzedaż krótka), pochodnych instrumentów finansowych oraz realizacji praw z nich wynikających, udziałów w spółkach mających osobowość prawną oraz z tytułu objęcia udziałów (akcji) w spółkach mających osobowość prawną albo wkładów w spółdzielniach w zamian za wkład niepieniężny w innej postaci, niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część za 2015 rok w wysokości 823.586,00 zł. Nie zgadzając się z wydaną decyzją 6 lipca 2021 roku podatnik złożył odwołanie do organu drugiej instancji. Postanowieniem z 15 listopada 2021 roku nr 2205-SEW-2.4251.21.2021 Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku - w trybie art. 239b § 1 pkt 4 w związku z art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej - nadał decyzji nieostatecznej z 7 czerwca 2021 roku nr 328000-CKK-2.4102.1.2018.52, 328000-CKK-2.500.51.2020.49 rygor natychmiastowej wykonalności. Nie zgadzając się z ww. postanowieniem pismem z 29 listopada 2021 roku podatnik złożył w ustawowo przewidzianym terminie zażalenie. W jego ocenie ww. postanowienie narusza przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, tj.: 1. art. 239b § 3 i art. 120 poprzez wydanie przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku zaskarżonego postanowienia, w sytuacji gdy organ ten nie jest organem podatkowym pierwszej instancji w zakresie zobowiązania podatkowego, które wynika z ww. nieostatecznej decyzji z 7 czerwca 2021 roku, 2. art. 239b § 2 w zw. z art. 239b § 1 pkt 4 poprzez nieuprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nieostatecznej Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z 7 czerwca 2021 roku nie zostanie przez wykonane, 3. art. 239d § 1 w zw. z art. w art. 14m § 3 poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia w sytuacji, gdy względem ww. decyzji nieostatecznej wnosił wniosek, o którym mowa w art. 14m § 3 Ordynacji podatkowej, 4. art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez działania naruszające zasadę pogłębiania zaufania do organu, ze względu na brak merytorycznej poprawności i staranności działania przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia poprzez nie zbadanie sytuacji finansowej i majątkowej oraz przebiegu postępowania względem wydania ww. decyzji nieostatecznej, która to decyzja została wydana w wyniku ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, po wydaniu której zapłacił dobrowolnie wynikające z niej zobowiązanie podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę, która to wpłata została następnie zwrócona. Postanowieniem z 3 czerwca 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że w ocenie organu odwoławczego Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku na dzień wydania zaskarżonego postanowienia prawidłowo dokonał oceny zaistniałego w sprawie stanu faktycznego i w konsekwencji zasadnie zastosował dyspozycję normy prawnej określonej w art. 239b § 1 pkt 4 oraz art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej. W niniejszej sprawie zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 rok określone decyzją z 7 czerwca 2021 roku 328000-CKK-2.4102.1.2018.52, 328000-CKK-2.500.51.2020.49 przedawniało się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, tj. 31 grudnia 2021 roku. Na dzień wydania przez organ pierwszej instancji postanowienia w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej, tj. 15 listopada 2021 roku - nie zaszły okoliczności skutkujące zawieszeniem, czy też przerwaniem biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania podatkowego. W związku z tym wydając postanowienie w przedmiocie rygoru natychmiastowej wykonalności 15 listopada 2021 roku spełniona została przesłanka, o jakiej mowa w art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Okolicznością potwierdzającą zasadność nadania zaskarżonym postanowieniem rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji niestatecznej z 7 czerwca 2021 roku jest brak uregulowania na dzień wydania ww. postanowienia spornego zobowiązania podatkowego, wynikającego z ww. decyzji wymiarowej. Może to rodzić przypuszczenie, że przed upływem terminu przedawnienia zobowiązanie to nie zostanie wykonane.. Jak wynika z akt sprawy skarżący nie uregulował dobrowolnie spornego zobowiązania podatkowego za 2015 rok po doręczeniu decyzji wymiarowej z 7 czerwca 2021 roku, którego upływ terminu przedawnienia przypadał na koniec 2021 roku. Z akt sprawy wynika, że kwota zobowiązania została w całości wyegzekwowana w drodze postępowania egzekucyjnego, wszczętego w następstwie nadania ww. decyzji nieostatecznej zażalonego rygoru natychmiastowej wykonalności. Powoływanie się zatem w zażaleniu na fakt dokonania dobrowolnego uregulowania kwoty spornego zobowiązania podatkowego w wysokości 823.586,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę, określonego w decyzji Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z 30 marca 2018 roku nr 328000-CKK-2.4102.1.2018.4 uchylonej następnie przez organ odwoławczy i zwrotu wpłaconej kwoty, jest w okolicznościach opisanego stanu faktycznego sprawy potwierdzeniem zasadności nadania spornego rygoru. Przypuszczenie niewykonania zobowiązania przed upływem terminu jego przedawnienia potwierdza także okoliczność złożenia odwołania od decyzji wymiarowej, której nadano zakwestionowany rygor natychmiastowej wykonalności. Wskazano przy tym, że Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni decyzją z 7 grudnia 2021 roku nr 328000-COP.4102.18.2.2021.17.EU utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z 7 czerwca 2021 roku nr 328000-CKK-2.4102.1.2018.52, 328000-CKK-2.500.51.2020.49. Ponadto podkreślono , że w sytuacji - jak to ma miejsce w niniejszej sprawie - gdy organ podatkowy powołuje się na zaistnienie przesłanki z pkt 4 art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej (tj. zbliżający się termin przedawnienia zobowiązania) -nie jest on zobowiązany do badania sytuacji majątkowej, perspektyw wykonania tego zobowiązania w świetle sytuacji majątkowej, czy też podejmowanie przez niego działań zmierzających do udaremnienia przyszłej egzekucji. Niemniej akta sprawy dowodzą, że w sprawie prócz wskazanych powyżej okoliczności, istnieją też inne, które umacniają obawę niewykonania zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 rok. Są nimi: • Znaczny spadek dochodów (przychodów) z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2020 rok w stosunku do roku 2019 o kwotę 468.514,71 zł, a także poniesienie straty podatkowej w 2020 roku (wykazanej w zeznaniu rocznym PIT-39) w wysokości 26.778,40 zł, co faktycznie obniża jeszcze kwotę już uzyskanego w niższej wysokości do roku ubiegłego dochodu. • Prowadzone w przeszłości postępowania egzekucyjne z wniosków Wojewody Pomorskiego - Pomorskiego Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku na podstawie tytułu wykonawczych o nr W106/285/01 i W106/13627/07 z tytułu grzywny nałożonej w drodze mandatu karnego w łącznej kwocie należności głównej 300,00 zł. • Posiadanie nieruchomości wpisanych do księgi wieczystej o numerze: a) [...], stanowiącej lokal mieszkalny położony w Gdańsku przy ul. [...] o powierzchni 40,1500 m2 na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej, b) [...], stanowiącej lokal mieszkalny (wraz z przynależną komórką lokatorską) położony w Gdańsku przy ul. [...] o powierzchni 74,2000 m2 na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej (udział związany z własnością lokalu 184/10000). Co prawda nieruchomości te nie są obciążone hipotekami, natomiast stanowią one współwłasność na prawach wspólności majątkowej, co utrudniałoby możliwość zbycia takich nieruchomości. Biorąc pod uwagę opisane wyżej okoliczności sprawy nie można zgodzić się ze stanowiskiem o bezpodstawnym nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, w tym art. 239b § 1 pkt 4 w związku z art. 239b § 2 ww. ustawy. Organ pierwszej instancji nie uchybił też pozostałym przepisom powołanym przezwana w zażaleniu. Opisany stan faktyczny sprawy opiera się bowiem na materiale dowodowym, znajdującym się w aktach sprawy. W rozpatrywanym zażaleniu skarżący wskazał, że organ podatkowy naruszył art. 239d § 1 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia, w sytuacji gdy względem decyzji nieostatecznej Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno - Skarbowego w Gdyni z 7 czerwca 2021 roku wnosił wniosek, o którym mowa w ww. art. 14m § 3 ww. ustawy. Po analizie materiału dowodowego i ustalonego na jego podstawie stanu faktycznego nie podzielono zarzutu. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący składał taki wniosek. Stanowisko to zostało potwierdzone w piśmie Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z 12 maja 2022 roku. Stwierdzono, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności wyłączające możliwość nadania decyzji nieostatecznej Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z 7 czerwca 2021 roku nr 328000-CKK-2.4102.1.2018.52, 328000-CKK-2.500.51.2020.49 rygoru natychmiastowej wykonalności, o których mowa w art. 239d § 1 Ordynacji podatkowej. Przechodząc do kolejnego zarzutu wskazano, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku posiadał kompetencje do wydania postanowienia z 15 listopada 2021 roku nr 2205-SEW-2.4251.21.2021. Rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nadawany jest przez organ podatkowy pierwszej instancji w drodze postanowienia (art. 239b § 3 Ordynacji podatkowej). Zgodnie z art. 13 § 1 pkt 1 ww. ustawy organem podatkowym, stosownie do swojej właściwości, jest m.in. naczelnik urzędu skarbowego i naczelnik urzędu celno-skarbowego, jako organ pierwszej instancji. Ponadto, zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 pkt 1 ustawy o KAS do zadań naczelnika urzędu skarbowego należy ustalanie, określanie, pobór podatków, opłat i niepodatkowych należności budżetowych oraz innych należności na podstawie odrębnych przepisów. Natomiast zgodnie z art. 33 ust. 1 pkt 2 ustawy o KAS do zadań naczelnika urzędu celno-skarbowego należy m.in. ustalanie i określanie podatków, opłat i niepodatkowych należności budżetowych oraz innych należności na podstawie odrębnych przepisów. Treść powołanych powyżej przepisów jednoznacznie określa, że kompetencje odpowiednio naczelników urzędów skarbowych i naczelników urzędów celno-skarbowych nie są tożsame. Do zadań naczelnika urzędu celno-skarbowego należy bowiem ustalanie i określanie wysokości podatków, natomiast do zadań naczelnika urzędu skarbowego należy między innymi pobór podatków. Oznacza to, że uprawnienie naczelnika urzędu celno-skarbowego należy rozpatrywać jedynie w kontekście ustalania i określania zobowiązań podatkowych wymienionych w tym przepisie, natomiast organ ten nie jest uprawniony do wykonywania czynności związanych m.in. z poborem należności pieniężnych, wykonywaniem zadań wierzyciela należności pieniężnych, czy też wykonywania egzekucji administracyjnej należności pieniężnych i zabezpieczenia należności pieniężnych. W tym bowiem zakresie, zgodnie z art. 28 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o KAS, zadania te wykonuje wyłącznie naczelnik urzędu skarbowego. Podkreślono przy tym, że głównym celem stosowania instytucji rygoru natychmiastowej wykonalności jest zapewnienie możliwości przeprowadzenia skutecznej egzekucji należności publicznoprawnych wynikających z nieprawomocnych decyzji wydanych przez organy pierwszej instancji. Zastosowania ww. instytucji ma więc bezpośredni związek z wykonywanym przez naczelnika urzędu skarbowego zadaniem w zakresie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. A zatem, stosowanie powyższej instytucji należy do wyłącznej kompetencji naczelnika urzędu skarbowego. Odnosząc się zatem do zarzutu stwierdzono, że nawet jeśli art. 13 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej wskazuje, że obydwa te organy są organami podatkowymi pierwszej instancji, to w świetle wymienionych przepisów ustawy o KAS mogą być tymi organami tylko w zakresie swoich kompetencji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego powyższemu postanowieniu drugiej instancji zarzucono rażące naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. art. 239b § 3 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie bez podstawy prawnej, iż prawidłowe było wydanie przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku Postanowienia pierwszej instancji, w sytuacji gdy organ ten nie miał do tego formalnie prawa, bowiem nie jest organem podatkowym pierwszej instancji w rozumieniu art. 239b § 3 Ordynacji podatkowej w zakresie zobowiązania podatkowego podatnika, które wynikało z nieostatecznej decyzji wydanej przez Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z dnia 7 czerwca 2021 roku nr 328000-CKK-2.4102.1.2018.52, 328000-CKK-2.500.51.2020.49, który to Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni jest organem pierwszej instancji mającym uprawnienie do wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności w/w decyzji, 2. art. 239b § 3 Ordynacji podatkowej poprzez błędną jego interpretacje uznając, iż Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku jest organem podatkowym pierwszej instancji w zakresie zobowiązania podatkowego Podatnika z uwagi, iż jest to organ dokonujący poboru podatków - w sytuacji gdy art. 239b § 3 Ordynacji podatkowej literalnie nie odnosi się do określenia organu dokonującego w swych kompetencjach poboru podatku, a do organu pierwszej instancji wydającego decyzję, której zakres i treść jest przedmiotem nadania rygory natychmiastowej wykonalności, 3. art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy postanowienia pierwszej instancji w sytuacji gdy postanowienie pierwszej instancji było wydanie bez podstawy prawnej, bowiem Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku nie jest organem pierwszej instancji w zakresie zobowiązania podatkowego podatnika, które wynika z nieostatecznej decyzji wydanej przez Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z dnia 7 czerwca 2021 roku nr 328000-CKK-2.4102.1.2018.52, 328000-CKK-2.500.51.2020.49, który to Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni jest organem pierwszej instancji mającym uprawnienie do wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności w/w decyzji, 4. przepisu art. 2a Ordynacji podatkowej w zw. z art. 239b § 3 Ordynacji podatkowej poprzez jego nie zastosowanie i nie rozstrzygnięcie wszelkich pojawiających się w sprawie wątpliwości na niekorzyść podatnika, w sytuacji gdy dochodzi do wątpliwości interpretacyjnych używając wykładni językowej w zakresie interpretacji art. 239b § 3 Ordynacji, 5. przepisu art. 239b §2 w zw. z art. 239b §1 pkt 4 Ordynacji podatkowej poprzez ponowne nieuprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nieostatecznej Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno- Skarbowego w Gdyni z dnia 7 czerwca 2021 roku nr 328000-CKK-2.4102.1.2018.52, 328000-CKK-2.500.51.2020.49 nie zostanie wykonane przez podatnika, 6. art. 239d § 1 w zw. z art. w art. 14m § 3 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy postanowienia pierwszej instancji w sytuacji gdy, względem decyzji nieostatecznej Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno- Skarbowego w Gdyni z dnia 7 czerwca 2021 roku nr 328000-CKK-2.4102.1.2018.52, 328000-CKK-2.500.51.2020.49 Skarżący wnosił wniosek o którym mowa w art. 14m § 3 Ordynacji podatkowej - przedmiotowy wniosek był w treści pism składanych w toku kontroli podatkowej, w tym odniesieniu się do wyniku kontroli, w odwołaniu od decyzji nieostatecznej Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z dnia 7 czerwca 2021 roku nr 328000-CKK-2.4102.1.2018.52, 328000-CKK-2.500.51.2020.49 gdzie sama ta decyzja odnosi się do tego wniosku co jest uwidocznione w aktach sprawy - które to skuteczne złożenie wniosku z art. 14m § 3 Ordynacji podatkowej formalnie stanowi o zastosowaniu w niniejszej sprawie art. 239d § 1 Ordynacji podatkowej, a nie fakt uznania przez organ drugiej instancji tego wniosku za zasadny bądź niezasadny, 7. przepisu art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez działania naruszające zasadę pogłębiania zaufania do organu, ze względu na brak merytorycznej poprawności i staranności działania przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia, poprzez nie zbadania pełnej (a nie fragmentarycznej) sytuacji finansowej, majątkowej podatnika oraz przebiegu prowadzonego w latach opieszale bez winy podatnika postępowania względem wydania decyzji nieostatecznej Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z dnia 7 czerwca 2021 roku nr 328O00-CKK-2.4102.1.2018.52, 328000-CKK-2.500.51.2020.49, która to decyzja została wydana po raz kolejny (drugi raz) po wcześniejszym uchyleniu decyzji tego samego organu w tej samej sprawie, w zakresie której po jej wydaniu podatnik zapłacił dobrowolnie wynikające z niej zobowiązanie podatkowe wraz z odsetkami organu, który to organ następnie zwracał te środki podatnikowi. W konsekwencji wniesiono o uchylenie w całości postanowienia drugiej instancji oraz poprzedzającego go postanowienia pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Podstawą prawną wydania zaskarżonego postanowienia był art. 239b § 1 pkt 4 w związku z art. 239b § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.). Z przywołanych przepisów wynika, że decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy, niż 3 miesiące. Przepis ten stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest kumulatywne spełnienie ww. przesłanek. Nie ulega wątpliwości, że prawidłowy jest pogląd, iż każdy z powodów wymienionych w art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej stanowi samodzielną i dostateczną przesłankę do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Ponadto uprawdopodobnienie niewykonania zobowiązania, o którym mowa w art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej, nie może być utożsamiane z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie sprowadza się do wykazania stosowną argumentacją istnienia uzasadnionej obawy, przypuszczenia, że zobowiązanie to wygaśnie wskutek upływu terminu przedawnienia. Jest w sprawie także oczywiste, iż organ odwoławczy rozpatrując na skutek zażalenia sprawę dotyczącą nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, powinien dokonać oceny zasadności użycia tego rygoru według danych na dzień jego nadania, czyli dzień wydania postanowienia przez naczelnika urzędu skarbowego. Jak wynika z akt sprawy, w rozpatrywanej sprawie zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 rok określone skarżącemu decyzją z 7 czerwca 2021 roku 328000-CKK-2.4102.1.2018.52, 328000-CKK-2.500.51.2020.49 przedawniło się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, tj. 31 grudnia 2021 roku. Jak ustalono, na dzień wydania przez organ pierwszej instancji postanowienia w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności 10 listopada 2021 roku spełniona została przesłanka, o jakiej mowa w art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Okolicznością potwierdzającą zasadność nadania zaskarżonym postanowieniem rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej z 7 czerwca 2021 roku jest także brak uregulowania przez skarżącego na dzień wydania ww. postanowienia spornego zobowiązania podatkowego, wynikającego z ww. decyzji wymiarowej. Orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje , że może to uzasadniać przypuszczenie, ze przed upływem terminu przedawnienia zobowiązanie to nie zostanie wykonane ( zob. wyrok w sprawie II FSK 73/16). Trafnie też organ uznał, że przypuszczenie niewykonania zobowiązania przed upływem terminu jego przedawnienia potwierdza także okoliczność złożenia odwołania od decyzji wymiarowej, której nadano zakwestionowany rygor natychmiastowej wykonalności. Ponadto podkreślić należy, że w sytuacji - jak to ma miejsce w niniejszej sprawie - gdy organ podatkowy powołuje się na zaistnienie przesłanki z pkt 4 art. 239 § 1 Ordynacji podatkowej (tj. zbliżający się termin przedawnienia zobowiązania) nie jest on zobowiązany do badania sytuacji majątkowej, perspektywy wykonania tego zobowiązania w świetle sytuacji majątkowej, czy też podejmowanie przez niego działań zmierzających do udaremnienia przyszłej egzekucji. Niemniej, organ w zaskarżonym postanowieniu wskazał też inne okoliczności potwierdzające jego zdaniem obawę, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Uznać zatem należy, że argumentacja skarżącego w tej kwestii nie jest zasadna. Biorąc pod uwagę opisane wyżej okoliczności sprawy Sąd nie podziela stanowiska skarżącego o bezpodstawnym nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, w tym art. 239b § 1 pkt 4 w związku z art. 239b § 2 ww. ustawy. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał także, że organ podatkowy naruszył art. 239d § 1 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia, w sytuacji gdy względem decyzji nieostatecznej Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z 7 czerwca 2021 roku złożył on wniosek, o którym mowa w ww. art. 14m § 3 ww. ustawy. Jak ustalono w sprawie, taki wniosek nie został złożony. Ponadto Sąd podziela pogląd, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Gdańsku posiadał kompetencje do wydania postanowienia z 15 listopada 2021r.. Rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nadawany jest przez organ podatkowy pierwszej instancji w drodze postanowienia (art. 239b § 3 Ordynacji podatkowej). Zgodnie z art. 13 § 1 pkt 1 ww. ustawy organem podatkowym, stosownie do swojej właściwości, jest m.in. naczelnik urzędu skarbowego i naczelnik urzędu celno-skarbowego jako organ pierwszej instancji. Jak prawidłowo zwrócono uwagę, w zaskarżonym postanowieniu przedmiotowe zagadnienia należy rozpatrzyć w świetle nie tylko przepisów Ordynacji podatkowej, ale także przepisów ustrojowych, zawartych w ustawie z dnia 16 listopada 2016 roku o Krajowej Administracji Skarbowej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 813, dalej ustawy o KAS), które określają zadania naczelnika urzędu celno-skarbowego oraz naczelnika urzędu skarbowego. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 pkt 1 ustawy o KAS do zadań naczelnika urzędu skarbowego należy ustalanie, określanie, pobór podatków, opłat i niepodatkowych należności budżetowych oraz innych należności na podstawie odrębnych przepisów. Natomiast zgodnie z art. 33 ust. 1 pkt 2 ustawy o KAS do zadań naczelnika urzędu celno-skarbowego należy m.in. ustalanie i określanie podatków, opłat i niepodatkowych należności budżetowych oraz innych należności na podstawie odrębnych przepisów. Treść powołanych powyżej przepisów jednoznacznie określa, że kompetencje naczelników urzędów skarbowych i naczelników urzędów celno-skarbowych nie są tożsame. Do zadań naczelnika urzędu celno-skarbowego należy bowiem ustalanie i określanie wysokości podatków, natomiast do zadań naczelnika urzędu skarbowego należy między innymi pobór podatków. Oznacza to, że uprawnienie naczelnika urzędu celno-skarbowego należy rozpatrywać jedynie w kontekście ustalania i określania zobowiązań podatkowych wymienionych w tym przepisie, natomiast organ ten nie jest uprawniony do wykonywania czynności związanych m.in. z poborem należności pieniężnych, wykonywaniem zadań wierzyciela należności pieniężnych, czy też wykonywania egzekucji administracyjnej należności pieniężnych i zabezpieczenia należności pieniężnych. W tym bowiem zakresie, zgodnie z art. 28 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o KAS, zadania te wykonuje wyłącznie naczelnik urzędu skarbowego. Odnosząc się zatem do zarzutu strony stwierdzić należy, że prawidłowy jest pogląd, iż nawet jeśli art. 13 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej wskazuje, że obydwa te organy są organami podatkowymi pierwszej instancji, to w świetle przepisów ustawy o KAS mogą być tymi organami tylko w zakresie swoich kompetencji. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że brak jest uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi. W związku z tym orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a..