II SAB/Sz 82/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 października 2020 r. sprawy ze skargi J. P. na bezczynność Dyrektora [...] Zakładu Opieki Zdrowotnej [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Dyrektor [...] Zakładu Opieki Zdrowotnej [...] dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku J. P. z dnia [...] czerwca 2020 r., II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zobowiązuje Dyrektora [...] Zakładu Opieki Zdrowotnej [...] do rozpoznania wniosku J. P. z dnia [...] czerwca 2020 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku, IV. zasądza od Dyrektora [...] Zakładu Opieki Zdrowotnej [...] na rzecz skarżącego J. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE J. P., zwany dalej "skarżącym", wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na bezczynność Dyrektora Samodzielnego Publicznego Specjalistycznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "[...]" w S., dalej jako "organ" w sprawie rozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] czerwca 2020 r. o udostępnienie programu naprawczego Samodzielnego Publicznego Specjalistycznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "[...]" w S., zatwierdzonego uchwałą z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] Zarządu Województwa [...] Skarżący wskazał, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej został złożony za pośrednictwem skrzynki ePUAP organu i do dnia wniesienia skargi nie otrzymał odpowiedzi. Wniósł o: 1. Zobowiązanie Okręgowej Rady Lekarskiej w K. do rozpatrzenia wniosku w terminie czternastu dni od dnia doręczenia akt organowi; 2. Stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w sprawie rozpatrzenia jego wniosku; 3. Zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że w dniu [...] sierpnia 2020 r., za pośrednictwem ePUAP wpłynęła skarga J. P. na bezczynność Dyrektora Samodzielnego Publicznego Specjalistycznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "[...]" w S., w której domagał się zobligowania Okręgowej Rady Lekarskiej w K. do jego rozpatrzenia. Organ podniósł, że nie ma żadnej możliwości wpłynięcia na Okręgową Radę Lekarską, aby rozpatrzyła wniosek skarżącego, co więcej nie wie nawet, że taki wniosek do tego organu został złożony. Pismem z dnia [...] września skarżący skorygował wnioski skargi wskazując, że prawidłowo sformułowany pkt w winien brzmieć " zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku w terminie czternastu dni od dnia doręczenia akt organowi." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje: Na wstępie wskazać należy, że na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 – j.t. ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Skarga okazała się zasadna. Jej przedmiotem jest bezczynność Dyrektora Samodzielnego Publicznego Specjalistycznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "[...]" w S., w udostępnieniu informacji publicznej. Dokonując oceny zgodności z prawem działania podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, w pierwszej kolejności należy odwołać się do przepisów regulujących dostęp do informacji publicznej. Tryb i zasady udzielania informacji publicznej określają przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 – j.t. ze zm.), dalej jako "u.d.i.p.". W myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie w niej określonych. Na podstawie art. 2 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej". Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Zgodnie z art. 3 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do: 1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego; 2) wglądu do dokumentów urzędowych; 3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Na podstawie art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Z kolei art. 6 ust. 1 u.d.i.p. precyzuje zakres informacji podlegających udostępnieniu, przy czym wyliczenie w nim zawarte ma charakter katalogu otwartego, o czym przesądza użycie przez ustawodawcę sformułowania "w szczególności". W przypadku złożenia wniosku o udzielenie informacji publicznej, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej podmiot zobowiązany, po rozpatrzeniu wniosku winien niezwłocznie – nie dłużej niż w terminie 14 dni, udostępnić żądane informacje bądź odmówić ich udzielenia wraz z pisemnym uzasadnieniem, ewentualnie – w przypadku stwierdzenia, że nie stanowią one informacji publicznej – poinformować o tym wnioskodawcę. Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.i.d.p. odmowa udzielenia informacji publicznej przez organ administracji publicznej następuje w drodze decyzji. Na gruncie ww. ustawy stan bezczynności może mieć miejsce w przypadku podmiotu, który będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w sposób przewidziany u.d.i.p., wbrew przepisom prawa ani nie udostępnia w nakazanym terminie w drodze czynności materialno-technicznej żądanej informacji, ani też nie podejmuje innego działania mającego na celu rozpoznanie wniosku np. poprzez wydanie stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej (z uwagi na ograniczenia z art. 5 u.d.i.p. lub – w przypadku informacji przetworzonej – ze względu na brak szczególnie istotnego interesu publicznego); bądź o umorzeniu postępowania (w przypadku określonym w art. 14 u.d.i.p.), bądź poinformowaniu pisemnie wnioskodawcy, że informacja znajduje się w Biuletynie Informacji Publicznej (BIP); poinformowaniu, że nie posiada informacji publicznej lub że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. 14-dniowy termin, o którym mowa stanowi zatem czasowe ramy, w których organ powinien podjąć działanie związane z oceną wniosku i jego rozpoznaniem. W badanej sprawie skarżący domagał się udostępnienia programu naprawczego Samodzielnego Publicznego Specjalistycznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "[...]" w S., zatwierdzonego uchwałą z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] Zarządu Województwa [...]. Nie ulega wątpliwości że Dyrektor tej instytucji jest organem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, którą bez wątpienia jest przyjęty program naprawczy, który jej dotyczy. Wystąpienie z wnioskiem o udostępnienie tej informacji winno zatem wywołać reakcję organu w przewidzianym prawem terminie zwłaszcza, że jak wynika z odpowiedzi na skargę organ nie neguje, iż wniosek skarżącego otrzymał. W świetle przedłożonych sądowi przez skarżącego dokumentów nie ulega wątpliwości, że organ nie rozpoznał jego wniosku, a zatem pozostaje w bezczynności. Oceny tej nie zmienia wadliwe określenie organu w zawartym w pkt 1 żądaniu skargi. Z jej treści bowiem jednoznacznie wynika udostępnienia jakiego dokumentu domagał się skarżący oraz kiedy i w jaki sposób złożył wniosek o jego udostępnienie. Do tych wywodów skargi organ się nie odniósł, koncentrując się w odpowiedzi na skargę wyłącznie na omyłkowym wskazaniu organu przez skarżącego. Obowiązkiem sądu, stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a., było stwierdzenie, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie sądu, zważywszy na krótki okres od dnia złożenia przez skarżącego wniosku do organu, do dnia wniesienia skargi, bezczynność ta nie miała charakteru rażącego. Ze wskazanych wyżej powodów, stosownie do art. 149 §1 pkt 3 p.p.s.a. sąd uznał, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązując organ do rozpoznania wniosku skarżącego we wskazanym w sentencji wyroku terminie. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.