I SA/Go 880/07

SENTENCJA Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim - Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.F. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w podatku od towarów i usług za marzec 2001 roku postanowił: przyznać skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. UZASADNIENIE W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi ustalonego na 1173 zł, M.F. (skarżąca) wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych, podnosząc, iż nie ma oszczędności, a osiągane dochody w całości wydaje na bieżące potrzeby. Z oświadczeń skarżącej i przedłożonych przez nią dokumentów wynika, iż mieszka i utrzymuje się sama, a jej jedynym dochodem jest wynagrodzenie za pracę w wysokości 936 zł brutto. Nie posiada oszczędności, ani innego istotnego majątku. W stosunku do skarżącej prowadzone jest postępowanie egzekucyjne zmierzające do wyegzekwowania zaległości podatkowych. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. osobie fizycznej można przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść całości kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skarżąca na podstawie złożonych oświadczeń i dokumentów wykazała istnienie powyższych przesłanek. W świetle złożonego odpisu umowy o pracę oraz tytułów wykonawczych jak również informacji z banku o braku środków na rachunku bankowym nie ma podstaw do kwestionowania oświadczenia skarżącej o braku oszczędności i istotnych składników majątkowych. Same dochody skarżącej, w świetle wiedzy wynikającej z doświadczenia życiowego muszą być uznane za niskie i niewystarczające do poczynienia jakichkolwiek innych wydatków niż mające na celu zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. W tym stanie rzeczy należało uznać, iż skarżąca nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego, w związku z czym postanowiono o przyznaniu prawa pomocy w żądanym przez nią zakresie (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).