III OPP 64/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędzia NSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 5 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi K. J. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w sprawie o sygn. akt III SAB/Kr 51/22 w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w K. w przedmiocie załatwienia sprawy zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dalszego pełnienia służby na równorzędnym stanowisku postanawia: odrzucić skargę na przewlekłość postępowania. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 28 lipca 2022 r. (sygn. akt III SAB/Kr 51/22) odrzucił skargę K. J. (dalej jako skarżący) na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w K. w przedmiocie załatwienia sprawy zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dalszego pełnienia służby na równorzędnym stanowisku. Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym. 12 maja 2022 r. Komendant Powiatowy Policji w K. przesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę skarżącego zatytułowaną "Skarga w przedmiocie nie załatwienia sprawy administracyjnej zgodnie i na podstawie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego" wraz z innymi dokumentami w tej sprawie oraz uwierzytelnioną kopią udzielonej skarżącemu odpowiedzi, którą Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za doręczoną skarżącemu wraz z pouczeniami 10 czerwca 2022 r. 28 lipca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę skarżącego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że przedmiotowa skarga został złożona przez skarżącego po załatwieniu sprawy przez organ w związku z czym jest ona niedopuszczalna i nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu. W swoim uzasadnieniu odnosząc się do zarzutów skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji nr 313/2003 z dnia 29 grudnia 2003 r. był aktem administracyjnym rozstrzygającym sprawę administracyjną. Postanowienie wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o sposobie odwołania zostało doręczone skarżącemu 8 sierpnia 2022 r. Skarżący, pismem z dnia 8 sierpnia 2022 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pismo zatytułowane "skarga", w którym m. in. powołał ustawę z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. z 2018 r., poz. 75 ze zm.), dalej zwaną "ustawą". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. z 2018 r., poz. 75 ze zm.) skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu nastąpiła przewlekłość postępowania, wnosi się w toku postępowania w sprawie. Jednocześnie przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. są środkiem egzekwowania konstytucyjnego prawa każdego do rozpoznania jego sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, prawa do osądzenia tej sprawy, którą wniesie pod Sąd (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 stycznia 2012 r., I OPP 84/11). Tak więc nie mogą służyć jako swoisty środek odwoławczy, którym strona będzie mogła zainicjować bądź też wszcząć postępowanie w sprawie. Skarga na przewlekłość postępowania stanowi doraźną interwencję przeciwdziałającą niezasadnie przedłużającemu się postępowaniu sądowemu. Jest zatem środkiem prawnym egzekwującym rozpoznanie sprawy przez Sąd - jej funkcją jest przede wszystkim wymuszenie nadania sprawie odpowiedniego biegu (por. postanowienie NSA z dnia 21 lipca 2011 r., I OPP 50/11, LEX nr 852830). Skarga na przewlekłość postępowania ma zapewnić szybką reakcję na trwającą zwłokę w czynnościach sądu, a więc spełni swoją rolę jedynie wtedy, gdy zostanie wniesiona w toku postępowania (zob. postanowienie NSA z 4.06.2013 r. II FPP 3/13). Oznacza to, że skarga na przewlekłość postępowania jest dopuszczalna jedynie w toku postępowania w sprawie, której dotyczy, bowiem zasadniczym celem tej skargi jest usunięcie stanu przewlekłości i spowodowanie rozpoznania toczącej się sprawy. W związku z tym stwierdzić należy, że niedopuszczalne jest zarówno wniesienie skargi na przewlekłość postępowania po prawomocnym zakończeniu postępowania, jak również przed jego wszczęciem. Ponadto, stosownie do art. 6 ustawy, skarga na przewlekłość powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego (ust. 1), a ponadto zawierać żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy oraz przytoczenie okoliczności uzasadniających to żądanie (ust. 2). Pismo zawierające skargę musi spełniać określone w art. 6 tej ustawy wymogi. Są to wymogi przewidziane dla każdego pisma w sprawie (art. 6 ust. 1 tej ustawy) oraz wymogi odnoszące się do tego szczególnego środka, a mianowicie żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy oraz przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie (art. 6 ust. 2 ustawy). Niespełnienie wymogów wskazanych w art. 6 ust. 2 ustawy obliguje sąd do jej odrzucenia bez wzywania do uzupełnienia braków (art. 9 ust. 1 ustawy) i właśnie z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Nawet jeśli przyjąć, że skarga skarżącego zawiera żądania stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, to skarżący nie przytoczył żadnych okoliczności na jej poparcie. Zatem skarga ta podlegała odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 9 ust. 1 i art. 8 ust. 2 powołanej ustawy w związku z art. 178 i art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił skargę na przewlekłość postępowania.