II SA/Sz 601/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 listopada 2022 r. sprawy ze skargi Y. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lutego 2022 r. nr., [...] UZASADNIENIE 1. Wnioskiem z dnia 29 stycznia 2021 r. pani Y. S. (dalej przywoływana jako: "Skarżąca"), wniosła o ustalenie na jej rzecz prawa do świadczenia wychowawczego na dzieci: M. M. oraz D. S.. 2. Pismem z dnia 1 lutego 2021 r. Organ wezwał Skarżącą do dostarczenia kopii aktualnej karty pobytu z adnotacją "dostęp do rynku pracy" lub innego dokumentu uprawniającego cudzoziemca do pobytu na terytorium RP, który uprawnia do wykonywania pracy, przetłumaczonego na język polski aktu urodzenia dziecka oraz zaświadczenia o uczęszczaniu dziecka do szkoły w roku szkolnym 2020/2021, w terminie 14 dni. 3. W odpowiedzi Skarżąca złożyła do akt świadectwo urodzenia D. S. oraz M. M., powiadomienie o nadaniu numeru PESEL Skarżącej, kopię paszportu z pieczęcią potwierdzającą złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, kopię umowy o pracę. Nadto, pismem z dnia 7 maja 2021 r. Wojewoda Z. wskazał, że toczy się przed nim postępowanie administracyjne ze złożonego dnia 3 sierpnia 2020 r. wniosku w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium RP. Dnia 18 maja 2021 r. do akt Skarżąca złożyła także kopię wizy. 4. Decyzją z dnia [...] maja 2021 r., znak [...], Prezydent Miasta S. odmówił przyznania Skarżącej świadczenia wychowawczego dla synów w okresie od 1 stycznia 2021 r. do 31 maja 2021 r. 5. Skarżąca, pismem z dnia 26 maja 2021 r. złożyła odwołanie, w którym wskazała, że od dnia 4 marca 2020 r. mieszka na terytorium RP, w S., i uważa to miejsce za swój dom oraz swoje centrum życiowe. Wskazała ona także, że cała jej rodzina przebywa legalnie na terytorium RP. Pracuje ona i płaci podatki w Polsce. Rozpoczęła ona także naukę w szkole policealnej. Z tego powodu zwróciła się ona do SKO z prośba o wydanie decyzji bazującej na zasadzie równości wobec prawa. 6. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło decyzję Organu pierwszej instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. W uzasadnieniu Organ drugiej instancji wskazał, że w toku postępowania ustalono że Skarżąca podejmuje zatrudnienia, nie ustalono jednak czy posiada ona zezwolenie E na pracę, czy też wykonuje pracę na innej podstawie. Przy tym wskazano, że dopiero po poczynieniu takich ustaleń, możliwe będzie ustalenie, czy Skarżącej przysługuje prawo do świadczenia wychowawczego zgodnie z wnioskiem, czy też nie. 7. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Organ zgromadził oświadczenie o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi, decyzję Wojewody Z., z dnia [...] listopada 2021 r., na mocy której udzielono Skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP do dnia 21 listopada 2024 r., pismo wojewody zachodniopomorskiego z dnia 17 stycznia 2022 r., w którym Wojewoda wskazał; że Skarżącej wydano kartę pobytu z adnotacją "dostęp do rynku pracy" oraz kserokopię tej karty pobytu. Decyzją z dnia [...] lutego 2022 r" znak [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta S., odmówiono ponownie Skarżącej przyznanie świadczenia wychowawczego dla dzieci w okresie od 1 stycznia 2021 r. do 31 maja 2021 r. W uzasadnieniu Organ wskazał, że wnioskująca legitymowała się wizą wydano na okres od 27 lutego 2020 r. do 9 sierpnia 2020 r. w celu wykonywania pracy w okresie nieprzekraczającym sześciu miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy, na podstawie wpisanego do ewidencji oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi. Skarżąca złożyła wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy 3 sierpnia 2020 r. W toku postępowania ustalono także, że Skarżąca w całym okresie do dnia wydania jej karty pobytu, pracowała na podstawie oświadczenia o powierzeniu cudzoziemcowi wykonywania pracy, Wojewoda Zachodniopomorski wskazał bowiem, że nie wydał żadnego z typów zezwoleń na pracę na terytorium RP. Na istnienie takiego zezwolenia nie wskazała również sama Skarżąca. Co za tym idzie, Organ uznał, że mimo legalności pobytu na terenie RP, nie posiadała ona faktycznego dostępu do rynku pracy rozumianego jaką można możliwość podejmowania zatrudnienia w RP z mocy ustawy albo z mocy decyzji administracyjnej. Dostęp do rynku pracy Skarżąca uzyskała dopiero na mocy decyzji Wojewody Z. z dnia [...] listopada 2021 r. 8. Z decyzją tą jednak nie zgodziła się Skarżąca, która pismem z dnia 28 lutego 2022 r., złożyła odwołanie, zaskarżając w całości opisaną powyżej decyzję. 9. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 1257) w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U.2019.2407 t.j.), orzekło o utrzymaniu zaskarżonej decyzji Organu I instancji w mocy. Ponowna analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, doprowadziła do ustalenia przez Organ odwoławczy, że w okresie objętym wnioskiem, to jest w okresie od dnia 1 stycznia 2021 r. do 31 maja 2021 r., Skarżąca nie posiadała faktycznego dostępu do rynku pracy w rozumieniu ustawy. Co za tym idzie, w tym okresie nie przysługiwało jej świadczenie wychowawcze. Organ podkreślił, że dostęp do rynku pracy w rozumieniu ustawy, nie może być utożsamiany z samym prawem do wykonywania pracy. Wykonywanie pracy na podstawie oświadczenia o jej powierzeniu, jest obarczone licznymi ograniczeniami, i nie stanowi, w ocenie Kolegium, dostępu do rynku pracy. Dopiero uzyskanie jakiegoś typu pozwolenia na pracę, przy jednoczesnej legalności pobytu na terenie RP, mogłoby, przy spełnieniu innych przesłanek, stanowić podstawę do przyznania stronie świadczenia wychowawczego. 10. Niezadowolona z treści rozstrzygnięcia Skarżąca wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Wskazała na naruszenie przez błędną interpretację art. 1 ust. 2, art. 3, art. 13a ust. 1, art. 19 ust. 2, art. 20 ust. 2 ustawy 500+ oraz naruszenie art. 108 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach przez przyjęcie, że nie ma zastosowania w sprawie a także naruszenie art. 87 ust. 1 pkt 12 i art. 90 ust. 10 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przez przyjęcie, że nie przepisy te nie mają zastosowania w sprawie. W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że pomimo górnolotnych zwrotów Organ sprawą się nie zajął, o czym świadczy kopiowanie ciągu różnych twierdzeń bez sprawdzenia stylistycznego wprowadzonych wypowiedzi. Podniosła, że organ zobowiązany jest do precyzyjnego wskazania dowodów, na podstawie których dokonał rozstrzygnięcia, zaś decyzja bardziej przypomina twierdzenia dziennikarza w artykule, nie uzasadnienie decyzji. Jednocześnie wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i ponowne rozpatrzenie sprawy przez SKO. 11. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. 12. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. 13. Według Sądu, w pierwszej kolejności należy zidentyfikować następujące zagadnienie prawne, które w tej sprawie wymaga rozstrzygnięcia, a sprowadza się ono do pytania, czy cudzoziemiec nie posiadający karty pobytu z adnotacją "dostęp do rynku pracy" może być mimo to w świetle art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. d ustawy 500 +. uprawniony do świadczenia wychowawczego, jeżeli wystąpił z wnioskiem o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę w Polsce. 14. Na wstępie wywodu należy nakreślić ramy prawne sprawy. Zgodnie z treścią art. 13a ust. 1 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (dalej przywoływana jako: "ustawa 500+"), przyznanie przez organ właściwy lub wojewodę świadczenia wychowawczego nie wymaga wydania decyzji. Odmowa przyznania świadczenia wychowawczego, uchylenie lub zmiana prawa do świadczenia wychowawczego oraz rozstrzygnięcie w sprawie nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego wymagają wydania decyzji. W myśl art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r., poz. 1981) w sprawach świadczenia wychowawczego, które nie jest realizowane w ramach koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, w których wnioski o ustalenie prawa do tych świadczeń zostały złożone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie z treścią art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy prawo do świadczenia wychowawczego przysługuje cudzoziemcom: do których stosuje się przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, jeżeli wynika to z więżących Rzeczpospolitą Polską dwustronnych umów międzynarodowych o zabezpieczeniu społecznym, przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego w związku z okolicznościami, o których mowa w art. 127 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2018 r. poz. 2094 i 2399 oraz z 2019 r. poz. 577 i 622), jeżeli zamieszkują z dziećmi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, posiadającym kartę pobytu z adnotacją "dostęp do rynku pracy", jeżeli zamieszkują z dziećmi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyłączeniem obywateli państw trzecich, którzy uzyskali zezwolenie na pracę na terytorium państwa członkowskiego na okres nieprzekraczający sześciu miesięcy, obywateli państw trzecich przyjętych w celu podjęcia studiów lub pracy sezonowej oraz obywateli państw trzecich, którzy mają prawo do wykonywania pracy na podstawie wizy, przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 139a ust. 1 lub art. 139o ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, lub w związku z korzystaniem z mobilności krótkoterminowej pracownika kadry kierowniczej, specjalisty lub pracownika odbywającego staż w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa na warunkach określonych w art. 139n ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach jeżeli zamieszkują z dziećmi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyłączeniem cudzoziemców, którym zezwolono na pobyt i pracę na okres nieprzekraczający dziewięciu miesięcy, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej, przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 151 lub art. 151 b ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, na podstawie wizy krajowej w celu prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych, w związku z korzystaniem z mobilności krótkoterminowej naukowca na warunkach określonych w art. 156b ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach z wyłączeniem cudzoziemców, którym zezwolono na pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres nieprzekraczający sześciu miesięcy, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej. 15. W tej sprawie nie jest sporne, co Organ I instancji ustalił, że Skarżąca jest obywatelką [...], która wraz z dziećmi zamieszkuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wnioskująca legitymowała się wizą wydaną na okres od 27.02.2020 r. do 09.08.2020 r. w celu wykonywania pracy, w okresie nieprzekraczającym 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy, na podstawie wpisanego do ewidencji oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi. W dniu 03.08.2020 r. Pani S. złożyła wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy (w paszporcie widnieje stempel Wojewody Z. potwierdzający złożenie wniosku). Decyzją z dnia [...]11.2021 r. Wojewoda Z. udzielił Pani S. zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do dnia 21.11.2024 r., a w dniu 03.01.2022 r. Skarżąca otrzymała kartę pobytu z adnotacją "dostęp do rynku pracy". Z dokumentacji wynika nadto, że w okresie objętym wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego Skarżąca była zatrudniona w firmie: S. Sp. z o.o. Sp. k. na podstawie oświadczenia pracodawcy o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi, wydanego na okres od 21.04.2020 r. do 09.08.2020 r., którego ważność uległa przedłużeniu do 30 dnia następującego po dniu odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub epidemii na podstawie art. 15zzq ust. 3 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw. Wojewoda Zachodniopomorski nie wydał Skarżącej żadnego z typów zezwoleń na pracę na terytorium RP, strona również nie wskazała aby posiadała inne zezwolenie niż oświadczenie o powierzeniu pracy wpisywane do rejestru. Podsumowując - w okresie objętym wnioskiem, Skarżąca przebywała na terytorium RP legalnie, zgodnie z art. 108 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, była legalnie zatrudniona na podstawie umowy o pracę i oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi wpisanego do rejestru oświadczeń, złożyła także wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. 16. Organy w tej sprawie oparły swe decyzje na prostym rozumowaniu. Przyjęły, że cudzoziemiec, który w danym momencie formalnie nie legitymuje się kartą pobytu z adnotacją "dostęp do rynku pracy", nie jest uprawniony do świadczenia wychowawczego. Organy przy tym nie wzięły pod uwagę ani nie rozważały szerszego kontekstu regulacji prawnych, które kreują status legalnie przebywającego cudzoziemca w Polsce. W konsekwencji w ocenie Sądu przyjęta przez Organ I instancji, a następnie SKO, wykładnia art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. d ustawy 500+ – oparta ściśle i jedynie na formalnym potraktowaniu warunku określonego w tym przepisie – nie jest właściwa. 17. Pojęcie "posiadania karty pobytu z adnotacją" uległo już wyjaśnieniu w orzecznictwie sądowoadministracyjnym w oparciu o uzupełnienie wyników wykładni językowej wykładnią celowościowej oraz systemową (wyroki WSA w Warszawie z 7 października 2016 r., I SA/Wa 1197/16; z 12 września 2019, I SA/Wa 1050/19 i z 3 grudnia 2019 r., I SA/Wa 1890/19; w Olsztynie z 3 listopada 2016, II SA/Ol 995/16 i z 11 marca 2021 r., II SA/Ol 924/20; w Gliwicach z 7 grudnia 2016 r., w Łodzi z 27 stycznia 2017 r., II SA/Łd 946/16 i z 20 kwietnia 2017 r., II SA/Łd 23/17 oraz wyroki NSA z 1 grudnia 2017 r., I OSK 2337/17; z 20 lutego 2018 r., I OSK 2426/17 i z 10 sierpnia 2018 r., I OSK 535/18). W rozwiniętej już, trafnej linii orzeczniczej, w oparciu o powiązanie art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. d ustawy 500+ z art. 244 ust. 1 pkt 11 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (tj. Dz. U. 2022 r., poz.91, ze zm., dalej "u.c.") oraz art. 87 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz. U. 2022 r., poz. 690, ze zm., zwanej dalej "u.p.z."), wyjaśniono, że wykładnia tego pojęcia doprowadza do uznania, że prawo do uzyskania świadczeń rodzinnych przez cudzoziemca legitymującego się kartą pobytu uzależnione jest nie od wymaganej prawem adnotacji organu "dostęp do rynku pracy", lecz od posiadania przez niego uprawnienia do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które to może wynikać bądź z posiadanego zezwolenia na pracę lub z mocy przepisów zwalniających cudzoziemca z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę. Oznacza to, że dla ustalenia wobec cudzoziemca prawa do świadczeń rodzinnych wymagane jest spełnienie łącznie dwóch warunków. Po pierwsze, pobyt tego cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej musi być legalny. Po drugie, cudzoziemiec ten musi posiadać uprawnienie do wykonywania na terytorium Rzeczypospolitej pracy, w oparciu o stosowne zezwolenie na pracę lub wskutek zwolnienia ex lege cudzoziemca z obowiązku legitymowania się takim zezwoleniem. 18. Przenosząc powyższe na realia rozpoznawanej sprawy Sąd zauważa, że Skarżąca nie posiadała karty pobytu z adnotacją "dostęp do rynku pracy" w dniu złożenia wniosku o świadczenia wychowawcze na rzecz swoich synów oraz w okresie, na jaki to świadczenie miałoby zostać przyznane (okres świadczeniowy 2019/2021). Jednakże, jak można wnioskować na podstawie zebranych w aktach dokumentów, pobyt Skarżącej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej był legalny w momencie złożenia przez nią wniosku o ustalenie prawa do świadczenia rodzicielskiego oraz w okresie na jaki miało to świadczenie zostać przyznane. W aktach administracyjnych znajduje się dokumentacja, której treść została poddana ocenie przez Organy w celu ustalenia czy pobyt Skarżącej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dniu złożenia wniosku oraz w okresie świadczeniowym był legalny, oraz czy Skarżącej przysługiwało na moment złożenia wniosku oraz w okresie świadczeniowym uprawnienie do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W świetle powyższych ustaleń, stosownie do art. 108 ust. 1 pkt 2 u.c., Sąd uznał, że pobyt Skarżącej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej był legalny od dnia złożenia wniosku, do dnia, w którym decyzja w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy stała się ostateczna. Skoro tak, to pierwsza przesłanka do pozytywnego załatwienia sprawy o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego jest przez Skarżącą spełniona. Wskazać należy nadto, że uprawnienie do wykonywania pracy przez cudzoziemca może wynikać z posiadanego zezwolenia na pracę lub z mocy przepisów zwalniających cudzoziemca z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę. W art. 87 ust. 1 pkt 12 lit. b u.p.z. ustawodawca jako warunek wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uznaje fakt posiadania zezwolenia na pracę oraz legalizacji pobytu. Ta ostatnia przesłanka jest spełniona wówczas, gdy cudzoziemiec legalnie przebywa na terytorium Polski między innymi na podstawie wskazanego już powyżej art. 108 ust. 1 pkt 2 u.c., jeżeli bezpośrednio przed złożeniem wniosku był uprawniony do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 19. Sąd stoi na stanowisku, że od dnia złożenia wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy do dnia, w którym decyzja w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy stanie się ostateczna, cudzoziemiec ten podlegający ochronie wynikającej z art. 108 ust. 1 pkt 2 u.c. w powiązaniu z art. 87 ust. 1 pkt 12 lit. b u.p.z., ze względu na legalność jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz przysługujące mu uprawnienie do legalnego wykonywania pracy, powinien być traktowany tak samo jak osoba posiadająca kartę pobytu z adnotacją "dostęp do rynku pracy". Oznacza to, że taki cudzoziemiec spełnia przesłankę określoną w art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. d ustawy 500+. Argumentację tę wzmacnia jedynie fakt, że w okresie objętym wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego Skarżąca była zatrudniona na podstawie oświadczenia pracodawcy o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi, wydanego na okres od 21.04.2020 r. do 09.08.2020 r., którego ważność uległa przedłużeniu do 30 dnia następującego po dniu odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub epidemii na podstawie art. 15zzq ust. 3 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw a zatem nie budzi wątpliwości, że była uprawniona do wykonywania pracy na terytorium RP. Zapatrywanie zatem Organu odwoławczego, że wprawdzie Skarżąca legalnie przebywała na terytorium RP i legalnie wykonywała pracę, nie mając jednocześnie dostępu do rynku pracy, nie sprzyja budowaniu zaufania do organów administracji a wręcz je burzy, pomijając już, że przyjęte rozumowanie przeczy choćby zasadom logiki. Jak już zaznaczono na wstępie, Organy postąpiły zatem niezasadnie, przyjmując, że tylko rozumiane formalnie posiadanie karty pobytu z adnotacją "dostęp do rynku pracy", jest warunkiem przyznania świadczenia wychowawczego. W okolicznościach takich, w jakich znalazła się Skarżąca, należało bowiem brać pod uwagę systemową wykładnię prawa i regulacje prawne dotyczące cudzoziemców i rynku pracy, które kształtują status prawny cudzoziemca w Polsce, zwłaszcza obejmują go nieprzerwaną, równoważną ochroną, jeżeli cudzoziemiec występuje o zezwolenia na pobyt i pracę przed złożeniem wniosku o świadczenie. 20. W konsekwencji powyższego nieprawidłowy okazał się tok rozumowania i efekt postępowania wyjaśniającego w sprawie z wniosku Skarżącej. Rozpoznając ponownie sprawę, Organ I instancji rozważy wszystkie elementy stanu faktycznego i prawnego sprawy w kontekście przesłanek określonych w art. 1. ust. 2 pkt 2 lit. d ustawy 500+ z uwzględnieniem oceny prawnej zawartej w niniejszym wyroku, a swoje stanowisko uzasadni zgodnie z treścią art. 107 § 3 K.p.a. W tym stanie rzeczy, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 lit. a i c w zw. z art. 135 P.p.s.a.