III SAB/Kr 29/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kremer WSA Halina Jakubiec (spr.) Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu w dniu 28 października 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy postanawia skargę odrzucić UZASADNIENIE Uzasadnienie postanowienia z dnia 5.11.2009 r. Składając skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].2009 r. (nr [...]) stwierdzającego niedopuszczalność odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...].2008 r. [...], M. K. złożyła równocześnie, tym samym pismem skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy. Bezczynności Burmistrza skarżąca upatruje w tym, że pomimo złożonego przez nią wniosku o zgodę na wystąpienie do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o uznanie grobu położonego na cmentarzu komunalnym w M. przy ul. [...] za zabytek, Burmistrz do wniosku tego nie ustosunkował się. W odpowiedzi na skargę Burmistrza Miasta i Gminy podniósł, że z uwagi na treść art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skarga jest przedwczesna, bowiem w pierwszym rzędzie skarżąca powinna skorzystać z trybu przewidzianego przepisem art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego (kpa) tzn. złożyć zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Ponadto organ zauważył, że wydanie takiej zgody nie jest możliwe, bowiem toczy się spór o prawo do dysponowania tym grobowcem i do czasu zakończenia postępowania sądowego w tej sprawie, skarżąca nie może wystąpić z takim wnioskiem. Dodatkowo wskazana została przez organ okoliczność, że na cmentarzu komunalnym w M. przy ul. [...] znajduje się kilkadziesiąt nagrobków - pomników znacznie starszych od spornego i żaden z nich nie jest uznany jako zabytek. Ustosunkowując się do zarzutu niewyczerpania trybu z art. 37 kpa, M. K. wyjaśniła, że podniesiony w odwołaniu złożonym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (w związku z decyzją Burmistrza z dnia [...].2008 r. (w/w) zarzut, że złożony wniosek o zgodę na wystąpienie do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o uznanie spornego grobu za zabytek pozostał bez odpowiedzi, należy traktować jako zażalenie o jakim mowa w art. 37 kpa. Rozpatrując skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zakres skargi na bezczynność został wyznaczony przez ustawę z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w/w - a dalej zwaną ppsa) przepisem art. 3 § 2 pkt 8 w ten sposób, że sądy administracyjne orzekają w sprawach ze skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu tj. gdy organ był obowiązany wydać decyzję administracyjną, postanowienie od którego służy zażalenie lub kończące postępowanie lub rozstrzygnięcie sprawy co do istoty , a także postanowienie w toku postępowania egzekucyjnego i zabezpieczającego na które służy zażalenie; lub podjąć inną czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zaskarżenie bezczynności jest dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowienia oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej. Bezczynność zachodzi wówczas, gdy organ nie podjął żadnych czynności w terminie do tego przewidzianym, lub opieszale prowadził postępowanie i nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu albo nie podjął odpowiedniej czynności. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest przede wszystkim wystąpienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony. Skarżąca wystąpiła w dniu 19.08.2008 r. o wyrażenie przez Burmistrza zgody na wystąpienie z wnioskiem do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o uznanie grobu za zabytkowy. Analiza przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162 poz. 1568 ze zm. ) w kontekście ustawy z dnia 31 stycznia 1059r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych ( Dz. U. z 2000r. Nr 23 poz. 295 ) prowadzi do wniosku, że zgoda Burmistrza, której wyrażenia domagała się skarżąca nie jest aktem administracyjnym ani czynnością, opartą na podstawie prawnej wynikającej z przepisów prawa administracyjnego. Zgodnie z przepisem art. 9 ust.1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami podstawą wpisu do rejestru zabytków nieruchomych jest wniosek właściciela lub działanie z urzędu samego konserwatora , który wydaje w tej sprawie decyzję, jak należy rozumieć bez konieczności uzyskania zgody innych podmiotów, Wprawdzie w przypadkach określonych w art. 10 tej ustawy regulującym zasady wpisu zabytków ruchomych wymagany jest wniosek właściciela , jednakże i w tych przypadkach przyznane jest konserwatorowi prawo do dziania z urzędu ( pkt.2 art.10). Oznacza ta , że decyzja wojewódzkiego konserwatora o wpisie do rejestru zabytków, może zapaść niezależnie od zgody i inicjatywy właściciela. Kwestia zgody Burmistrza , do którego w myśl art. 2 ust. 1 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych należy zarząd cmentarza komunalnego ,na wniosek o wpis do rejestru zabytków stanowi oświadczenie woli, którego złożenie podlega rygorowi prawa cywilnego i nie należy do materii prawa administracyjnego, gdyż nie jest wymagana tymi przepisami. Należy zauważyć także , że bezpośrednio nie dotyczy uprawnień ani obowiązków skarżącej . Brak jest również podstaw do upatrywania obowiązku wypowiedzenia się Burmistrza w przedmiocie zgody na wystąpienie do wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w przepisach Regulaminu korzystania z cmentarzy komunalnych administrowanych przez Urząd Miasta i Gminy, stanowiących załącznik do Uchwały Rady Miejskiej z dnia [...],2007r. Nr[...]. Z tych względów należy uznać, że zgoda której domaga się skarżąca nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wymaganych w przepisach prawa, a wobec tego skarga do sądu administracyjnego, także w przypadku bezczynności organu jest niedopuszczalna, dlatego ulega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa.