II SA/Wa 2107/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 października 2020 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby oddala skargę UZASADNIENIE Centralna Komisja Lekarska (CKL) orzeczeniem z [...] maja 2019 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania K. P., uchyliła w całości orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej (RKL) w [...] z [...] czerwca 2018 r. nr [...] i wydała w jego miejsce orzeczenie własne stwierdzające u funkcjonariusza: 1) zaburzenia stereopsji; zez zbieżny oka lewego; stan po operacji zeza zbieżnego oka prawego - § 9 p. 1 r. 4 kat. N załącznika do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Staży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018 r. poz. 2035), 2) astygmatyzm nadwzroczny i niewielka nadwzroczność obu oczu - § 2 p. 1 r. 4 kat. Z załącznika do rozporządzenia z 11 października 2018 r., uznając K. P. za niezdolnego do służby w Policji – kat. N. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia CKL wskazała, że zapoznała się z dokumentacją orzeczniczą i dodatkową dokumentacją z leczenia operacyjnego zeza zbieżnego oka prawego ([...] listopada 2018r. i [...] lutego 2019r.). Wyjaśniła, iż RKL orzekła niezdolność kandydata do służby w Policji z powodu zeza zbieżnego naprzemiennego powodującego zaburzenia widzenia przestrzennego (§ 9 p. 1 kat N załącznika do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biura Ochrony Rządu (Dz.U. z 2014 r. poz. 1898). Dalej CKL podniosła, iż wykonała trzy konsultację okulistyczne po przebytych zabiegach naprawczych narządu wzroku w dniach [...] stycznia 2019r., [...] stycznia 2019r. i [...] maja 2019r., a badający specjaliści stwierdzili u kandydata do służby w Policji bardzo mały zakres stereopsji < 40% (ostatnie badanie [...] maja 2019r.) i zez zbieżny oka prawego. CKL wskazała także, że w dniu [...] maja 2019r. w czasie badania komisyjnego stwierdziła u badanego, na podstawie Testu ABC [A(+), BC (-)], testu kół [rozpoznaje 1-2 obrazki na 10], również bardzo mały zakres stereopsji, który dyskwalifikuje kandydata do służby w Policji. A zatem kategoria zdolności do służby orzeczona przez RKL i CKL jest tożsama. Jednocześnie CKL zaznaczyła, że ze względu na zmianę rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa stanowiącego wykaz chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby, na podstawie którego jest wydawane orzeczenie o stanie zdrowia, o zdolności lub niezdolności kandydata do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa albo funkcjonariusza tych służb (Dz. U. z 2018r. poz. 2035), która jest podstawą aktualnej niezdolności do służby CKL uchyliła zaskarżone orzeczenie na podstawie art. 47 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (tj. Dz. U. z 2019r. poz. 345) i wydała własne orzeczenie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. P. (dalej: "skarżący") zakwestionował orzeczenie CKL z [...] maja 2019 r., uznając je za krzywdzące. Skarżący podniósł m.in., iż nie można jednoznacznie określić i z góry przesądzić, że będzie on miał problem z bronią. Dodał, że ość często chodzi na strzelnicę i nie ma problemów z celowością. W odpowiedzi na skargę CKL wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana wedle tych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 345, ze zm.; dalej: "u.k.l.") zdolność fizyczną i psychiczną kandydata do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej, Służbie Ochrony Państwa, Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i Służbie Więziennej, ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby: 1) kategoria Z – "zdolny", która oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby; 2) kategoria N – "niezdolny", która oznacza, że stwierdzone choroby lub ułomności uniemożliwiają mu pełnienie służby. Z kolei wykaz chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby został zawarty w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz. U. z 2018 r., poz. 2035; dalej "rozporządzenie z 11 października 2018r."). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi było orzeczenie CKL z [...] maja 2019 r. nr [...], które dotyczyło określenia zdolności K. P., jako kandydata, do służby w Policji. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie wskazanych wyżej przepisów u.k.l. oraz rozporządzenia z 11 października 2018 r. Należy wyjaśnić, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że wspomniane komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych są w omawianym przypadku organami administracji publicznej, a ich orzeczenia w przedmiocie zdolności do służby, stanowią decyzje administracyjne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 354/09, LEX nr 586410 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 93/10, LEX nr 595620). Od ostatecznych orzeczeń komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia konkretnej osoby na potrzeby ustalenia kategorii zdolności do służby, przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Z art. 32 u.k.l. wynika, że rejonowa komisja lekarska przeprowadza badanie lekarskie kandydata do służby, funkcjonariusza Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Biura Ochrony Rządu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego i Służby Więziennej, funkcjonariusza zwolnionego z tych służb, emeryta, rencisty, pracownika, kandydata do pracy lub osoby skierowanej do komisji lekarskiej, zwanych dalej "osobą badaną", i sporządza protokół badania komisji lekarskiej, który zawiera wyszczególnienie wszystkich chorób i ułomności, także tych, które nie obniżają zdolności do służby (ust. 1). Komisja lekarska może skierować osobę badaną na badanie specjalistyczne, psychologiczne oraz zlecić wykonanie badań dodatkowych w wyznaczonym terminie (ust. 2). Natomiast w przypadku gdy przeprowadzone badania i zgromadzona dokumentacja nie pozwalają na wydanie orzeczenia, a z aktualnej wiedzy medycznej wynika, że do wydania orzeczenia niezbędna jest obserwacja w podmiocie leczniczym, komisja lekarska może skierować osobę badaną na taką obserwację. Obserwacja w podmiocie leczniczym może nastąpić po wyrażeniu zgody przez osobę badaną (ust. 3). Stosownie zaś do treści art. 39 ust. 1 u.k.l., orzeczenie komisji lekarskiej zawiera rozpoznanie lekarskie w języku polskim według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz z powołaniem na odpowiednie pozycje, paragrafy i punkty lub inne jednostki klasyfikacyjne z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3. Ustawa nie precyzuje, jakie elementy powinno zawierać uzasadnienie orzeczenia komisji lekarskiej, poza stwierdzeniem, że powyższe orzeczenia, uzasadnia się szczegółowo (art. 39 ust. 5 u.k.l.). Zaznaczyć należy, że kontrola orzeczenia komisji lekarskiej przez sąd administracyjny w powyższym zakresie ma charakter ograniczony i sprowadza się w istocie do jej badania pod względem formalnym. Oznacza to, że sąd administracyjny ocenia jedynie, czy orzeczenie wydała właściwa komisja lekarska, czy jej skład był zgodny z wymogami określonymi w przepisach aktów wykonawczych regulujących te kwestie, a ponadto, czy stwierdzone schorzenia dawały podstawę do zawartego w orzeczeniu określenia kategorii zdolności do służby. Innymi słowy, chodzi tu o stwierdzenie zgodności zaskarżonego orzeczenia z wymogami zawartymi w ustawie o komisjach lekarskich i rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 11 października 2018 w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa. Tryb postępowania przed komisjami lekarskimi uregulowany w przepisach powołanego rozporządzenia wykonawczego Ministra Spraw Wewnętrznych, wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 8 ust. 2 u.k.l., ma charakter szczególny i w związku z tym nie mają do niego zastosowania w pełni rygory K.p.a. Sąd zatem nie jest uprawniony do oceny fachowości przeprowadzonych u skarżącego badań, a zatem weryfikacji orzeczeń komisji lekarskich z tego punktu widzenia. Sąd nie może też zmienić we własnym zakresie takiej oceny i zakwalifikować K. P. do innej kategorii zdolności do służby, niż uczyniła to komisja w oparciu o przeprowadzone badania, ani też zlecać przeprowadzenia dodatkowych badań innej komisji, celem weryfikacji dotychczasowych badań. Sąd kontroluje, czy rozstrzygnięcie w sprawie zostało podjęte na podstawie kompletnego materiału dowodowego obejmującego niezbędne badania lekarskie oraz, czy dokonana kwalifikacja zdolności do służby jest z tym materiałem spójna. Podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest materiał faktyczny i dowodowy zgromadzony w postępowaniu przed organem administracji. W ocenie Sądu zaskarżone orzeczenie CKL odpowiada prawu. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało wydane po analizie dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej i przeprowadzonych dodatkowych badaniach i konsultacjach okulistycznych skarżącego (konsultacje okulistyczne po przebytych zabiegach naprawczych narządu wzroku w dniach [...] stycznia 2019 r., [...] stycznia 2019 r., [...] maja 2019 r.), które wykazały u kandydata do służby w Policji zaburzenia stereopsji, zgodnie z § 9 p. 1 r. 4 kat. N załącznika do rozporządzenia z 11 października 2018 r. Konsekwencją powyższej diagnozy jest wydanie przez komisję lekarską orzeczenia o niezdolności do służby w Policji, ponieważ stwierdzenie u skarżącego chociażby jednego schorzenia powodującego niezdolność do służby, skutkuje wydaniem orzeczenia o niezdolności do służby (kategoria N). Reasumując należy stwierdzić, iż organ orzeczniczy prawidłowo przeprowadził postępowanie orzecznicze, bowiem należycie rozważył okoliczności i fakty istotne dla wyniku postępowania, ustalone na podstawie niezbędnych konsultacji specjalistycznych oraz badania przedmiotowego. Ponadto w wystarczający sposób zebrał i ocenił materiał dowodowy, a następnie w przekonywujący sposób uzasadnił swoje rozstrzygnięcie. Komisje lekarskie w zakresie stwierdzenia zdolności do służby kandydata muszą orzekać zgodnie z wiedza medyczną oraz obowiązującymi przepisami, zaś subiektywne odczucie skarżącego co do stanu zdrowia nie ma decydującego wpływu na orzeczenie komisji lekarskiej w określeniu zdolności do służby w Policji. Organ nie naruszył zatem przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego, w szczególności powołanego rozporządzenia z 11 października 2018 r. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.), orzekł jak w wyroku.